Ο αθλητισμός και το αθλητικό ρεπορτάζ θρηνούν για την απώλεια του Θόδωρου Πάντσιου, που «έφυγε» χθες σε ηλικία 75 ετών. Ολοι οι παλιότεροι τον γνωρίζουν πολύ καλά. Για να μάθουν όλοι οι νεώτεροι, αρκεί να διαβάσουν το σημείωμα του Σωτήρη Θεολογίδη, που τον «έζησε» από κοντά στα δημοσιογραφικά και όχι μόνο βήματά του, αλλά και τον εκτίμησε όσο του άξιζε:
«Η απώλεια ενός φίλου μας κάνει να αισθανόμαστε πιο φτωχοί. Ακόμα και αν είχαμε όλα τα πλούτη του κόσμου. Ίσως επειδή αισθανόμαστε πόσο μάταια είναι όλα τα άλλα. Ιδιαίτερα όταν με εκείνον που «έφυγε» μας συνδέουν δεσμοί ακατάλυτοι. Όπως τα χρόνια της νιότης μας. Τότε που πιστεύαμε πως όλα ήταν δυνατά και πως θα διορθώναμε τα περισσότερα. Αυτό αισθάνθηκα και εγώ σήμερα, όπως και πολλοί άλλοι, με την δυσάρεστη είδηση της αποδημίας του πολύ αγαπητού μας, φίλου και συναδέλφου, Θόδωρου Πάντσιου.
Με τον Θόδωρο γνωρίστηκα πολύ νέος στα γραφεία της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη», όταν παρέλαβα, ως συντάκτης ύλης του Αθλητικού τμήματος τα πρώτα του χειρόγραφα. Είχε αναλάβει την ευθύνη της υλοποίησης της νέας μας στήλης «91’ λεπτό», που ήταν μια ιδέα του αείμνηστου Γιώργου Τουρώνη, «δανεισμένη» από την «Corriere della Sera».
Στην αρχή μόνος του και στη συνέχεια με τον αδελφό του, Κώστα, μετέτρεψαν την στήλη σε ένα από τα «ατού» των αθλητικών μας σελίδων κάθε Δευτέρα και Πέμπτη.
Ο Θόδωρος δεν «κόλωνε» ποτέ. Είτε από τον Κούδα και τον Δομάζο στα αποδυτήρια, είτε από τον Καμπάνη και τον Παντελάκη, στα αριθμημένα, πάντα κάποιο «ζουμερό» παραλειπόμενο θα το εξασφάλιζε.
Το «91΄λεπτό» διαβαζόταν περισσότερο από τις κριτικές, με τις «βαριές» υπογραφές, που διαθέταμε. Παρόλο που δεν του είχαμε εξασφαλίσει παρά μόνο μια άχρωμη «βινιέτα». Κάτι για το οποίο δεν παραπονέθηκε ποτέ. Του αρκούσε η επιβράβευση του κόσμου.
Προσωπικά τον θαύμαζα για το μοναδικό αισθητήριο της είδησης που τον χαρακτήριζε. Ένας γεννημένος ρεπόρτερ που δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει τις εγκύκλιες σπουδές του, με τον τρόπο που θα ήθελε, αφού είχε υποχρεωθεί από τα 15 του να μοιραστεί τις ευθύνες της οικογενειακής επιχείρησης δίπλα στην μητέρα του. Την γλυκύτατη κυρία Μαρία, που κάθε χρόνο στην γιορτή του μας περίμενε με ένα τραπέζι γεμάτο αγάπη και του κόσμου τις νοστιμιές. Στο μεταξύ ο γιός της είχε υλοποιήσει και το άλλο νεανικό του όνειρο. Είχε ιδρύσει την ερασιτεχνική ομάδα «Φορτούνα» η χάρη της οποίας έφθασε μέχρι τον Καναδά.
Ο Θόδωρος αγωνιζόταν και ο ίδιος επιβάλλοντας τους δικούς του νόμους εσωτερικής πειθαρχίας στους επαγγελματίες και ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που την στελέχωναν.
