Μουντιάλ: Οι φωτογραφίες που «λένε» ολόκληρες ιστορίες

Το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 έρχεται σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό για να προσφέρει νέες συγκινήσεις και μεγάλες ποδοσφαιρικές στιγμές. Να προσθέσει κι άλλες στις ήδη υπάρχουσες. Όσοι βίωσαν μια στιγμή, αποκλείεται να μην την «ξαναζούν» όταν βλέπουν έστω μια φωτογραφία. Είναι από εκείνες που «λένε» ολόκληρες ιστορίες και το Metrosport.gr ξεχώρισε κάποιες από αυτές που… μυρίζουν ξεκάθαρα Μουντιάλ.

Δεν είναι μια και δύο. Ούτε μπορούν να περιοριστούν σ’ έναν συγκεκριμένο αριθμό. Είναι πολλές και στην κρίση του κοινού, ειδικά αν προστεθεί και η προτίμηση. Όμως κάποιες από αυτές είναι κατά γενική ομολογία φωτογραφίες… μουντιαλικές. Που μπορούν να εξιστορήσουν όχι απλώς κάποια δευτερόλεπτα πριν ή μετά το φωτογραφικό κλικ, αλλά όλη την ιστορία που γράφτηκε εκείνη την ημέρα. Όπως και αντίστοιχα να ξαναξυπνήσουν συναισθήματα που είχε βιώσει ο οποιοσδήποτε τη στιγμή που συνέβησαν τα γεγονότα.

Το Metrosport.gr διάλεξε -κάποιες- από αυτές, σχηματίζοντας top-5 μιας αναδρομής που «ξυπνά» αναμνήσεις:

Το «Χέρι του Θεού» και το «Γκολ του Αιώνα»

Αν δεν είναι… μουντιαλική η μορφή του Ντιέγκο Μαραντόνα να ίπταται και να ξεγελά τους πάντες σκοράροντας με το χέρι, ποια άλλη θα μπορούσε να είναι; Η εικόνα του Αργεντινού να «τσιμπάει» την μπάλα με τη γροθιά του και να «κρεμάει» τον Πίτερ Σίλτον στον προημιτελικό του Αζτέκα, τον Ιούνιο του 1986 στο Μεξικό, είναι ένα από τα απόλυτα poster στην ιστορία του θεσμού.

Όπως όμως και το «εξωγήινο» σλάλομ του, τέσσερα λεπτά αργότερα, στο 2-0 της Αργεντινής επί της Αγγλίας. Αποδεικνύοντας πως θα σκόραρε με κάθε τρόπο, ο Μαραντόνα έτρεξε 51 μέτρα γηπέδου σε 10,8 δευτερόλεπτα κουβαλώντας την μπάλα, ντριπλάροντας πέντε αντιπάλους στο επονομαζόμενο «Γκολ του Αιώνα». Ένα... solo το οποίο δεν αποτυπώνεται σε ένα στιγμιότυπο, εξ ου και το βίντεο. Αντίστοιχα «μυθική» με το γκολ είναι και η περιγραφή του Βίκτορ Ούγκο Μοράλες, η οποία επίσης έμεινε στην ιστορία.

Η κραυγή του Ταρντέλι

Η επιτομή του αληθινού και… εσώψυχου πανηγυρισμού. Ο Μάρκο Ταρντέλι ένιωσε την έκρηξη της απόλυτης ευτυχίας, μια στιγμή που κάποτε έβαλε πάνω και από τα παιδιά του ως κάτι το ασύγκριτο: «Τα παιδιά μου δίνουν χαρά αλλά τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί στη ζωή και στον αθλητισμό με αυτή την συγκεκριμένη στιγμή». Έχει μείνει ως αποτύπωμα στην ποδοσφαιρική κουλτούρα της Ιταλίας, γνωστή ως «L'urlo di Tardelli».

Στο Μουντιάλ της Ισπανίας (1982) πέτυχε το 2-0 (στο 3-1) της Ιταλίας επί της Δυτικής Γερμανίας με δυνατό σουτ εκτός περιοχής και με σφιγμένες γροθιές, δάκρυα στα μάτια ξέσπασε πανηγυρίζοντας. Θεωρείται ο πιο εμβληματικός πανηγυρισμός γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο αφιέρωμα της FIFA ο Ταρντέλι εξήγησε: «Η χαρά του να σκοράρω σε έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου ήταν τεράστια, κάτι που ονειρευόμουν από παιδί. Ο πανηγυρισμός μου ήταν μια ανακούφιση μετά την πραγματοποίηση αυτού του ονείρου».

