ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΑΔΑΣ: Η εκδρομή στο Σαν Πάολο και ο Ντιέγκο Μαραντόνα
Ο ΠΑΟΚ σήμερα το βράδυ αντιμετωπίζει στο θρυλικό Σαν Πάολο την Νάπολι.
Ο Δικέφαλος επιστρέφει 26 χρόνια μετά στο ίδιο γήπεδο όπου το βράδυ της 7ης Σεπτέμβρη 1988, είχε αντιμετωπίσει την ομάδα του Ντιέγκο Μαραντόνα. Εκείνη τη βραδιά, στις κερκίδες του γηπέδου ο λαός του ΠΑΟΚ είχε αναγκάσει για μια ακόμη φορά όλη την υφήλιο να υποκλιθεί στο μεγαλείο του. Ο Αντώνης Κλαδάς ήταν εκεί και μέσα από την «Μ» θυμάται όλο το ταξίδι.
«Από τις πολλές εκδρομές και τα ταξίδια που έχω κάνει με τον ΠΑΟΚ, η εκδρομή αυτή για τον αγώνα με την Νάπολι μπορώ να πω ότι ήταν η κορυφαία. Ζήσαμε εκπληκτικά πράγματα. Πριν όμως θυμηθώ την εκδρομή αυτή θα πω ότι δυο χρόνια νωρίτερα, το 1986 είχα βρεθεί ξανά στην Ιταλία για τον αγώνα με την Βερόνα. Έξω από το γήπεδο ένας Ιταλός μου είχε πει πως οι πιο φανατικοί οπαδοί και η πιο καυτή έδρα ήταν αυτή της Νάπόλι. Να λοιπόν που ο Μεγαλοδύναμος, δυο χρόνια αργότερα ήθελε να κληρωθούμε με αυτή την ομάδα.
«Το διαφορικό και το ωτοστόπ του Νικόλα»
Από την Θεσσαλονίκη φύγαμε δέκα πούλμαν και εγώ ήμουν σε αυτό της «Θύρα 4». Εκεί μαζί με τον τεράστιο Μάκη Μανάβη. Μαζί μας ήταν και πολλά παιδιά όπως ο Βασίλης ο Τρίγωνος, ο Τάσος ο Μασκοφόρος, ο Βασίλης ο Βάκης, ο Κώστας ο Τζαμάλ, ο τρελο-Βάγγος, ο Αλμπάνης, ο Παναγιώτης ο Πεκρίδης, ο Στέλιος ο κοντός . Πολλά ακόμη και ας με συγχωρέσουν που δεν αναφέρω όλα τα ονόματά τους. Φτάσαμε στην Ηγουμενίτσα και θυμάμαι ότι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού με το καράβι για το Πρίντεζι, συνέβησαν πολλά και ενδιαφέροντα. Θα ξεχωρίσω τον καυγά των «αμπαλαεά» Τάσου Μασκοφόρου με τον συγχωρεμένο τον Ηράκλη. Κανείς μας ακόμη και τώρα δεν έχει καταλάβει τον λόγο που μάλωσαν…
Όταν φτάναμε στο λιμάνι για να αποβιβαστούμε, ο Τάσος ο Μασκοφόρος ανέλαβε να κάνει τη λίστα για το ξενοδοχείο. Να γράψει δηλαδή ποιοι θα μείνουμε σε κάθε δωμάτιο. Ο Νικόλας, θα έμενε με τον Ηράκλη. Θυμώνει ο Νικόλας, μας «κλάνει» και μόλις αποβιβαζόμαστε εξαφανίζεται και την κάνει με ωτοστόπ.
Διαπιστώνεται ότι εννιά από τα δέκα λεωφορεία δεν μπορούν να αποβιβαστούν επειδή δε διέθεταν την ειδική κάρτα για να μπουν σε ιταλικό έδαφος. Το δικό μας λεωφορείο την είχε αλλά φαίνεται ότι μας γκαντέμιασαν. Μετά από μερικά χιλιόμετρα, υπάρχει βλάβη στο λεωφορείο αφού χάλασε το διαφορικό. Ο οδηγός επικοινωνεί με τον πράκτορα στην Ελλάδα και μέχρι να έρθει άλλο λεωφορείο να μας πάρει, τρώμε απίστευτη ταλαιπωρία. Τελικώς λίγε ς ώρες αργότερα φτάνουμε πρώτοι στην Νάπολη.
«Όταν χαζέψαμε τους Ιταλούς στις καφετέριες»
Δε θα ξεχάσω τον τρόπο που οδηγούσαν οι Ιταλοί. Ούτε φανάρια, ούτε στοπ ούτε διαβάσεις λογάριαζαν. Μέχρι τότε νόμιζα ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε οι χειρότεροι οδηγοί στην Ευρώπη. Εκεί λοιπόν το λεωφορείο έπρεπε να πάει ψηλά στην πόλη, κάτι σαν το δικό μας Πανόραμα ως περιοχή. Στη διαδρομή, υπήρχαν καφετέριες και μπαρ στους δρόμους. Οι Ιταλοί μας παίρνουν χαμπάρι και βγαίνουν από τα μαγαζιά και αρχίζουν να φωνάζουν συνθήματα για τον Ντιέγκο, Αρμάντο Μαραντόνα. Ο οδηγός δεν μπορεί να προχωρήσει και ανοίγει την πόρτα. Κατεβαίνει ο Μάκης ο Μανάβης και φωνάζει τον Τάσο τον Μασκοφόρο: «Τάσο κατέβα κάτω με το τύμπανο». Κατεβαίνουμε μαζί του και ο Τάσος χτυπά το τύμπανο σε ρυθμούς σάμπα και εμείς γύρω γύρω από αυτό. Όλοι κάνουμε τους Ιταλούς να παραμιλούν με αυτό που έβλεπαν. Τούμπα τον κάναμε τον δρόμο εκείνη τη στιγμή και όλοι χάζευαν”.
