Τιζάνι Ρέιντερς: Από τα ταμεία του Aldi και τις αγελάδες, στην αγκαλιά του Πεπ με ένα βουβάλι

Αν κάποιος έλεγε στον 19χρονο ταμία ενός ολλανδικού σούπερ μάρκετ ότι λίγα χρόνια αργότερα θα συζητούσε με τον Πεπ Γκουαρδιόλα και θα σκόραρε στα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά γήπεδα, το πιθανότερο είναι πως θα γελούσε με σκυμμένο το κεφάλι πάνω από τα προϊόντα.

Κι όμως, ο Τιζάνι Ρέιντερς δεν έπαψε να πιστεύει στο όνειρο του και είναι πρωταγωνιστής σε μια από τις πιο απίθανες πορείες στο σύγχρονο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Η διαδρομή του μοιάζει με rollercoaster που πέρασε από τιμωρίες, αγελάδες, δάκρυα στο ποδήλατο και... απειλές από βουβάλια αλλά απέδειξε ότι τα όνειρα δεν χαρίζονται, αλλά κερδίζονται με το ζόρι.

Η προπόνηση με αγελάδες, το video club και ο οδηγός που τον έβαλε τιμωρία

Το μικρόβιο της στρογγυλής θεάς κύλησε μέσα του σχεδόν αβίαστα και με την ευχή του μπαμπά του. Ο ίδιος έπαιζε ποδόσφαιρο και παρότι οι οικονομικές συνθήκες τον ανάγκασαν να τα παρατήσει και να ανοίξει video club, φρόντισε να μεταδώσει την αγάπη του για το ποδόσφαιρο στους δυο γιους του. Ο Τιζάνι λάτρευε την μπάλα και παρότι ήταν ένα συνηθισμένο παιδί από μια συνηθισμένη οικογένεια, όπως τόνισε σε παλαιότερη συνέντευξη του, φανταζόταν τον εαυτό του σε μια από τις κορυφαίες ομάδες στην Ολλανδία, μετά σε έναν μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο και βασικό μέλος της εθνικής ομάδας.

Περίπου στα 12 του χρόνια εντάχθηκε μαζί με τον αδερφό του στις ακαδημίες της Τβέντε. Το προπονητικό κέντρο βρισκόταν μία ώρα μακριά, οπότε η ομάδα έστελνε ένα τεράστιο ταξί στο σπίτι τους κάθε πρωί στις 6. Αυτός και ο αδερφός του κουβαλούσαν μαζί τους σάντουιτς και χυμούς, που είχε ετοιμάσει η μητέρα τους, και πήγαιναν στις προπονήσεις. Η διαδρομή ήταν διασκεδαστική για τα παιδιά αλλά όχι για τον οδηγό. Γελούσαν, έκαναν αστεία, έπαιζαν UNO, τσακωνόντουσαν και διαφωνούσαν. Μια μέρα ο οδηγός δεν άντεξε και τον έβαλε στο διπλανό κάθισμα. Τον είχε σε επιτήρηση, τον φύλαγε σα να ήταν κρατούμενος μέχρι να φτάσουν στο προπονητικό κέντρο. Όπως έχει παραδεχθεί σε παλαιότερη συνέντευξη του: «Δυστυχώς, ήμασταν πάντα οι πρώτοι που ανεβαίναμε και οι τελευταίοι που κατεβαίναμε, οπότε φτάναμε στο σπίτι στις 19:30. Φαγητό στον φούρνο μικροκυμάτων, μία ώρα τηλεόραση και μετά ύπνος. Έξι μέρες την εβδομάδα. Μετά από τέσσερα χρόνια, είχαμε εξαντληθεί τελείως».

Η Ζβόλε δεν μπορούσε να καταβάλει την αποζημίωση εκπαίδευσης στην Τβέντε και επέμενε να επιστρέψουν πίσω. Ο πατέρας τους είχε αρχίσει να προπονεί μια ερασιτεχνική ομάδα και πρότεινε να παίζουν αγώνες για εκείνον, ενώ θα προπονούνταν και με τη Ζβόλε για έναν χρόνο, ώστε στη συνέχεια θα μπορούσαν να ενταχθούν στη Ζβόλε δωρεάν. Κάπως έτσι, στα 16 του ο Τιζάνι βρέθηκε να παίζει στην τέταρτη κατηγορία της Ολλανδίας.

