Τόσο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, όσο και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, αναφέρουν ότι, ο εν λόγω νόμος, μαζί με τον προηγούμενο Ποινικό Κώδικα είχαν «αποτελέσματα ως προς τις μαζικές αποφυλακίσεις», υποστηρίζοντας ότι η πλειονότητα των αποφυλακισθέντων ξαναστράφηκε στο «βαρύ» έγκλημα.
Ποιος είναι, όμως, ο νόμος που γίνεται συχνά «κολυμβήθρα του Σηλωάμ» για να επεξηγηθούν οποιεσδήποτε παθογένειες της ελληνικής Δικαιοσύνης;
Ο λόγος για τον νόμο 4322/2015, ο οποίος ίσχυε ως τον Αύγουστο του 2019 και είχε υπερψηφιστεί με στόχο την αποσυμφόρηση των φυλακών. Βάσει της εν λόγω απόφασης, που κατά τους πρώτους 8 μήνες εφαρμογής της έθεσε εκτός φυλακών 1.937 κρατουμένους:
οι κρατούμενοι με ποινή κάθειρξης, που δεν υπερέβαινε τα 10 έτη, θα μπορούσαν να απολυθούν υπό τον όρο της ανάκλησης χωρίς τη συνδρομή των προϋποθέσεων των άρθρων 105 και επόμενα του Ποινικού Κώδικα, εφόσον έχουν εκτίσει με οποιονδήποτε τρόπο τα δύο πέμπτα της ποινής που τους επιβλήθηκε.
οι κρατούμενοι με ποινή κάθειρξης, που υπερέβαινε τα 10 έτη, θα μπορούσαν να απολυθούν υπό τον όρο της ανάκλησης χωρίς τη συνδρομή των προϋποθέσεων των άρθρων 105 και επόμενα του Ποινικού Κώδικα, εφόσον έχουν συμπληρώσει το ένα τρίτο πραγματικής έκτισης της ποινής που τους επιβλήθηκε
Σε περίπτωση που διέπρατταν εκ νέου εντός 5 ετών από την αποφυλάκισή τους νέα αξιόποινη πράξη και καταδικάζονταν σε ποινή στερητική της ελευθερίας μεγαλύτερη των δύο ετών, τότε θα εξέτιαν αθροιστικά και το υπόλοιπο της ποινής για την οποία είχαν απολυθεί υπό όρο.
