Στον «δρόμο του θανάτου» της Τιμισοάρα, ο Θεός κάποια στιγμή έκλεισε τα μάτια του για να έχουμε… «τα νέα Τέμπη του ΠΑΟΚ». Την επανάληψη μιας τραγωδίας που είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο στις 4 Οκτωβρίου του 1999. Η οποία στοίχισε την ζωή σε έξι νεαρούς οπαδούς του λαοφιλέστατου συλλόγου.
Το ρεπορτάζ εκείνης της εποχής κατέγραψε: «Στις 4 Οκτωβρίου σημειώθηκε η τραγωδία στα Τέμπη, που στοίχισε σε έξι νεαρούς οπαδούς του Δικέφαλου. Στις 4:30 π.μ το πούλμαν που μετέφερε οπαδούς του ΠΑΟΚ πίσω στη Θεσσαλονίκη, συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό στα Τέμπη. Για έξι από αυτούς η ισοπαλία 1-1 με τον Παναθηναϊκό, ήταν και το τελευταίο παιχνίδι της αγαπημένης τους ομάδας, που είδαν. Το πούλμαν προσπάθησε να προσπεράσει διερχόμενο όχημα, αλλά βρέθηκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με φορτηγό, που κατευθύνονταν προς τη Λάρισα. Το αποτέλεσμα ήταν να ανατραπεί το λεωφορείο και να πέσει σε ένα χαντάκι (χαράδρα 8 μέτρων), με τον τραγικό απολογισμό του οδηγού και έξι νεαρών παιδιών, οπαδών του Δικέφαλου. Νεκροί ανασύρθηκαν από τα συντρίμμια οι Χαράλαμπος Ζαπουνίδης (20 ετών), Δημήτρης Ανδρεαδάκης (25 ετών), Χριστίνα Τζιόβα (18 ετών), Αναστάσιος Θέμελης (22 ετών), Γεώργιος Γκανάτσιος (22 ετών), Κυριάκος Λαζαρίδης (17 ετών) και ο οδηγός του φορτηγού, Αστέριος Αγκιζιώτης (66 ετών). Τα έξι παιδιά ήταν μέλη του Συνδέσμου Φίλων ΠΑΟΚ Κορδελιού. Από τη σύγκρουση τραυματίστηκαν και άλλοι 33 φίλαθλοι, οι οποίοι διακομίστηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Η εφημερίδα της «Θύρας 4» κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο τίτλο: «ΠΑΟΚΑΡΑ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΕ ΜΟΥ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΑΡΕ ΜΟΥ». Εκεί που χάθηκαν τα έξι «αετόπουλα», στήθηκε ένα μνημείο με τα ονόματα τους και το συγκινητικό «κατευόδιο» της ασπρόμαυρης οικογένειας: «Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους άφησε εδώ και συνεχίζει παραπέρα». Αποφράδα ημέρα η 4η Οκτωβρίου του 1999 για την οικογένεια του ΠΑΟΚ. Στο μνημείο αυτό κάθε χρόνο τέτοια μέρα σκύβει ευλαβικά η μεγάλη ασπρόμαυρη οικογένεια και προσεύχεται για την ανάπαυση της ψυχούλας των αδικοχαμένων «αετόπουλων», παρακαλώντας τον Μεγαλοδύναμο να μην τα αφήσει ποτέ από την αγκαλιά του».