Έπαιζε σε λασπωμένα γήπεδα στη μέση του πουθενά και έχοντας αγελάδες να βόσκουν πίσω από τα δοκάρια και τρακτέρ πιο δίπλα που μάζευαν τις κοπριές των αλόγων, όπως έχει αποκαλύψει σε συνέντευξη του. Ήταν αρκετά μικροκαμωμένος και τα έβρισκε σκούρα απέναντι σε μεγαλύτερους παίκτες και ειδικά τους αμυντικούς που έμοιαζαν να είναι «χτισμένοι σαν ψυγεία, που αν τολμούσες να κάνεις έστω και μια προσποίηση, θα σε κλωτσούσαν τόσο δυνατά που θα σε έστελναν κατευθείαν στο νοσοκομείο. Ήταν, στην ουσία, επικίνδυνο μέρος για μένα, γιατί μου άρεσε να κάνω φιγούρα και να εντυπωσιάζω».

Τι έκανες στα 19 σου Τιζάνι; Ήμουν ταμίας σε σούπερ μάρκετ

Θα μπορούσε να είναι μια αστεία ερώτηση, καθώς ο καθένας θα περίμενε ότι θα δούλευε σκληρά στις προπονήσεις και θα κυνηγούσε το όνειρο του επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Αυτή δεν είναι, άλλωστε, η πορεία του κάθε παίκτη; Για τον Τιζάνι τα δεδομένα ήταν κάπως διαφορετικά. Ο Έρλινγκ Χάλαντ μάγευε το γερμανικό πρωτάθλημα και ο τύπος με το μουστάκι και το περίεργο όνομα, όπως του αρέσει να περιγράφει τον εαυτό του, είχε συμβόλαιο με την Aldi.

Ένα σούπερ μάρκετ, που είχε για σλόγκαν «Ποιοτικά τρόφιμα. Χαμηλές τιμές, κάθε μέρα». Έμενε με τους γονείς του στο ίδιο σπίτι και η ανάγκη για εύρεση εργασίας ήταν φανερή. Μάλιστα, η μαμά του μια μέρα που ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ με τις φόρμες και παρακολουθούσε αγώνα στην Premier League, του πρότεινε να αρχίσει να μοιράζει εφημερίδες και μέσα στην επόμενη εβδομάδα είχε κάνει ήδη την αίτηση για το σούπερ μάρκετ Aldi. Τον ανάγκασε να μιλήσει και με τον διευθυντή του σούπερ μάρκετ και να εξασφαλίσει ότι θα έπαιρνε τη δουλειά. Όπως έχει παραδεχθεί σε συνέντευξη του, έμοιαζε πολύ απελπισμένος, ήθελε διακαώς έναν άνθρωπο και του έδωσε τη δουλειά. Στα 19 του χρόνια, λοιπόν, αυτή ήταν η δουλειά του. Κάθε μέρα μετά το σχολείο, πήγαινε με το ποδήλατο στο κατάστημα στο κέντρο του Ζβόλε και για τέσσερις ώρες δούλευε στο ταμείο. Άλλες φορές μετέφερε βάζα με τουρσιά από την αποθήκη και τα τοποθετούσε στα ράφια.

Το ποδοσφαιρικό του όνειρο φάνταζε τόσο μακρινό. Βρισκόταν στο δυναμικό της Κ19 της Ζβόλε αλλά στα πρώτα τρία παιχνίδια βρέθηκε στον πάγκο και στο επόμενο ήταν εκτός αποστολής. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί δεν του έδιναν την ευκαιρία και ρώτησε τον πατέρα του. Εκείνος δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλο του και εξήγησε στον γιο του ότι ούτε εκείνος θα τον διάλεγε και πως αν συνέχισε να προπονείται με τον ίδιο τρόπο, δεν θα είχε την εξέλιξη που φανταζόταν και θα περιοριζόταν σε κάποια ομάδα της τέταρτης κατηγορίας. Ο Τιζάνι ακούγοντας αυτά τα λόγια από τον πατέρα του, πήρε το ποδήλατο και στη διαδρομή άρχισε να κλαίει. Κάποια στιγμή τα μάτια του ήταν γεμάτα με δάκρυα και σταμάτησε. Δεν μπορούσε να δει καλά καλά. Έκατσε σε μια γωνία, τράβηξε την κουκούλα από το φούτερ πάνω στο κεφάλι του και πίστεψε ότι αυτό ήταν το τέλος.

