Οι αγώνες που σημάδεψαν το Παγκόσμιο Κύπελλο: Οι πιο δραματικοί τελικοί όλων των εποχών
Το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει χαρίσει καθ’ όλη τη διάρκεια της μακρόχρονης διαδρομής του πολλές και σημαντικές στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας.
Αγώνες που έμειναν στην ιστορία για το ποδοσφαιρικό θέαμα, τους μεγάλους πρωταγωνιστές που ανέδειξαν, τις αναπάντεχες εκπλήξεις που έκρυβαν και τις συγκινήσεις που χάρισαν σε εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο.
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις αναμετρήσεις, ξεχωριστή θέση κατέχουν οι μεγάλοι τελικοί. Εκεί όπου οι νικητές γράφουν ιστορία και οι ηττημένου μένουν πάντα με την πικρή σκέψη του «τι θα γινόταν, αν...».
Σε αρκετές περιπτώσεις, η μάχη για την κατάκτηση του Κυπέλλου εξελίχθηκε σε πραγματικό θρίλερ με ανατροπές, στιγμές αγωνίας στο φινάλε, παρατάσεις και διαδικασίες πέναλτι που κράτησαν εκατομμύρια φιλάθλους με κομμένη την ανάσα μέχρι το τελευταίο σφύριγμα.
Αυτοί είναι οι πιο δραματικοί τελικοί που σημάδεψαν την ιστορία των Μουντιάλ:
1966: Αγγλία – Δυτική Γερμανία 4-2 πάρ. (2-2)
Ο μοναδικός παγκόσμιος τίτλος της Αγγλίας ήρθε μέσα από έναν τελικό που ακόμη και σήμερα προκαλεί συζητήσεις. Μέσα στο σπίτι της, στο κατάμεστο Γουέμπλεϊ η Αγγλία φιλοξενούσε τη Δυτική Γερμανία και ετοιμαζόταν να στεφθεί για πρώτη φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια, όμως, ο Βέμπερ δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα χάλασε (προσωρινά όπως αποδείχθηκε) το πάρτι των Άγγλων, ισοφαρίζοντας σε 2-2 και έστειλε το ματς στην παράταση. Στο έξτρα ημίωρο σημειώθηκε η πιο αμφιλεγόμενη φάση στην ιστορία των τελικών Μουντιάλ. Στο 101ο λεπτό, ο Τζεφ Χαρστ σούταρε, η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι και έσκασε στη γραμμή του τέρματος. Πέρασε η μπάλα τη γραμμή ή όχι; Μέχρι και σήμερα, 60 χρόνια μετά κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Ο Ελβετός διαιτητής Ντινστ συμβουλεύτηκε τον Σοβιετικό επόπτη Μπαχράμοφ. Αυτός είπε «γκολ» το 3-2 για τους Άγγλους ήταν γεγονός. Οι Γερμανοί διαμαρτυρήθηκαν, όμως, η απόφαση δεν άλλαξε. Ο Χαρστ σκόραρε ξανά λίγο πριν το τέλος και διαμόρφωσε το τελικό 4-2 για την Αγγλία.
1978: Αργεντινή – Ολλανδία 3-1 παρ. (1-1)
Το Μπουένος Άιρες ζούσε και ανέπνεε για τον τελικό του 1978. Η Αργεντινή κυνηγούσε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της ιστορίας της, ενώ η Ολλανδία έψαχνε τη δικαίωση μετά την ήττα στον τελικό του 1974. Γιόχαν Κρόιφ μπορεί να μην υπήρχε, όμως οι «οράνιε» εξακολουθούσαν να διαθέτουν μια σπουδαία ομάδα με μεγάλη ποιότητα και σπάνιο ταλέντο. Απέναντί τους στον τελικό θα έβρισκαν και πάλι τους διοργανωτές… Αυτή τη φορά την Αργεντινή του Σέζαρ Λουίς Μενότι, μια εξίσου ταλαντούχα ομάδα με ηγέτη τον Μάριο Κέμπες, ο οποίος ήταν ήδη γνωστός και στην Ευρώπη αγωνιζόμενος με τη Βαλένθια.
