ΠΑΟΚ: Μια χρονιά που δεν χάθηκε απλά — χαρίστηκε

του Κυριάκου Ισκεντερίδη

Ο φετινός ΠΑΟΚ δεν έχασε απλά τίτλους. Τους χάρισε. Και αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό συμπέρασμα μιας χρονιάς που στα 100α γενέθλια του συλλόγου θα έπρεπε να είναι ιστορική, αλλά τελικά εξελίχθηκε σε μία από τις πιο απογοητευτικές των τελευταίων ετών.

Γιατί όταν μια ομάδα μένει εκτός στόχων, δεν φταίει ποτέ μόνο μία στιγμή. Δεν φταίει μόνο ένα χαμένο ντέρμπι, μία κακή διαιτησία ή μία άτυχη βραδιά. Φταίει ολόκληρη η λειτουργία της μέσα στη χρονιά. Και στον φετινό ΠΑΟΚ τα προβλήματα ήταν εκεί από την αρχή — απλώς στο τέλος έσκασαν όλα μαζί.

Ο ΠΑΟΚ που φοβόταν να τελειώσει τα παιχνίδια

Η εικόνα ήταν ξεκάθαρη εδώ και μήνες: μια ομάδα που δεν μπορούσε να τελειώσει τα παιχνίδια της, μια ομάδα που λύγιζε ψυχολογικά στα must win ματς, μια ομάδα που όταν έπρεπε να δείξει προσωπικότητα, πάγωνε.

Το είδαμε ξανά και ξανά. Προηγήθηκε σε παιχνίδια που έπρεπε να “καθαρίσει” και τελικά κατέρρευσε. Έβγαζε φόβο αντί για αυτοπεποίθηση. Έβγαζε άγχος αντί για καθαρό μυαλό. Και αυτό πλέον δεν ήταν σύμπτωση. Ήταν νοοτροπία.

Ένας πάγκος χωρίς ένταση και καθαρό μυαλό

Και δυστυχώς αυτή η εικόνα ξεκινούσε και από τον πάγκο. Σε κρίσιμα παιχνίδια έβλεπες έναν ΠΑΟΚ χωρίς ένταση, χωρίς νεύρο, χωρίς την αίσθηση ότι «καίγεται» για το αποτέλεσμα.

Αλλαγές που μπέρδευαν περισσότερο την ομάδα. Αποφάσεις που δύσκολα εξηγούνται ποδοσφαιρικά. Και μια συνολική διαχείριση που έδειχνε ότι η ομάδα λειτουργούσε στα όριά της εδώ και πολύ καιρό.

Γιατί όταν μια ομάδα παίζει τρεις διοργανώσεις με 13-14 παίκτες, αργά ή γρήγορα θα το πληρώσει. Και ο ΠΑΟΚ το πλήρωσε με τον χειρότερο τρόπο.

Το ρόστερ είχε κενά που όλοι έβλεπαν

Και εδώ υπάρχει ξεκάθαρα ευθύνη και στον Ραζβάν Λουτσέσκου.

Γιατί από τη στιγμή που δεν είχε το υλικό που ήθελε, όφειλε να το ζητήσει δημόσια και ξεκάθαρα. Εκτός αν όλα έγιναν σε private συζητήσεις με τον Ιβάν Σαββίδης και τελικά έμεινε μόνο στις υποσχέσεις.

Όπως και να έχει όμως, ο Λουτσέσκου όφειλε να πει αυτό που έβλεπαν όλοι: ότι η ομάδα είχε τεράστια κενά σε καίριες θέσεις.

Ο ΠΑΟΚ ουσιαστικά πορεύτηκε όλη τη χρονιά με έναν μόνο αριστεροπόδαρο κεντρικό αμυντικό. Με περιορισμένες λύσεις στον άξονα. Χωρίς πραγματικό εναλλακτικό “δεκάρι”. Χωρίς επαρκές βάθος στα άκρα. Και με παίκτες που έφτασαν να παίζουν συνεχώς στα κόκκινα.

Και όταν μια ομάδα κυνηγά πρωτάθλημα, κύπελλο και Ευρώπη με τόσο μικρό rotation, αργά ή γρήγορα θα λυγίσει.

Το ρόστερ “κάηκε” μέσα στη χρονιά

Παίκτες όπως οι Αντρίγια Ζίβκοβιτς, Γιάννης Κωνσταντέλιας, Σουαλιό Μεϊτέ,Ραχμάν Μαπμα , Μιχαηλίδης και Τάισον τραβούσαν συνεχώς όλο το βάρος μέχρι εξάντλησης, την ώρα που άλλοι παίκτες έμεναν ουσιαστικά εκτός rotation.

Και κάπου εκεί άρχισε η πλήρης σωματική και πνευματική κατάρρευση.

