Ο ΠΑΟΚ δεν χρειάζεται απλώς μεταγραφές αλλά νέα ποδοσφαιρική φιλοσοφία

Γράφει ο Κυριάκος Ισκεντερίδης 

Την Τετάρτη το βράδυ ο ΠΑΟΚ έκανε ξανά αυτό που δυστυχώς βλέπουμε σταθερά από τα μέσα Μαρτίου και μετά.

Σε ένα παιχνίδι όπου το «must win» δεν ήταν απλώς μια έκφραση αλλά πραγματικότητα, παρουσιάστηκε ξανά κατώτερος των περιστάσεων, έμεινε στην ισοπαλία απέναντι στην ΑΕΚ και σε συνδυασμό με τη νίκη του Ολυμπιακού επί του Παναθηναϊκού, η υπόθεση της 2ης θέσης έγινε πλέον εξαιρετικά δύσκολη.

Η κατάσταση που βλέπουμε σήμερα στον ΠΑΟΚ δεν μπορεί να αναλυθεί σωστά αν δεν γίνει πρώτα ένας ξεκάθαρος διαχωρισμός ανάμεσα στην κριτική και την παράνοια.

Όποιος γνωρίζει τα στοιχειώδη του ποδοσφαίρου μπορεί να καταλάβει πως η ομάδα που μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου έπαιζε ίσως το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, δεν γίνεται ξαφνικά να «ξέχασε την μπάλα».

Οι συνεχόμενοι τραυματισμοί, η απώλεια συνοχής, αλλά κυρίως η πνευματική και ψυχολογική κατάρρευση, διέλυσαν όσα είχε χτίσει η ομάδα.

Και πριν βιαστεί κάποιος να πει «τι ψυχολογία, αυτοί παίρνουν εκατομμύρια», εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Το ποδόσφαιρο στο κορυφαίο επίπεδο δεν είναι μόνο τα χρήματα.

Είναι προσωπικότητα, χαρακτήρας, πίεση, ευθύνη και κυρίως θέληση να αντέξεις όταν όλα στραβώνουν. Εκεί ο ΠΑΟΚ κατέρρευσε.

Πολλοί παίκτες του φετινού ρόστερ έδειξαν, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, πως είτε δεν νιώθουν σίγουροι για το μέλλον τους στην ομάδα είτε δεν έχουν τη σύνδεση που απαιτείται για να σηκώσουν το βάρος μιας τέτοιας φανέλας. Και αυτό φάνηκε στα παιχνίδια που έκριναν τίτλους και στόχους.

Δεν υπήρχε πάθος, δεν υπήρχε ψυχή, δεν υπήρχε καθαρό μυαλό. Υπήρχαν στιγμές που έμοιαζαν να παίζουν απλώς επειδή έπρεπε να βρίσκονται στο γήπεδο και όχι επειδή πίστευαν πραγματικά σε αυτό που εκπροσωπούν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη.

Λίγοι έδειξαν που βρίσκονται

Δεν γίνεται ο Μεϊτέ, σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι, όχι μόνο να είναι από τους χειρότερους σε απόδοση, αλλά να φλερτάρει με την κόκκινη κάρτα και να πηγαίνει να ρίξει κουτουλιά σε αντίπαλο, χωρίς να υπολογίζει ούτε τη σημασία του αγώνα, ούτε την ομάδα, ούτε τους συμπαίκτες του, ούτε καν το τι θα άφηνε πίσω του αν αποβαλλόταν.

Εκείνη τη στιγμή δεν έδειξε ούτε καθαρό μυαλό ούτε αίσθηση ευθύνης και αυτό ήταν εξοργιστικό για μια ομάδα που έδινε μάχη για ολόκληρη τη χρονιά της.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπήρχαν μόλις 3-4 παίκτες που πραγματικά έδειχναν να νιώθουν πού βρίσκονται. Παίκτες που δεν αγωνίζονται επειδή το λέει το συμβόλαιό τους, αλλά επειδή καταλαβαίνουν τι σημαίνει ΠΑΟΚ.

Ο Ζίβκοβιτς ήταν ίσως ο μοναδικός που κουβαλούσε διαρκώς στην πλάτη του το «πρέπει». Ο Κωνσταντέλιας και ο Μιχαηλίδης έβγαζαν τη νοοτροπία του «παίζω μέχρι το τέλος και δεν τα παρατάω». Και αυτό είναι λογικό.

Έχουν χρόνια στην ομάδα, ξέρουν τι σημαίνει αυτή η φανέλα και αγαπούν πραγματικά τον σύλλογο.

Αντίθετα, υπήρχαν ποδοσφαιριστές που βρέθηκαν να αγωνίζονται όχι γιατί είχαν κερδίσει πραγματικά τη θέση τους ή γιατί ο προπονητής πίστευε ότι μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση, αλλά επειδή απλώς δεν υπήρχαν άλλες επιλογές.

Και αυτό είναι κάτι που το καταλαβαίνει και ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής. Όταν μπαίνεις στο γήπεδο επειδή η ομάδα έχει ξεμείνει από λύσεις, επειδή υπάρχουν τραυματισμοί ή γιατί το rotation έχει αποτύχει, τότε δύσκολα μπορείς να μπεις με αυτοπεποίθηση και καθαρό μυαλό.