Ο μπαμπάς του ήξερε ότι το παιδί του έχει ταλέντο αλλά ήθελε να ξυπνήσει τον εγωισμό του και να τον δει να προσπαθεί περισσότερο για να πετύχει το όνειρο του. Όταν επέστρεψε στο σπίτι του ο Τιζάνι, η οικογένεια έκατσε στο τραπέζι για φαγητό. Εκεί ο μπαμπάς του άρχισε να μιλάει για τον Ινιέστα, τον Τσάβι και για άλλους μεγάλους ποδοσφαιριστές και το πώς αυτοί εξελίχθηκαν και κατάφεραν να αγωνισθούν στο υψηλότερο επίπεδο και να τραβήξουν τα βλέμματα πάνω τους σε κάθε κίνηση. Έπειτα, γύρισε στον γιο του και του εξήγησε ότι πρέπει να δουλέψει σκληρά. Βρήκε και σύμμαχο τη σύζυγο του, καθώς παρότι ο Τιζάνι πίστευε ότι θα τον υπερασπιζόταν, εκείνη απλά είπε ότι είχε δίκιο. Όλα έμοιαζαν να έχουν χαθεί και ο μόνος ήχος που βρισκόταν στο κεφάλι του ήταν το μπιπ, μπιμπ που έκανε το προϊόν κάθε φορά που το σκάναρε στο ταμείο. Το όνειρο του έμοιαζε να σβήνει.

Το πρώτο συμβόλαιο με Άλκμααρ και το στοίχημα με τον μπαμπά

Η φλόγα μέσα του δεν είχε σταματήσει να καίει, όμως. Τρελαινόταν κάθε φορά που κλωτσούσε τη μπάλα και δεν ήθελε με τίποτα να αφήσει αυτό το συναίσθημα να του φύγει. Σκέφτηκε αρκετές ώρες και μέρες και κατέληξε ότι είχε κάπως χαλαρώσει. Δεν μπορούσε να κοροϊδεύει τον εαυτό του άλλο. Αποφάσισε, λοιπόν, να αλλάξει τα δεδομένα και άρχισε να προπονείται τον διπλάσιο χρόνο. Έκανε προπονήσεις στο γυμναστήριο, πρωινά τρεξίματα, έξτρα δουλειά.

Το επόμενο καλοκαίρι, επέστρεψε σπίτι από διακοπές με φίλους κοντά στη Βαρκελώνη και δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από τον προπονητή της πρώτης ομάδας, ο οποίος τον κάλεσε να προπονηθεί με την πρώτη ομάδα. Η απόδοση του είχε αλλάξει, το όνομα του άρχισε να συζητιέται δεξιά και αριστερά. Η Άλκμααρ χτύπησε την πόρτα του και του πρόσφερε συμβόλαιο. Χωρίς δεύτερη σκέψη κάλεσε τον υπεύθυνο του στο σούπερ μάρκετ και του εξήγησε τι είχε συμβεί. Εκείνος πίστευε ότι είχε πρόταση από κάποια άλλη αλυσίδα αλλά ο Τιζάνι με περίσσεια αυτοπεποίθηση του εξήγησε ότι θα υπέγραφε συμβόλαιο στην Άλκμααρ. Το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο ήταν γεγονός!

Για δύο χρόνια έμεινε κολλημένος στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Έβλεπε τους συμπαίκτες του να δέχονται προτάσεις και κλήσεις για την εθνική ομάδα αλλά το δικό του κινητό δεν είχε καμία κλήση. Στα μισά της τρίτης χρονιάς δόθηκε δανεικός στη ΡΚΣ Βάαλβαϊκ, η οποία βρισκόταν στην τελευταία θέση του ολλανδικού πρωταθλήματος. Έμεινε έξι μήνες στην ομάδα και έκανε ένα restart. Την επόμενη σεζόν, πήρε μερικές ευκαιρίες στην πρώτη ομάδα αγωνιζόμενος, κυρίως, ως αλλαγή.

Τα πράγματα έδειχνα να μην πηγαίνουν όπως θα ήθελε. Τότε, ο πατέρας του αποφάσισε να αναλάβει δράση. Του εξήγησε ότι στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλοί παίκτες που περνούν απαρατήρητοι, του ζήτησε να σκεφτεί τι ρόλο θα ήθελε να έχει και του πρότεινε να πάρει περισσότερα ρίσκα όταν είχε την μπάλα στα πόδια του. Μάλιστα, οι δυο τους έβαλαν και στοίχημα. Για κάθε σουτ στον στόχο, θα έπαιρνε 50 ευρώ ενώ για κάθε αγώνα χωρίς σουτ στον στόχο, θα έδινε στον πατέρα του 50 ευρώ. Την επόμενη χρονιά σημείωσε έξι γκολ, εκ των οποίων τα δύο στον τελικό των πλέι οφ για μια θέση στο Conference League ενώ ένα χρόνο αργότερα η ομάδα θα έπαιρνε την πρόκριση στη διοργάνωση.