Η αγκαλιά των θρύλων κατά του ρατσισμού

Πίσω στο χρόνο στο μακρινό 1970. Η Πρωταθλήτρια Κόσμου Αγγλία (1966) υπερασπίζονταν τον τίτλο της στα γήπεδα του Μεξικού. Συνάντησε τη μετέπειτα νικήτρια θρυλική Βραζιλία, η οποία κατέκτησε τον τίτλο στο τουρνουά, στην αναμέτρηση της Γουαδαλαχάρα (7/7/1970) η οποία θεωρήθηκε το πιο ποιοτικό ματς στην ως τότε ιστορία του Μουντιάλ. Η φωτογραφία που έμεινε στην ιστορία, αποτυπώνει την αγκαλιά του Πελέ με τον Μπόμπι Μουρ. Δύο τεράστιοι θρύλοι, πρωταθλητές κόσμου, αντάλλαξαν φανέλες, σ’ ένα εμβληματικό στιγμιότυπο αλληλοσεβασμού. Με τα δεδομένα της εποχής μάλιστα η φωτογραφία αποτέλεσε και σαφές και μήνυμα του ίδιου του ποδοσφαίρου κατά του ρατσισμού.

Ο απαρηγόρητος Μικρός Βούδας

Πόνος ανείπωτος, απογοήτευση και «άδειασμα». Ακόμη και μετά από χρόνια, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο έχει παραδεχθεί πως το χαμένο του πέναλτι στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 στις ΗΠΑ, κόντρα στη Βραζιλία, αποτελεί «μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ». Πρόκειται για τον πρώτο τελικό ο οποίος κρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι όπου η Σελεσάο επικράτησε 3-2 της Ιταλίας μετά το 0-0 της κανονικής διάρκειας μπροστά σε 95.000 κόσμο στην Καλιφόρνια.

Η κακή αρχή για την Σκουάντρα Ατζούρα έγινε από τον Φράνκο Μπαρέζι που εκτέλεσε άουτ. Ο Τζανλούκα Παλιούκα απόκρουσε το σουτ του Σάντος κρατώντας το 0-0 και τη συνέχεια Αλμπερτίνι και Εβάνι σκόραραν για την Ιταλία, όπως και οι Ρομάριο και Μπράνκο για τη Βραζιλία. Στο 2-2 ο Ταφαρέλ απόκρουσε την εκτέλεση του Μασάρο, ο Ντούγκα σκόραρε για το 3-2 και απέμεινε στο τελευταίο, κρίσιμο πέναλτι, ο Ρομπέρτο Μπάτζιο. Ο «Mικρός Βούδας» αστόχησε στέλνοντας την μπάλα ψηλά άουτ και λύγισε από την απογοήτευση. Αργότερα έχει πει για τη φάση αυτή: «Εκείνο το δευτερόλεπτο ήθελα απλά να πεθάνω. Ένιωσα την ψυχή μου να αφήνει το σώμα μου. Αν μπορούσα να σβήσω μια στιγμή από την καριέρα μου, θα ήταν αυτή».

Η κουτουλιά του Ζιντάν και η απογοήτευση

Αυτό έμελλε να είναι και το «αντίο» ενός μοναδικού ποδοσφαιριστή στην ιστορία του αθλήματος. Του Ζινεντίν Ζιντάν. Στο Μουντιάλ του 2006 η Γαλλία έφτασε στον μεγάλο τελικό αντιμετωπίζοντας την Ιταλία. Όλοι περίμεναν το φινάλε του «Ζιζού» να συνοδευτεί με την κατάκτηση του τροπαίου, όμως ο τελικός έληξε άδοξα για τον ίδιο και τη Γαλλία. Ο ίδιος σκόραρε με φοβερό πέναλτι α λα Πανένκα στο 1-1 της κανονικής διάρκειας, όμως στην παράταση (110’) ξαφνικά χτύπησε με κουτουλιά τον Μάρκο Ματεράτσι στο στήθος.

Αργότερα ο Ζιντάν ισχυρίστηκε πως αντέδρασε έτσι επειδή ο Ιταλός στόπερ εκφράστηκε χυδαία για την αδελφή του. Το στιγμιότυπο της αιτίας της αποβολής, όπως όμως και η αποχώρησή του από το γήπεδο, σκυθρωπός δίπλα από το τρόπαιο που… τον περίμενε, είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές εικόνες της τελευταίας 20ετίας.