Οι Αθηναίοι «ανέβηκαν» στη Θεσσαλονίκη, έχοντας αφελώς εκτιμήσει και υπολογίσει, ότι τους ήταν αρκετή και από μόνη της η ενθάρρυνση της ψυχολογίας τους, από την «κηδεία» που έκαναν στο Φάληρο στον αιώνιο αντίπαλο τους, για να αποκλείσουν από τον τελικό μια ομάδα. η οποία εκτός από το ισχυρό προβάδισμα της πρώτης νίκης, κατά γενική ομολογία ήταν και είναι καλύτερη τους.
Έτσι, υπέστησαν μια δεύτερη αγωνιστική ταπείνωση, που είχε σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό τους από τον τελικό, αλλά και την αυτοπαγίδευση τους σε μία εσωστρέφεια που τους συνθλίβει εδώ και αρκετό καιρό, παρά την απέλπιδα και κοστοβόρα προσπάθεια που καταβάλει ο ηγέτη τους, για να τους επαναφέρει εκεί από όπου «απουσιάζουν» (μεγάλες διακρίσεις).
Στον προχθεσινό τίτλο του σχολίου μας και σε ότι αφορά τον κομβικό «επαναληπτικό, είχαμε «προαναγγείλει», ότι ακριβώς πιστεύαμε θα συμβεί στη χθεσινή βραδιά. Νομίζουμε ότι επαναληφθήκαμε σχεδόν «προφητικά»! Τονίζοντας: «Τούμπα: Στήριξη όσο ποτέ άλλοτε! Αυτή η πρόκριση δεν χάνεται με τίποτα». Προφανώς και δικαίως θα αναρωτηθείτε από που προέκυψε η τόση βεβαιότητα και ως εκ τούτου και το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε τόσο απόλυτες πιθανολογήσεις και προβλέψεις. Θεωρώ πως η απάντηση είναι πολύ απλή. Ίσως αν το ψάχνατε για λίγο θα την βρίσκατε με μεγάλη ευκολία. Αρκεί να επικεντρώνατε την προσοχή σας εκεί που έπρεπε. Κι αυτό το «εκεί» δεν είναι άλλο, από την εικόνα και το μέταλλο που παρουσιάζει «αυτός ο ΠΑΟΚ» της φετινής σεζόν. Ο οποίος πορεύεται στην διεκδίκηση και των τριών στόχων του. Αυτή η ομάδα του Λουτσέσκου που ελισσόμενη μέσα από Συμπληγάδες, με σωρεία προβλημάτων, σχεδόν παγιδευμένη σε ένα πρόγραμμα – βουνό, με τα αλλεπάλληλα κρας – τεστ των ντέρμπι στο ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο Κυριακή – Τετάρτη, όχι απλά «αντέχει», αλλά εκπλήσσει με τα επιτεύγματα της. Αυτός ο ΠΑΟΚ μας έδωσε την ευκαιρία και το δικαίωμα για προβλέψεις όπως αυτές που αφορούσαν το χθεσινό κομβικό παιχνίδι.
Συνοψίζοντας λοιπόν, επαναλαμβάνουμε πως η ενθάρρυνση και η βελτίωση ψυχολογίας από την «κηδεία» του θρύλου, δεν έφταναν για να ξεπεράσουν το βουνό που είχαν μπροστά τους (ΠΑΟΚ) οι Αθηναίοι. Οι οποίοι σε τελική ανάλυση ξέχασαν και τον αγωνιστικό διασυρμό τους στον πρώτο αγώνα που έγινε μέσα στην έδρα τους.
Ο μεγάλος φετινός ΠΑΟΚ κατά γενική ομολογία πέρασε με αυτοκρατορική άνεση στον τελικό… φλερτάροντας την «κούπα», στο «ραντεβού» του «Πανθεσσαλικού». Λόγος σοβαρός για σύγκριση ανάμεσα στις δύο ομάδες σε ότι αφορά την επικυριαρχία δεν μπορεί να γίνει, εξαιτίας της τεράστιας διαφοράς που υπάρχει. Όπως το ίδιο και για το πως διαχειρίστηκαν το παιχνίδι οι δύο κόουτς. Ο Λουτσέσκου χωρίς την παραμικρή αμφιβολία πήρε το σκαλπ του πολύπειρου, αλλά και εξαιρετικά ευγενούς και σοβαρού Μπενίτεθ. Σε γενικές γραμμές βέβαια ο επαναληπτικός είχε πολλές ομοιότητες με τον πρώτο αγώνα. Με κυριότερη την καταλυτική υπεροχή και ανωτερότητα των γηπεδούχων.
Σε ατομική απόδοση, είχε τον Τσιφτσή αλάνθαστο. Τον Κένι πολύ καλό. Το ίδιο και με το «δίδυμο» Κετζιόρα – Μιχαηλίδη. Σε σταθερά ανοδική πορεία ο Μπάμπα. Εντυπωσιακός ο Μεϊτέ. Πάλεψε ο Οζντόεφ. Συγκλόνισε το «δίδυμο» Ζίβκοβιτς – Τάισον! Δημιουργικός στο λίγο χρόνο μέχρι τον τραυματισμό του ο άτυχος Πέλκας. Θωρηκτό και «οδοστρωτήρας» ο απίστευτος Γιακουμάκης. Μαχητής ο νεαρός Μύθου. Και τέλος… για τον ταλαντούχο Χατσίδη, θα επαναλάβουμε αυτό που είχαμε γράψει από την πρώτη εξαιρετική εμφάνιση του: Ότι ένα νέο αστεράκι φωτίζει πλέον τον ουρανό της θρυλικής Τούμπας. Ακριβοδίκαιος και αλάνθαστος ο διαιτητής Φωτιάς.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
