Το ωραίο πρόσωπο και η πνευματική αδυναμία του ΠΑΟΚ, η ντροπή της ντροπής και η εξήγηση που οφείλει ο Τζήλος
Ενδιαφέροντα και πολύ χρήσιμα για συμπεράσματα αυτά που είδαμε στο Αγρίνιο. Είδαμε στο πρώτο ημίχρονο έναν ΠΑΟΚ πολύ καλό, να παίζει μονότερα τον Παναιτωλικό, να μην κινδυνεύει καθόλου, να δημιουργεί ευκαιρίες, να σκοράρει δύο φορές και να πείθει ότι μέχρι ότι ο περίπατός του θα συνεχιστεί μέχρι τη λήξη του αγώνα. Είδαμε όμως στο δεύτερο ημίχρονο και έναν ΠΑΟΚ που “μίκρυνε” πολύ ως ομάδα μόλις ο Παναιτωλικός κατάφερε να σκοράρει. Εναν ΠΑΟΚ που πανικοβλήθηκε, που έχασε την κατοχή της μπάλας, που έχασε την πλήρη κυριαρχία που είχε στο παιχνίδι και που επέτρεπε στον Παναιτωλικό να γίνεται Μπαρτσελόνα και να τον σφυροκοπάει συνεχώς.
Είπε πολλά “πρέπει” ο Λίσι για τη δουλειά που θα γίνει από εδώ και πέρα, αλλά το πιο ουσιαστικό ήταν το “πρέπει να δυναμώσουμε πνευματικά”. Πράγματι. Δεν ήταν καθαρά αγωνιστική η αιτία της τεράστιας διαφοράς που είχαν μεταξύ τους τα δύο πρόσωπα του ΠΑΟΚ. Οι ίδιοι παίκτες βγήκαν να παίξουν στο δεύτερο ημίχρονο. Ούτε την μπάλα ξέχασαν, ούτε κουράστηκαν από το 52ο λεπτό. Φανερό ήταν ότι με το 1-2 αγχώθηκαν τόσο πολύ που έχασαν, στην κυριολεξία, το μυαλό τους και την καλή ψυχολογία τους. Οχι όλοι, προφανώς. Οχι ο Ζίβκοβιτς, όχι ο Κένι, όχι ο Μιχαηλίδης, σίγουρα, όμως, οι περισσότεροι από τους ξένους κι ας είναι αρκετά έμπειροι όλοι τους. Οταν παύεις ξαφνικά να μπορείς να κρατάς και να κυκλοφορείς την μπάλα, όταν αποκρούεις όπως-όπως αντί να προσπαθήσεις να επιτεθείς και όταν βγαίνεις μπροστά σε κενό χώρο και κάνεις τη μία σαχλαμάρα μετά την άλλη, δείχνεις ότι έχεις πνιγεί από το άγχος. Και, για εμένα, αυτό το άγχος σε καταλαμβάνει όταν κατά βάθος πιστεύεις ότι ούτε εσύ είσαι μεγάλος παίκτης, ούτε οι συμπαίκτες σου, άρα δεν είστε μεγάλη ομάδα, άρα… “ωχ, κιδνυνεύουμε, πρέπει όπως-όπως να αποφύγουμε την ισοφάριση ή και την ήττα”. Αυτό, πολύ απλά, λέγεται “έλλειψη αυτοπεποίθησης”. Μια έλλειψη που μπορεί να σε “λυγίζει” ακόμη και όταν εσύ είσαι που προηγείσαι 2-1 σε εκτός έδρας αγώνα.
Καλά το “έπιασε”, λοιπόν, ο Λίσι. Είδε το άγχος, ένιωσε τον πανικό των παικτών του, κατάλαβε πόσο άγαρμπες ήταν οι σπασμωδικές αντιδράσεις τους και συμπέρανε ότι η ομάδα πρέπει να δυναμώσει πνευματικά. Οπότε το ερώτημα στο οποίο καλείται να απαντήσει πειστικά είναι αν μπορεί ο ίδιος να συμβάλει σ’ αυτό. Γιατί ένας προπονητής περισσότερο χρήσιμος είναι στον τομέα της ψυχολογίας και μετά σε όλα τα υπόλοιπα.
Κατά τα άλλα:
* Η ατυχία “χτύπησε” πάλι με τους τραυματισμούς του Παβλένκα και του Αλι. Μακάρι η διακοπή των τριών εβδομάδων να αποδειχθεί αρκετή για την αποθεραπεία και των δύο, πράγμα που θα σημαίνει ότι δεν θα χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.
