Βαριά... βαριά του ΠΑΟΚ η φανέλα!
Στο ποδόσφαιρο πρέπει να διαθέτουμε μια «αρρωστημένη» φαντασία προκειμένου να «στριφογυρίσει» στο μυαλό μας το απροσδόκητο, το αναπάντεχο, το καλό αλλά και το απευκταίο. Κι όμως στον ΠΑΟΚ χρειάζεται να υπερκεράσεις εαυτόν προκειμένου να βρεθείς έστω και λίγο κοντά σ’ αυτό που σε περιμένει.
Σε όλους τους αγώνες στη φετινή χρονιά ο ΠΑΟΚ παρουσιάζει μια ομάδα που έδειχνε ως τα χθες ότι δεν βρίσκεται σε καλό επίπεδο αλλά πραγματοποιούσε μια προσπάθεια που την «βελτίωνε» παιχνίδι με παιχνίδι. Όμως αυτά που παρακολουθήσαμε κόντρα στην Καλαμάτα ξεπερνούν … τα πάντα.
Στην Τούμπα ένα σκορ-ήττα 0-4 κόντρα στην Καλαμάτα που επανήλθε στη μεγάλη κατηγορία μετά από 25 χρόνια, δεν απείχε καθόλου μακριά απ’ ότι παρακολουθούσαμε μέσα στον αγωνιστικό χώρο. ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΟΚ.
Αυτοί οι 11 πλην του Ντιαγέ δε μπορούν ούτε την Κ19 όχι να κερδίσουν, αλλά να την αντιμετωπίσουν στα ίσια.
Ο φίλαθλος κόσμος, όπως και μεις, σαν πρώτη αντίδραση, προσπαθούσαμε και προσπαθούμε να διαπιστώσουμε ποιος ευθύνεται για αυτό το χάλι που «αντιμετωπίζουμε» στον αγωνιστικό χώρο.
Ο προπονητής; Οι παίκτες; Η διοίκηση είτε αυτή αντανακλά το όνομα Βιεϊρίνια-Μάτος ή Σαββίδης;
Η απάντηση απασχολεί τον κάθε ΠΑΟΚτσή αλλά στην ουσία δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Το ότι ο καθένας φέρει σημαντικό μερίδιο είναι το αυτονόητο αλλά όχι το ζητούμενο.
Το ζητούμενο είναι τι θα γίνει από δω και πέρα. Υπάρχει λύση; Υπάρχει διέξοδος; Παρακολουθείς ένα συνονθύλευμα που πλην μιας-δυο εξαιρέσεων δείχνει να μην διαθέτει το αυτονόητο ενδιαφέρον για τον αγώνα. Βλέπαμε ποδοσφαιριστές να μην τρέχουν, να μην πιέζουν να έχουν εκτοπίσει το νόημα της ασπρόμαυρης φανέλας από το μυαλό τους.
Μοιάζουν να μη δίνουν σημασία στον προπονητή. Ο Βιεϊρίνια με τον Μάτος φέρουν ευθύνη κι αυτοί, εκτός του προπονητή, γιατί τον έφεραν και δεν τον στηρίζουν με τον τρόπο που θα έπρεπε. Οι τρεις αυτές «μεριές» βύθισαν τον ΠΑΟΚ με τον ιδιοκτήτη να έχει κάνει την αρχή με την πώληση Κωνσταντέλια. Πήρε ο κ. Σαββίδης τα 20-25 εκατομμύρια από τα οποία έχασε τα μισά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τον αποκλεισμό στην Ευρώπη.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που θέλησαν να προκρίνουν αυτόν τον αποκλεισμό ως ένα αγωνιστικό παράθυρο προκειμένου ο ΠΑΟΚ να έχει μόνο δυο στόχους τους οποίους χωρίς Ευρώπη θα μπορεί να τους «κυνηγήσει» με πολύ περισσότερες πιθανότητες. Ωστόσο και αυτό ΔΕΙΧΝΕΙ μη συμβατό με τον σημερινό ΠΑΟΚ.
Για μας όλα τα παραπάνω μοιάζουν και ίσως είναι ανούσια. Ο ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ αναγεννήθηκε με το πρωτάθλημα του 2024 και βυθίστηκε αμέσως μετά με την ολοκληρωτική καθίζηση και οπισθοχώρηση της διοίκησης. Το να πουλάς τον καλύτερο παίκτη και να φέρνεις δανεικούς που πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δεν προσέφεραν ( Γιακουμάκης και Ντιαγέ) παρά σχεδόν ελάχιστα στην ομάδα, κατέδειξαν το που οδηγείται ο ΠΑΟΚ.
Συμπερασματικά ο Δικέφαλος συνεχίζει να πορεύεται σ’ ένα μαύρο ποδοσφαιρικό σκοτάδι χωρίς να αντικρύζει έστω και ένα ίχνος φωτεινής ελπίδας. Ο φίλαθλος κόσμος ήδη εξάντλησε την υπομονή του που άπλετα έδωσε σε όλους αυτούς που είχαν την ευθύνη καθοδήγησης του συλλόγου. Δυστυχώς φοβούμαστε ότι η Καλαμάτα είναι μόνο η αρχή και ότι η συνέχεια θα βαδίσει αγωνιστικά σε ένα χείριστο επίπεδο.