Η αποφράδα λοιπόν 4η Οκτωβρίου του 1999, θαρρείς και το σχεδίασε μια αόρατη και διαστροφική δύναμη, επαναλήφθηκε σχεδόν με καρμπόν (!) στην προχθεσινή τραγωδία, στην Τιμισοάρα της Ρουμανίας. Απίστευτη σύμπτωση που πραγματικά τρομάζει και οδηγεί σε σκέψεις πέραν της λογικής! Ναι, αυτό που συνέβη στην Τιμισοάρα με την εκτός πάσης λογικής «σύμπτωση» της ομοιότητας ακόμη και στις λεπτομέρειες των δύο αποφράδων ημερών, ξεπερνά κατά πολύ ακόμη και τα όρια του ανεξήγητου. Μεγεθύνοντας και διογκώνοντας τον πόνο, προφανώς και ένα είδος φόβου, σε έναν κόσμο που αδυνατεί να εξηγήσει τα άκρως ακατανόητα. Πάγωσαν οι ψυχές. Νέκρωσαν τα πάντα. Τέτοιος πόνος δεν αντέχεται! Εκεί καταλήγουν οι φίλοι του ΠΑΟΚ με το νέο συντριπτικό χτύπημα που δέχθηκαν. Οι αντιδράσεις τους; Μία εκπληκτική και ομόψυχη επιστράτευση για τον σεβασμό της μνήμη των αδικοχαμένων «αετόπουλων». Με ένα ιδιαίτερο πάθος έχουν μετατρέψει την Τούμπα σε τόπο προσκυνήματος και κατάθεσης της ψυχής τους. Σε μια ιεροτελεστία ή αν θέλετε μυσταγωγία, να ανοίξουν τις αγκαλιές τους για να φωλιάσουν τα έξι «αετόπουλα». Δυο φορές η ίδια συμφορά. Ο πόνος ασφαλώς και δεν αντέχεται. Οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν για πολύ. Στην Αλεξάνδρεια κηρύχθηκε πένθος δύο ημερών, στη Νεάπολη έκλεισαν τα καταστήματα, στην Τούμπα προσέρχονται κατά εκατοντάδες ΠΑΟΚτσήδες. Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης στην Τούμπα διαβεβαίωσε ότι η εκκλησία βρίσκεται στο πλευρό της οικογένειας του ΠΑΟΚ, η οποία θρηνεί για την μεγάλη τραγωδία.
Παρακολουθώντας τα πρώτα δημοσιεύματα που αφορούν τα όσα συνέβησαν στα «δεύτερα Τέμπη του ΠΑΟΚ», επέλεξα ένα σχόλιο του συναδέλφου Κώστα Κοφινά, από το οποίο διάλεξα ένα κομμάτι και το αναδημοσιεύω, γιατί πιστεύω πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε: «Η αγάπη τους για τον ΠΑΟΚ τους έφερε εδώ, τους άφησε εδώ και συνέχισε παραπέρα. Μια αόρατη γραμμή ένωσε χθες νωρίς το απόγευμα το «τότε» με το «τώρα». Την 4η Οκτωβρίου του 1999 με την 27η
Ιανουαρίου του 2026. Και οδυνηρές συμπτώσεις. Άσφαλτος. Σύγκρουση. Μετωπική και στις δυο περιπτώσεις. Ένα τουριστικό λεωφορείο με φορτηγό, ένα βανάκι επίσης με φορτηγό. Σιωπή… να σηκώνεις τα χέρια ψηλά και να ψιθυρίζεις «γιατί». Η αγάπη που πάει παραπέρα. Μια άδολη αγάπη, που οδηγεί νέους ή λιγότερο νέους ανθρώπους, να αφήνουν εργασίες ή σπουδές για λίγα 24ωρα και να ακολουθούν την ομάδα της καρδιάς τους. Για αυτή που χτυπά η καρδιά τους. Έξι νεκροί στα Τέμπη. Επτά χθες στη Ρουμανία. Η αφοσίωση δεν έχει σύνορα. Κάνει ακόμη και τον γύρο του κόσμου, προκειμένου να βρεθεί στις εξέδρες ενός γηπέδου. Συνέβη και χθες σε μια διαδρομή που έμοιαζε να καλύπτει πολλά περισσότερα χιλιόμετρα και με τελικό προορισμό τη Γαλλία. Την σφοδρή σύγκρουση όμως αυτή, την βλέπεις και την ξαναβλέπεις και κλείνεις τρομαγμένα τα μάτια σου. Μια στιγμή που λες «δεν μπορεί» και όμως ήρθε. Κάτι που ζήτησε η βάσκανος μοίρα. Μια μαύρη προσταγή. Και μονομιάς η θλιβερή είδηση μεταδόθηκε με ταχύτητα αστραπής».
Κλείνοντας το σημερινό μου σχόλιο, αφού προσευχηθώ για την ψυχούλα των επτά αδικοχαμένων «αετόπουλων», αλλά και του ιδρυτή των «Βορείων» Κώστα Διαβανέ που κατέρρευσε στο άκουσμα της τραγωδίας στη Ρουμανία, εύχομαι ολόψυχα θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες τους.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