* Ο Τσιφτσής εμπνέει εμπιστοσύνη. Προσωπικά πιστεύω ότι ποτέ δεν ήταν ο νούμερο 2 τερματοφύλακας στον ΠΑΟΚ, αλλά ένας από τους δύο βασικούς. Και υπάρχει και ο Μοναστηρλής. Που είμαι βέβαιος ότι μια χαρά θα ανταποκριθεί όποτε χρειαστεί.
* Respect για τον Κένι, που παίζει ασταμάτητα σε όλα τα ματς και δεν έχει χάσει ούτε λεπτό μέχρι στιγμής. Ξέρουμε καλά, όμως, ότι κάποια στιγμή είναι πιθανό να “σκάσει”. Αλήθεια, υπάρχει εναλλακτική; Οχι με… Ελουστόντο φυσικά. Κάποιο άλλο πιο αξιόπιστο μπακ απ υπάρχει;
* Ο Εντιάϊ, όπως πρέπει να προφέρουμε σωστά το όνομά του, τίποτε δεν κάνει πολύ καλά, αλλά… κάνει τη δουλειά. Περίεργος παίκτης μου φαίνεται, δεν μου γεμίζει το μάτι, αλλά προσφέρει. Με πάθος, με συνέπεια στη δουλειά υπέρ της ομάδας και με αποτελεσματικότητα.
* Μεγάλη ικανοποίηση από την αγωνιστική άνοδο του Μιχαηλίδη. Ηταν θέμα χρόνου να αρχίσει να βρίσκει τη φόρμα του. Οσοι δεν συμφωνούν ότι αποτελεί το πιο σημαντικό γρανάζι της αμυντικής μηχανής αυτής της ομάδας, απλά δεν νιώθουν.
* Και το αυτονόητο: Ο ΠΑΟΚ του πρώτου ημιχρόνου στο Αγρίνιο είναι ο ΠΑΟΚ που θα συγκεντρώσει πολλούς βαθμούς στους εκτός έδρας αγώνες. Είναι ο ΠΑΟΚ που θα διεκδικήσει νίκες στα εκτός έδρας ντέρμπι. Ο ΠΑΟΚ του δευτέρου ημιχρόνου δεν διαφέρει σε τίποτε από τις ομάδες που θα δώσουν μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού. Ας το δουλέψουν μέσα τους οι παίκτες. Είναι κρίμα να υποβαθμίζουν τους εαυτούς τους και όλη την ομάδα μ’ αυτή την εικόνα…
ΥΓ 1. Ντράπηκε και η ντροπή με το πέναλτι υπέρ της ΑΕΚ στο Πανθεσσαλικό. Καλά, ο Πολυχρόνης, έτσι το είδε σε κλάσμα δευτερολέπτου, έτσι σφύριξε. Χρειάστηκε το ριπλέι από όλες τις διαθέσιμες κάμερες για να σιγουρευτούμε ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως πέναλτι. Κάλλιστα μπορεί να “την πάτησε” ο διαιτητής σε πρώτο χρόνο. Ο Τζήλος, όμως, που ήταν στο VAR, τι ακριβώς είδε; Ανατροπή από τον Κάργα; Είδε ότι ο Κάργας κλάδεψε τον Γιόβιτς; Ακόμη και ΑΝ υπήρξε επαφή, ΑΝ υπήρξε, ΑΝ υπήρξε, δεν δικαιολογεί με τίποτε την τούμπα του Σέρβου.
Δεν θέλω να υιοθετήσω την έμμεση καταγγελία του Μπέου με το “παίχτηκαν πολλά εκατομμύρια στο διπλό της ΑΕΚ”, αλλά νομίζω ότι ΟΦΕΙΛΕΙ ο Τζήλος να εξηγήσει σε όλη τη φίλαθλη Ελλάδα τι ακριβώς διαπίστωσε βλέποντας και ξαναβλέποντας στις οθόνες τουVAR αυτή τη φάση.
ΥΓ 2. Xάλια η ΑΕΚ, χάλια ο Ολυμπιακός, όχι τόσο χάλια, αλλά με τα χίλια ζόρια κέρδισε (και) ο Παναθηναϊκός την Καλαμάτα. Δεν θα πάψω να το λέω, εκτός κι αν κάτι αλλάξει στην πορεία: Ο λιγότερο χάλια από το Big 4 θα είναι εκείνος που θα γελάσει τελευταίος. Ας προσπαθήσει να είναι ο ΠΑΟΚ…
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