Οι Αργεντινοί προηγήθηκαν στο α’ ημίχρονο με τον Κέμπες, όμως οι Ολλανδοί ισοφάρισαν στο 82' με τον Νανίνγκα και λίγα δευτερόλεπτα πριν το τελικό σφύριγμα βρέθηκαν μια ανάσα πριν το τρόπαιο. Mία βαθιά μπαλιά φέρνει την μπάλα λίγο έξω από τη μικρή περιοχή των Αργεντινών. Ο Ρομπ Ρένσενμπρινκ μπαίνει στη φάση, αλλά το σουτ του στέλνει τη μπάλα στο δεξί δοκάρι του Φιγιόλ. Στην παράταση, ο Μάριο Κέμπες βγήκε μπροστά, πέτυχε το δεύτερο γκολ της Αργεντινής και άνοιξε τον δρόμο για τη νίκη με 3-1.
1990: Δυτική Γερμανία – Αργεντινή 1-0
Δεν ήταν ο πιο θεαματικός τελικός στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Το αντίθετο, μάλλον… Ήταν όμως από τους πιο αγωνιώδεις και κρίθηκε στα τελευταία λεπτά. Αργεντινή και Δυτική Γερμανία τέσσερα χρόνια μετά το Μουντιάλ του Μεξικού συνέθεταν και στην Ιταλία το ζευγάρι του τελικού. Η Αργεντινή του Μαραντόνα έψαχνε τη back to back κατάκτηση, ενώ οι Γερμανοί αναζητούσαν εκδίκηση για τον χαμένο τελικό του 1986. Το παιχνίδι ήταν σκληρό, νευρικό και γεμάτο μονομαχίες και όλα κρίθηκαν στο 85’. Ο Κλίνσμαν κέρδισε πέναλτι που αμφισβήτησαν έντονα οι Αργεντινοί και ο Αντρέας Μπρέμε το αξιοποίησε χαρίζοντας τη νίκη και το τρόπαιο στη «νατσιονάλμανσαφτ». Οι εικόνες του Μαραντόνα να δακρύζει κατά την απονομή παραμένουν από τις πιο δυνατές στην ιστορία του θεσμού.
1994: Βραζιλία – Ιταλία 4-3 πέν. (0-0)(0-0)
Ο τελικός του Μουντιάλ 1994 στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόσφερε γκολ, αλλά χάρισε ένα δραματικό φινάλε που ακόμη συζητείται. Στο κατάμεστο Rose Bowl, η Βραζιλία και η Ιταλία έδωσαν μια σκληρή μάχη, όμως δεν κατάφεραν να βρουν δίχτυα ούτε στην κανονική διάρκεια ούτε στην παράταση. Για πρώτη φορά στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ο τίτλος θα κρινόταν στα πέναλτι. Η διαδικασία εξελίχθηκε σε ψυχολογικό πόλεμο. Ο Ιταλός Φράνκο Μπαρέζι έστειλε την μπάλα άουτ στην πρώτη εκτέλεση, όμως οι «Ατζούρι» παρέμειναν στη μάχη. Όταν ο Ντανιέλε Μασάρο είδε τον Ταφαρέλ να αποκρούει την εκτέλεσή του, η πίεση έγινε ασφυκτική για τη «σκουάντρα ατζούρα». Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε το πιο κρίσιμο πέναλτι να το εκτελέσει ο Ρομπέρτο Μπάτζιο. Ο άνθρωπος που σχεδόν μόνος του είχε οδηγήσει την Ιταλία μέχρι τον τελικό. Το σουτ του όμως έφυγε ψηλά πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Ο Μπάτζιο έμεινε ακίνητος με το κεφάλι σκυφτό, την ώρα που οι Βραζιλιάνοι ξεσπούσαν σε πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του τετάρτου τίτλου της ιστορίας τους.