Σε πολλά παιχνίδια έβλεπες ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται γιατί «απλά είχαν συμβόλαιο» και όχι γιατί είχαν τη διάθεση να παίξουν για να πετύχουν.

Έμοιαζαν αδιάφοροι, χωρίς πάθος, χωρίς κίνητρο και χωρίς να τους ενδιαφέρει πραγματικά αν η ομάδα θα πετύχει ή όχι τον στόχο της. Έλειπε η ένταση, η αποφασιστικότητα και κυρίως η προσωπικότητα στις κρίσιμες στιγμές.
Και εδώ μπαίνει και το κομμάτι του rotation.

Το rotation φέτος δεν λειτούργησε σωστά. Υπήρχαν παίκτες διαθέσιμοι αριθμητικά, αλλά όχι ουσιαστικά έτοιμοι να καλύψουν τα κενά εκείνων που έλειπαν.

Εξελίξεις που δεν μπορούν να φανταστούν

Ο ΠΑΟΚ είχε λύσεις στα χαρτιά, αλλά όχι πραγματικές λύσεις μέσα στο γήπεδο. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ομάδα που παλεύει ταυτόχρονα σε πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη, αργά ή γρήγορα το πληρώνεις.

Δεν γνωρίζω τι ακριβώς είχε υποσχεθεί ο Σαββίδης στον Λουτσέσκου, ούτε τι δεδομένα έπαιρνε καθημερινά ο προπονητής από το ιατρικό τιμ, τους γυμναστές ή τους αναλυτές φυσικής κατάστασης.

Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο πως και ο ίδιος ο προπονητής επέμενε σε συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές, χρησιμοποιώντας τους συνεχώς χωρίς ουσιαστικά περιθώρια ξεκούρασης, κάτι που σε ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα ήταν αδύνατον να μη φέρει φθορά, τόσο σωματική όσο και πνευματική.

Το μόνο βέβαιο όμως είναι πως ο ΠΑΟΚ προσπάθησε φέτος να πρωταγωνιστήσει σε τρεις διοργανώσεις ουσιαστικά με 13-14 παίκτες. Και αυτό στο τέλος το πλήρωσε.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο βασίζεται πλέον στην ένταση, στην ταχύτητα, στο pressing και στην αθλητικότητα.

Οι μεγάλες ομάδες της Ευρώπης επενδύουν όλο και περισσότερο σε νεότερους ποδοσφαιριστές που μπορούν να τρέχουν ασταμάτητα και να υποστηρίζουν υψηλό ρυθμό. Οι ηλικίες έχουν πέσει και οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει.

Γι’ αυτό και δύσκολα μπορεί κάποιος να πιστέψει πως με χαφ όπως ο Οζντόεφ και ο Μεϊτέ — και με μοναδική πραγματικά σύγχρονη περίπτωση στο κέντρο τον Ζαφείρη — ο ΠΑΟΚ μπορεί να φτάσει στο επίπεδο που θέλει να βλέπει ο κόσμος του.

Γιατί ο κόσμος πλέον δεν ζητά απλώς μια ανταγωνιστική ομάδα. Ζητά έναν ΠΑΟΚ που να μπορεί να σταθεί πραγματικά σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Και εδώ είναι το σημαντικότερο σημείο.

Ο ΠΑΟΚ πλέον δεν χρειάζεται απλώς 2-3 μεταγραφές ή κάποιες διορθωτικές κινήσεις. Χρειάζεται αλλαγή φιλοσοφίας και αλλαγή πλάνου. Χρειάζεται να αποφασίσει τι ομάδα θέλει να είναι τα επόμενα χρόνια.

Μια ομάδα που θα συνεχίσει να βασίζεται σε λύσεις προσωρινές και σε ποδοσφαιριστές χωρίς ένταση και κίνητρο ή μια ομάδα που θα επενδύσει πραγματικά σε νεότερους, πιο γρήγορους, πιο «διψασμένους» παίκτες με προσωπικότητα και αντοχές για το σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Άλλωστε και ο ίδιος ο Σαββίδης είχε μιλήσει κάποτε για έναν ΠΑΟΚ μέσα στις 30 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει με την ίδια λογική, με το ίδιο μοντέλο και με τις ίδιες αδυναμίες που εμφανίζονται κάθε χρόνο στα δύσκολα.

Αν δεν υπάρξει ουσιαστική αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας και στο αγωνιστικό πλάνο της ομάδας, δύσκολα ο ΠΑΟΚ θα μπορέσει να κάνει το επόμενο πραγματικό βήμα.

Τέλος, ναι, μαθηματικά υπάρχουν ακόμα ελπίδες για τη 2η θέση. Όμως πλέον ο ΠΑΟΚ δεν εξαρτάται μόνο από τον εαυτό του.

Και προσωπικά θεωρώ πως μετά το τέλος της σεζόν θα δούμε εξελίξεις και αποφάσεις που ίσως σήμερα πολλοί δεν μπορούν καν να φανταστούν.