Το τηλεφώνημα της Μίλαν και η μάχη με το βουβάλι στη σαβάνα

Η πρόκριση στο Conference League, τον οδήγησε στη Ζανζιβάρη με τη γυναίκα του. Βρισκόταν σε ένα μπαλκόνι ξενοδοχείου, όταν δέχθηκε ένα μήνυμα από τον πατέρα του, το οποίο του έλεγε ότι έχει πρόταση από τη Μίλαν. Μόλις το άκουσε, τρελάθηκε. Η ευκαιρία του να παίξει σε ένα μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο φάνταζε πιο κοντά από ποτέ. Ακύρωσε το πρόγραμμα που είχε στο ταξίδι του, κάθισε στο δωμάτιο του και έβλεπε βιντεάκια με τη Μίλαν και διάβαζε την ιστορία του συλλόγου. Έλαβε ένα email για μια κλήση με τον κ. Πιόλι και τον διευθυντή, Τζέφρεϊ Μονκάντα. Η ημέρα που θα γινόταν η κλήρη ήταν η ημέρα των γενεθλίων της γυναίκας του.

«Είχαμε κανονίσει ένα σαφάρι και οι οδηγοί είχαν υποσχεθεί να μας ετοιμάσουν ένα ωραίο δείπνο. Προσπάθησα να βρω χρόνο και για τη γυναίκα μου και για τη Μίλαν, αλλά σύντομα βρεθήκαμε σε μια σκηνή στη σαβάνα, περιμένοντας μια αιωνιότητα να ετοιμαστεί το φαγητό, ενώ ο χρόνος κυλούσε. Φοβόμουν ότι θα έχανα την κλήση. Τελικά, μας είπαν: «Εντάξει, μπορείτε να έρθετε», όπως έχει εξηγήσει σε συνέντευξη του.

Καθώς, λοιπόν, απολάμβανε το μπάρμπεκιου, το κινητό του άναψε. Ο Πιόλι και ο Μονκάντα τον καλούσαν μέσω FaceTime. Ήταν ακόμα δίπλα στη φωτιά. Η μπαταρία του κινητού του ήταν στο 10%. Έβαλε το μικρόφωνο σε σίγαση και ζήτησε από τη γυναίκα του τον φορτιστή. Άνοιξε την κάμερα και παρότι οι άνθρωποι της Μίλαν έβλεπαν πίσω τους δένδρα και άγρια ζώα να τριγυρνούν, εκείνος δεν πτοήθηκε, απάντησε σε ό,τι τον ρώτησαν και κάπως έτσι η συμφωνία είχε κλείσει.

Το τηλεφώνημα με τους Ιταλούς καθυστέρησε την επιστροφή και το σκοτάδι άρχισε να πέφτει. Έπρεπε να κάνουν ησυχία καθώς τριγύρω υπήρχαν ζώα. Κάποια στιγμή οι θάμνοι αρχίσαν να κουνιούνται έντονα και ένα αρσενικό βουβάλι ερχόταν προς το μέρος τους. Φώναξε στη γυναίκα του να τρέξει και όπως περιέγραψε ο ίδιος σε συνέντευξη του: «Η σκηνή μας είναι πολύ κοντά, οπότε τρέχουμε σφαίρα μέσα από τους θάμνους. Και ορκίζομαι, μπορείς να βάλεις στη ζυγαριά κάθε ματς που έχω παίξει ποτέ στη ζωή μου... αλλά ποτέ δεν έχω τρέξει τόσο γρήγορα. Δόξα τω Θεώ, φτάσαμε σώοι στη σκηνή και μπόρεσα να πω στους γονείς μου τα ευχάριστα νέα. Πρώτον, ότι πήγαινα στη Μίλαν. Δεύτερον, ότι ήμουν ακόμα ζωντανός».

Φτάνοντας στο Μιλάνο, προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συνέβαινε. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Το όνειρο του έμοιαζε να παίρνει σάρκα και οστά. Για μια στιγμή σκέφτηκε μήπως δεν το άξιζε όλο αυτό. Μήπως αυτή η μεταγραφή ήταν αρκετά μεγάλη για εκείνον. Μερικές φορές μοιάζει σαν το ίδιο σου το μυαλό να προσπαθεί να σου χαλάσει τα σχέδια αλλά γρήγορα πάτησε φρένο και στιγμιαία πέρασαν από το μυαλό του όλες οι ώρες στο γυμναστήριο, τα βράδια που δούλευε μέχρι αργά στο Aldi και σταμάτησε κάθε αρνητικό σενάριο. Αποφάσισε να ζήσει το όνειρο και να απολαύσει κάθε σταγόνα αυτού.