Όλα αυτά χωρίς να έχει εγκαταλείψει την άλλη μεγάλη του αγάπη τον «Μέγα Αλέξανδρο». Τα όσα έκανε περιγράφονται με πολλή σεμνότητα, στο βιβλίο που συνέγραψαν με τον αδελφό του και είχα την τιμή να συμπαρουσιάσω.
Πολύ μεγάλη και η προσφορά του στο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Την αναφέρει, πολύ συνοπτικά, ο Κώστας στο δικό του αποχαιρετιστήριο. Ο μόνος που την γνωρίζει, επίσης, σε βάθος είναι ο κουμπάρος του, Γιώργος Λυσσαρίδης, που τον έζησε από κοντά και τον στήριξε στις δύσκολες στιγμές του.
Θα κλείσω τον δικό μου αποχαιρετισμό με την καλύτερη δημοσιογραφική του καταγραφή. Το ρεπορτάζ του για την Αϊντραχτ Φρανκφούρτης, που είχε κληρωθεί αντίπαλος του ΠΑΟΚ, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80.
Ο Θόδωρος πήγε στην Φρανκφούρτη, ως απεσταλμένος της εφημερίδας «Εγνατία» και επέστρεψε με πλήρες ρεπορτάζ. Με δηλώσεις και πληροφορίες, αν και δεν μιλούσε γερμανικά. Παράλληλα είχε εξασφαλίσει για το «ελεύθερο» ένα έξτρα ρεπορτάζ για τους… Έλληνες γουναράδες και τα προβλήματά τους! Όταν η αποστολή της γερμανικής ομάδας έφθασε στο αεροδρόμιο της Μίκρας, για τον αγώνα με τον δικέφαλο, ο προπονητής της Αϊντραχτ αναζητούσε μόνο τον «Τόντορο»!
Ατός ήταν ο Θόδωρος. Πώς να τον ξεχάσεις ;
Πάθος με τον αθλητισμό
και τη φιλανθρωπία…
Το προφίλ του Θόδωρου Πάντσιου, παρουσιάζει, με τα ελάχιστα από τα μύρια που θα μπορούσε να γράψει, ο αδελφός του, Κώστας Πάντσιος:
«ΟΙ ΠΟΛΛΕΣ ασθένειες που τον πολιορκούσαν δεν επέτρεψαν να συνεχίσει τον δικό του μοναχικό αγώνα που έδινε τα τελευταία χρόνια για την επιβίωση.
Ο ΑΔΕΛΦΟΣ μου είχε πάθος με τον αθλητισμό και την φιλανθρωπία, με πάρα πολλές παρουσίες στον χώρο.
Η ΜΕΓΑΛΗ του αγάπη ήταν ο ΓΣ Μέγας Αλέξανδρος, στον οποίο με προσωπική πρωτοβουλία αλλά και εργασία πρόσφερε τρία γήπεδα (Ποδόσφαιρο, Μπάσκετ, Βόλει) και τα 15 τελευταία χρόνια αποσύρθηκε πικραμένος από συμπεριφορές.
ΥΠΗΡΞΕ από τους πρώτους αθλητικούς δημοσιογράφους από το 1967-1995 στις εφημερίδες «Θεσσαλονίκη», «Εγνατία», «Απογευματινή», «24 Ωρες».
ΙΔΡΥΣΕ και διατηρούσε ενεργή την ερασιτεχνική ποδοσφαιρική ομάδα "ΦΟΡΤΟΥΝΑ" από το 1970 με πολλούς αγώνες για φιλανθρωπικό σκοπό με την συμμετοχή όλων των ποδοσφαιρικών αστέρων της εποχής.
ΔΙΕΤΕΛΕΣΕ εκλεγμένος σύμβουλος στην Ενωση Πετοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης (1978-1988).
Από την έντυπη έκδοση της Metrosport (5/10)