Γιατί η πνευματική κόπωση έρχεται μετά τη σωματική. Και όταν μια ομάδα φτάσει σε αυτό το σημείο, μετά δεν έχει καθαρό μυαλό ούτε στα εύκολα.

Οι τραυματισμοί δεν ήταν απλή ατυχία

Και μέσα σε όλα αυτά ήρθαν και οι μυϊκοί τραυματισμοί να επιβεβαιώσουν ότι κάτι δεν λειτουργούσε σωστά.

Δεν μιλάμε για ατυχία. Δεν μιλάμε για μία κακή στιγμή μέσα στο παιχνίδι. Μιλάμε για επαναλαμβανόμενα μυϊκά προβλήματα σε παίκτες-κλειδιά.

Και εκεί πλέον υπάρχει ευθύνη συνολικά: στο ιατρικό team, στην αποκατάσταση, στη φυσική κατάσταση, στη διαχείριση των φορτίων, στην επικοινωνία με το προπονητικό staff.

Η περίπτωση του Κίριλ Ντεσπόντοφ είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ένας ποδοσφαιριστής που ουσιαστικά δεν βοήθησε όσο μπορούσε μέσα στη χρονιά και τελικά έφτασε στο σημείο να οδηγηθεί σε χειρουργείο στο τέλος της σεζόν.

Και εύλογα γεννιέται το ερώτημα: ποιος πήρε την απόφαση να πάει έτσι όλη η χρονιά;

Η απουσία ισχυρής παρουσίας από την κορυφή

Όμως οι ευθύνες δεν σταματούν ούτε στο αγωνιστικό ούτε στα επιτελεία.

Γιατί και ο Ιβάν Σαββίδης φέτος δεν βοήθησε ουσιαστικά την ομάδα. Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να ειπωθεί.

Ο ΠΑΟΚ εδώ και μεγάλο διάστημα μοιάζει να έχει αφεθεί στην τύχη του και στην όρεξη του καθενός. Το ότι μπορεί να υπάρχει καθημερινή επικοινωνία από το Ροστόφ με παίκτες, στελέχη και προσωπικό, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι λύνονται προβλήματα.

Γιατί άλλο η επικοινωνία και άλλο η πραγματική παρουσία.

Σε αυτό το επίπεδο, η φυσική παρουσία του ιδιοκτήτη έχει τεράστιο βάρος. Όταν γνωρίζουν όλοι — ο διαιτητής, ο επόπτης, ο τέταρτος, ο παρατηρητής, η αστυνομία, η ΕΠΟ, ο αντίπαλος πρόεδρος, αλλά και ο ίδιος ο αντίπαλος — ότι ο πρόεδρος της ομάδας είναι εκεί, δίπλα στην ομάδα του, βλέπει, παρακολουθεί και παρεμβαίνει όταν χρειάζεται, τότε τα δεδομένα αλλάζουν.

Αντίθετα, όταν υπάρχει η αίσθηση απουσίας, ο ΠΑΟΚ μοιάζει πολλές φορές απροστάτευτος. Και αυτό φάνηκε σε αρκετές στιγμές μέσα στη χρονιά.

Ένας ΠΑΟΚ χωρίς προστασία

Από διαιτητικές αποφάσεις μέχρι συνολική αντιμετώπιση της ομάδας, ο ΠΑΟΚ έδειχνε πολλές φορές ανήμπορος να προστατεύσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Ακόμα και στο τελευταίο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκός, υπήρξε ακυρωθέν γκολ μέσω VAR σε μία φάση που σε άλλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πολύ πιθανόν θα μετρούσε κανονικά.

Και όμως, ο ΠΑΟΚ για ακόμα μία φορά έμοιαζε μόνος του.

Γιατί ένα μεγάλο club δεν είναι μόνο οι μεταγραφές και τα ονόματα. Είναι η συνολική του δύναμη μέσα και έξω από το γήπεδο. Είναι η παρουσία. Η πίεση. Η προσωπικότητα. Η αίσθηση ότι κανείς δεν μπορεί να το ακουμπήσει εύκολα.

Και φέτος ο ΠΑΟΚ έβγαλε ακριβώς το αντίθετο.

Συμπέρασμα

Γι’ αυτό και τελικά αυτή η χρονιά δεν χάθηκε απλά.

Χάθηκε από λάθος αποφάσεις, λάθος διαχείριση, έλλειψη βάθους, σωματική και πνευματική κατάρρευση, αλλά και από μια συνολική απουσία ισχυρής παρουσίας σε όλα τα επίπεδα.

Ο ΠΑΟΚ των 100 χρόνων άξιζε κάτι πολύ περισσότερο.

Αλλά στο ποδόσφαιρο δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις.

Παίρνεις αυτό που δουλεύεις και αυτό που προστατεύεις.