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κλήθηκε για πρώτη φορά και στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του. Ό,τι είχε βάλει στη λίστα των ονείρων του, γινόταν αληθινό. Εκείνη τη σεζόν, ένιωθε πραγματικά ότι είχε όλα όσα θα μπορούσε ποτέ να ζητήσει. Ήταν διεθνής, εισέπραττε τεράστια αγάπη από τους οπαδούς της Μίλαν, διεκδικούσε το Σκουντέτο και έγινε και μπαμπάς.

Η κλήση από το Νησί και ο «τρελός» Πεπ

Η δεύτερη χρονιά του στη Μίλαν δεν εξελίχθηκε όπως η πρώτη. Οι εμφανίσεις του, όπως έχει παραδεχθεί και ο ίδιος, δεν ήταν αντάξιες του μεγέθους του συλλόγου. Ήθελε να κερδίσει κάτι παραπάνω από ένα Σούπερ Καπ αλλά ο πατέρας του του έφερε νέο μήνυμα, το οποίο με τη συγκατάθεση της γυναίκας του τον έφερε στην Αγγλία. Η Μάντσεστερ Σίτι είχε καταθέσει πρόταση για την απόκτηση του και εκείνος δεν μπορούσε να αρνηθεί.

Τους πρώτους μήνες είχε αποφασίσει απλώς να παρατηρεί τους άλλους μέσους, να ακούει τον Πεπ Γκουαρδιόλα και να μαθαίνει. «Ο Πεπ είναι τρελός, με την καλύτερη δυνατή έννοια. Μπορεί να δουλεύουμε στην προπόνηση το ψηλό πρέσινγκ, εκείνος να συνειδητοποιεί ότι δεν αποδίδει, και να τον βλέπεις να σκέφτεται, να σκέφτεται, να σκέφτεται... τόσο έντονα, που μοιάζει λες και βγαίνει καπνός από το κεφάλι του! Κι ύστερα... «Παιδιά! Παιδιά! Ας αλλάξουμε τον τρόπο που το κάνουμε στη δεξιά πλευρά». Μια μικρή αλλαγή. Κλικ. Και ξαφνικά, όλα δουλεύουν» όπως έχει τονίσει σε συνέντευξη του.

Γρήγορα άρχισε να νιώθει σαν μέλος της οικογένειας, πανηγύρισε την κατάκτηση δύο τρόπαιων στην πρώτη του σεζόν ενώ κατέγραψε συνολικά 50 συμμετοχές, επτά γκολ και οχτώ ασίστ. Το επόμενο βήμα του τον έφερε στη Σαουδική Αραβία, όπου τον Αύγουστο υπέγραψε συμβόλαιο με την Αλ Καντσία. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο μετρά 14 συμμετοχές, εννέα γκολ και τέσσερις ασίστ.

Tips

1)Ο πατέρας του κατάγεται από την Ολλανδία, ενώ η μητέρα του είναι από την Ινδονησία.

2) Πήρε το μικρό του όνομα από τον πρώην επιθετικό της Νιγηρίας και του Άγιαξ, Τιζάνι Μπαμπαγκίντα, ο οποίος διέπρεπε στον ολλανδικό σύλλογο την εποχή που γεννήθηκε.

3) Έχει αλλάξει τον τρόπο που πανηγυρίζει χάρη στον γιο του. Παλιότερα, απλώς σήκωνε τους ώμους του ενώ τώρα σχηματίζει ένα «X» με τα χέρια του, το οποίο παραπέμπει στο όνομα του παιδιού του που είναι Χαβιέν.

4) Το αγαπημένο του φαγητό είναι το Nasi Goreng μαζί με το Soto Ayam και το πικάντικο ψάρι. Παράλληλα, έχει εκφράσει την αδυναμία του σε κλασικά αγαπημένα πιάτα όπως τα cheeseburger και οι τηγανητές πατάτες. Πριν από τα παιχνίδια τρώει συνήθως Riyad Pasta.

5) Το είδωλο του είναι ο Μέσι. Όταν ήταν μικροί, με τον αδερφό του είχαν υποσχεθεί ότι αν αποκτούσαν ποτέ σκύλο θα του έδιναν το όνομα του Αργεντίνου. Όταν υιοθέτησε ένα σκυλί ράτσας Pomsky, το ονόμασε Μέσι.