ΠΑΟΚ: Προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε – η «μαύρη χρονιά» κλείνει τον κύκλο της

Σκάλωσε στο «Χ» και άφησε σχεδόν ελεύθερο το πεδίο στους ανταγωνιστές του, που έκαναν «παρέλαση» και εξασφάλισαν ένα μεγάλο μαξιλάρι... για να αντιμετωπίσουν τυχόν απρόοπτες και απρόβλεπτες εξελίξεις, στην τελευταία αγωνιστική των πλέι οφ και του πρωταθλήματος.

Εκτιμώντας και αξιολογώντας το παιχνίδι, αφού αφήσεις στην άκρη τον παθητικό για μια ακόμη φορά (αλλά όμως για συγκεκριμένο μικρό διάστημα) ΠΑΟΚ, είσαι υποχρεωμένος να σταθείς σε ένα μεγάλο κομμάτι της αναμέτρησης, στο οποίο οι γηπεδούχοι προσπάθησαν και κατά γενική ομολογία κατάφεραν να αλλάξουν εικόνα, διεκδικώντας με αξιώσεις ότι τους είχε απομείνει σαν στόχος, από μια χρονιά χαμένη. Πράγματι παρουσίασαν μια τελείως διαφορετική εικόνα από εκείνη της αρχής. Διεκδίκησαν και πήραν τον χώρο, την επικυριαρχία και την καλή ψυχολογία από τους αντιπάλους τους, δημιουργώντας ευκαιρίας που χάθηκαν και οι οποίες «έφταναν και περίσσευαν», για να αλλάξουν την μοίρα του αγώνα. Σε αυτό βοήθησε σαφέστατα και η καθιερωμένη γκαντεμιά για μια ακόμη φορά, ώστε να υπάρξουν δυσάρεστες εξελίξεις.

Ο Λουτσεσκου και οι παίκτες του σε αυτό το διάστημα «τα έδωσαν όλα». Ωστόσο αυτοπαγιδεύτηκαν στην αναποτελεσματικότητα τους και στις στιγμιαίες «ελλείψεις» ψυχραιμίας, η οποία απαιτείται ιδιαίτερα σε τέτοια παιχνίδια. Το ψυχρό γκολ του γεννημένου σκόρερ Γιόβιτς ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή, για να παγώσει το φορτσάρισμα των γηπεδούχων και να ελαττώσει την αφόρητη πίεση που ασκούσαν. Η ισοφάριση ήρθε πολύ αργά και η απώλεια των δύο βαθμών «αλλάζει το πλαίσιο» και τις προοπτικές για πιθανές ανατροπές. Είναι αλήθεια πως δεν μπορείς να επικαλεστείς - για μια ακόμη φορά – το αποδεδειγμένο σε απόλυτο βαθμό γεγονός, ότι η ομάδα πληρώνει αμαρτίες άλλων. Χωρίς τον κίνδυνο να χαρακτηριστείς κουραστικός, γιατί όχι και γραφικός, αναφερόμενος στις ευθύνες που υπάρχουν και για τις οποίες κανείς και ποτέ δεν πλήρωσε. Τα έχουμε γράψει αρκετές φορές στο παρελθόν, επιχειρώντας να συγκρατήσουμε την απίθανη αυτή δημοσιογραφική σέχτα των σιτιζόμενων στον κατήφορο που πήρε, συγκαλύπτοντας τερατώδεις καταστάσεις.

Συνοψίζοντας σε ότι αφορά τον αγώνα και την ατομική απόδοση των γηπεδούχων, μένουμε στα χαρακτηριστικά στοιχεία ενός συγκεκριμένου διαστήματος, στο οποίο οι γηπεδούχοι έπαιξαν σαν ΠΑΟΚ. Κορυφαίος για μια ακόμη φορά ο Παβλένκα. Το δίδυμο Μιχαηλίδης – Κετζιόρα πάλεψε και δεν παρουσίασαν κενά και ελλείψεις ενδοσυνεννόησης. Σε μέτρια επίπεδα ο Μπάμπα, βελτιωμένος αισθητά ο Μεϊτέ. Το ίδιο και ο Οζντόεφ. Δούλεψε στην εντέλεια η αριστερή πτέρυγα (άσχετα αν χάθηκαν ευκαιρίες). Συγκινητικοί ο Τάισον, ο Κωνσταντέλιας και ο Ζίβκοβιτς. Περίεργη η κίνηση της αντικατάστασης του Ντέλια. Εξαιρετικό το γκολ που πέτυχε ο νεαρός Μύθου. Δεν υπάρχει παίκτης με το όνομα Σάντσες. Ήταν απίστευτος. Σε στιγμές της πίεσης που έπρεπε να βγαίνει μπροστά και του έδιναν την μπάλα, την γύριζε πίσω είτε στα χαφ, είτε στον Μιχαηλίδη και στον Κετζιόρα. Για όνομα του Θεού! Ο ξένος διαιτητής έδειξε κάποια αδικαιολόγητη… εθελοτυφλία σε αντιαθλητικά μαρκαρίσματα των φιλοξενούμενων. Υπήρχε κάποιος λόγος που εμείς δεν τον είδαμε;