2006: Ιταλία – Γαλλία 5-3 πέν. (1-1)(1-1)
Ένας τελικός που τα είχε όλα… Γαλλία και Ιταλία εκπροσωπώντας δύο διαφορετικά στυλ ποδοσφαίρου έφτασαν στον τελικό και διεκδικούσαν το τρόπαιο. Από τη μια η «σκουάντρα ατζούρα» με μόλις ένα γκολ παθητικό και από την άλλη οι «τρικολόρ», οι οποίοι με οδηγό τον Ζινεντίν Ζιντάν στην τελευταία μεγάλη διοργάνωση της καριέρας του είχαν αποκλείσει Ισπανία, Βραζιλία και Πορτογαλία. Μόλις στο 7’ ο Ζιντάν ανοίγει το σκορ με πέναλτι και λίγα λεπτά αργότερα οι Ιταλοί απαντούν με τον Ματεράτσι. Οι δύο τους ήταν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές και στην παράταση (το 1-1 παρέμεινε ως το τέλος του 90λέπτου) για διαφορετικούς λόγους σε μια φάση που έμεινε στην ιστορία. Μία αψιμαχία ανάμεσα στους δύο είχε ως αποτέλεσμα ο Ζιντάν να χτυπήσει με κουτουλιά στο στήθος τον Ματεράτσι να αποβληθεί. Η εικόνα του μεγάλου Ζιντάν να αποχωρεί από το γήπεδο στον τελευταίο αγώνα της καριέρας του σημάδεψε εκείνο το Μουντιάλ. Η αναμέτρηση οδηγήθηκε στα πέναλτι, όπου οι Ιταλοί αποδείχθηκαν ψυχραιμότεροι. Το χαμένο πέναλτι του Τρεζεγκέ και η εύστοχη εκτέλεση του Γκρόσο χάρισαν στην Ιταλία το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της.
2010: Ισπανία – Ολλανδία 1-0 παρ. (0-0)
Το Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής το 2010 ήταν ιστορικό διότι ήταν το πρώτο και μοναδικό ως τώρα που διεξήχθη επί αφρικανικού εδάφους. Σε αγωνιστικό επίπεδο, επιβεβαίωσε την ποδοσφαιρική ηγεμονίας της Ισπανίας. Η «φούρια ρόχα» κατέκτησε το τρόπαιο για πρώτη φορά στην ιστορία της και έβαλε το «κερασάκι» στην τούρτα μιας περιόδου απόλυτης κυριαρχίας του ισπανικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο. Ο τελικός απέναντι στην Ολλανδία ήταν από τους πιο «σκληρούς» που διεξήχθησαν ποτέ, «αναγκάζοντας» τον διαιτητή Γουέμπ να δείξει 14 κίτρινες κάρτες (!). Αφού ο Ρόμπεν στις αρχές του β’ ημιχρόνου σπατάλησε τη μεγάλη ευκαιρία για τους «οράνιε» στο χαμένο τετ-α-τετ με τον Κασίγιας, ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί ο Αντρές Ινιέστα τέσσερα λεπτά πριν το φινάλε πέτυχε το γκολ που έκρινε τον τελικό και έγραψε ιστορία για την Ισπανία.
2022: Αργεντινή – Γαλλία 4-2 πέν. (3-3)(2-2)
Για πολλούς, ο κορυφαίος τελικός στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Παράλληλα, ο τελικός που ανέβασε στο ποδοσφαιρικό «έβερεστ» τον Λιονέλ Μέσι, ο οποίος κατέκτησε με την Αργεντινή τον μοναδικό τίτλο που έλειπε από την πλούσια συλλογή. Η Αργεντινή κυριάρχησε απόλυτα για περίπου 80 λεπτά απέναντι στη Γαλλία και προηγήθηκε 2-0 με γκολ των Μέσι και Ντι Μαρία. Όλα έδειχναν τελειωμένα. Μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά, όμως, ο Κιλιάν Εμπαπέ με δύο γκολ άλλαξε τα πάντα και έστειλε το ματς στην παράταση. Ο Μέσι έδωσε ξανά προβάδισμα στην Αργεντινή, δείχνοντας πως δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει το ραντεβού με την ιστορία, όμως ο Εμπαπέ είχε διαφορετική άποψη. Ο Κόλο Μουανί σπατάλησε την ευκαιρία της διοργάνωσης στις καθυστερήσεις και ο τελικός οδηγήθηκε στα πέναλτι. Η Αργεντινή επικράτησε με 4-2 και ο Λιονέλ Μέσι έγραψε ιστορία...