«Η τσατσάρα του Μάκη και η βουτιά του Τζαμάλ»
Φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Απίστευτα τα γεγονότα και εκεί αλλά θα αναφέρω μόνο ένα: Ο Μανάβης έψαχνε την τσατσάρα του. Όταν μπήκαμε στα δωμάτια μας όλοι να ησυχάσουμε, ακούσαμε μια φωνή: «Ρε Παναγιώτηηηηηηηη που είναι η τσατσάρα μου ρε;» Βγήκαμε όλοι από τα δωμάτια τρομαγμένοι. Την άλλη μέρα, στο πρωινό, έγινε το εξής συμβάν: ένας δικός μας, ενώ έπαιρνε πρωινό, δε θα αναφέρω το όνομα του, έπεσε κάτω και χτυπιόταν δίνοντας την εντύπωση ότι έπαθε κρίση επιληψίας. Ταραχθήκαμε όλοι, αλλά ο αρχηγός μας έλεγε:
Μην τον δίνετε σημασία, σε λίγο θα σηκωθεί και θα κάνει κούτρα. Όντως, ενώ οι σερβιτόροι μας κοιτούσαν στα μάτια επειδή δείχναμε αναίσθητοι στη θέα ενός ανθρώπου που χτυπιόταν, εκείνος σηκώθηκε και άρχισε να κάνει κούτρα στους Ιταλούς που είχαν φάει τον πρόλογο. Τελειώνοντας το πρωινό, το μεγάλο γέλιο έγινε, στην πισίνα. Όπου πρώτος βούτηξε με φόρα ο Κώστας ο Τζαμάλ και ενώ όλοι ήμασταν αραγμένοι και απολαμβάναμε την πισίνα, μας έκανε μούσκεμα.
«Η τρέλα στον Μαραντόνα και το ντου των Καραμπινιέρι»
Ήρθε ή ώρα να πάμε στο γήπεδο. Πηγαίνοντας για το γήπεδο, ο Μάκης μας έλεγε: «Ρε σεις που πάμε τώρα; Πήρατε χαμπάρι;» και εμείς τον ρωτάμε: «Γιατί ρε Μάκη» και μας απαντά: «Ρε θα βγει η ομάδα και θα κάνει το κεφάλι του αριστερά ο Ντιέγκο και θα δει τον Αλεξανδρίδη. Βρε άντε καθίστε καλά που θέλετε να προκριθείτε κιόλας» μας έλεγε.
Μπήκαμε στο γήπεδο. Στην κερκίδα μας, ήμασταν περίπου 4000. Είχαμε απέναντι μας 75.000 Ιταλούς κρεμασμένους στα κάγκελα και τρελαμένους, καψούρες όλοι με τον Μαραντόνα αφού το γήπεδο ήταν γεμάτο από πανό με τη φάτσα του.
Το ματς αρχίζει. Η τρέλα που πουλήσαμε από το πρώτο λεπτό, ήταν πολύ μεγάλη. Όπως και την μέρα που φτάσαμε στην Νάπολη, πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο, έτσι και στην κερκίδα, ο Μασκοφόρος στην μέση με το τύμπανο και εμείς να χορεύουμε γύρω από αυτό. Οι Ιταλοί χάζευαν. Όλα καλά, μέχρι την ώρα που ο Ντιέγκο σε ένα πλάγιο, ήρθε να πάρει τη μπάλα.
Το μπουκαλάκι που έφαγε στο κεφάλι, ακόμη το θυμάται. Όλο το γήπεδο στον αέρα. Και δεν φτάνει που πέταξαν προς εμάς μπουκάλια, την ώρα που μας κοιτά ο Ντιέγκο με απορία, όλο το πέταλο φώναζε «Ντιέγκο, Ντιέγκο, φανφακούλο…» Αυτό έκανε έξω φρενών και τους Καραμπινιέρι. Μπήκαν μέσα με τα όπλα, μας στρίμωξαν και συνέλαβαν δέκα άτομα.
Τα πράγματα ηρέμησαν με την ίδια την παρέμβαση του Μαραντόνα. Το ματς συνεχίστηκε και ο ΠΑΟΚ με πέναλτυ έχασε με 1-0. Στο τέλος του αγώνα, πραγματικά, θυμήθηκα εκείνο τον Ιταλό στην Βερόνα που μου είχε πει ότι η έδρα της Νάπολι και ο κόσμος της ήταν ο χειρότερος στην Ιταλία. Αλλά πιστεύω ότι αυτός δεν ήξερε τι σημαίνει Τούμπα μέχρι να βρεθούμε εμείς εκεί στο γήπεδο.
