ΠΑΟΚ: Λίγη υπομονή θα μειώσει τον κίνδυνο να εκτεθούν (ξανά) οι (πολύ) βιαστικοί
Ένας μήνας συμπληρώνεται σήμερα (26/10) από την επίσημη έναρξη της σεζόν για τον ΠΑΟΚ. Ένας μήνας από την ημέρα στην οποία μπήκε στην αφετηρία με τον ημιτελικό του Super Cup κόντρα στον Παναθηναϊκό. Ένας μήνας που έμοιαζε σαν… δύο αφού η ομάδα του Αντρέα Τρινκιέρι έδωσε συνολικά 10 αγώνες. Κέρδισε τους οχτώ κι όμως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι σαν να έχει χάσει τους οχτώ. Υπάρχουν εξηγήσεις γι’ αυτό το φαινόμενο, όχι όμως ιδιαίτερα πειστικές.
Ο ΠΑΟΚ που είδαμε στα επίσημα «αποκαλυπτήρια», στα δύο ματς του Super Cup δηλαδή, είναι πολύ μακριά από αυτόν που είδαμε στη συνέχεια και εξακολουθούμε να βλέπουμε σε αυτήν την περίοδο. Το αναγνώρισε ο ίδιος ο Αντρέα Τρινκιέρι που μίλησε την προηγούμενη εβδομάδα για «άσχημο» τρόπο παιχνιδιού. Αν όμως στο τέλος του πρώτου μήνα της σεζόν, για μία ομάδα που έχει ρεκόρ 8-2 και, σε κάθε περίπτωση, δείχνει ότι έχει την προσωπικότητα να κερδίζει τα παιχνίδια ακόμη και όταν δεν παίζει καλά, ασκείται ισοπεδωτική ως ακόμη και απαξιωτική κριτική, κάτι δεν εξηγείται επαρκώς.
Όταν μιλάμε όμως για «κριτική» θα πρέπει να αξιολογούμε ποιος την ασκεί, με ποια γνώση και με ποια κριτήρια. Ας θυμηθούμε κάποιες παραμέτρους όλης αυτής της εικόνας, με πραγματικά γεγονότα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Πέραν αυτού του 8-2 που ήρθε, μεταξύ άλλων, με νίκες στη Μύκονο και στη Ρόδο που δεν είναι εύκολη υπόθεση για τις περισσότερες ομάδες της λίγκας αλλά και στο Σαράγεβο, εκεί όπου έχασε την περασμένη εβδομάδα η Μπαχτσέσεχιρ λοιπόν…
Ο ΠΑΟΚ παρουσιάζει εμφανή σημάδια βελτίωσης στην άμυνα η οποία βέβαια θα κληθεί να περάσει από εξετάσεις αύριο στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμη και έτσι όμως, το παθητικό των 81 πόντων στους 10 πόντους είναι θετικό. Αυτό άλλωστε περιορίζεται στους 76,75 πόντους αν αφήσουμε στην άκρη τα ματς με τον Ολυμπιακό και τη Λιετκάμπελις στα οποία δέχτηκε 101 και 95 πόντους. Στα τελευταία δύο παιχνίδια του κόντρα στην ΑΕΚ και την Ουλμ δέχτηκε συνολικά 140 πόντους από ομάδες που είναι αυταπόδεικτο ότι έχουν επιθετική ποιότητα.
Ο ΠΑΟΚ παρά τα κενά στο επίπεδο των χαρακτηριστικών στο παιχνίδι του, σφύζει από ατομική ποιότητα αλλά για κάποιο λόγο θα πρέπει να εμφανίζεται ως μειονέκτημα ή αδυναμία το ότι έχει για παράδειγμα έναν παίκτη όπως ο Τσέντι Όσμαν που μπορεί να βάλει 30άρες και να κρίνει ένα παιχνίδι ή όπως ο Μπριν Ταϊρί που μπορεί να βάλει 19 πόντους σε μία περίοδο, όπως στην τέταρτη του αγώνα με τη Μανρέσα, για να κάνει κάτι ανάλογο κόντρα στην Ουλμ.
Ο ΠΑΟΚ μέσα από την προσωπικότητα των παικτών που έχει κατάφερε να κερδίσει μέσα σε τέσσερις μέρες την Ουλμ και την ΑΕΚ παρότι μέτρησε 13/48 τρίποντα και 17 ασίστ έναντι 31 λαθών. Το ότι έχει τεράστια περιθώρια βελτίωσης είναι αυτονόητο. Αυτή μπορεί να έρθει ως προϊόν του χρόνου και της ωρίμανσης που θα φέρει ή μέσα και από παρεμβάσεις που μπορούν να συμβούν ανά πάσα στιγμή, γιατί και αυτό είναι μέρος αυτής της δουλειάς. Μπορεί και με συνδυασμό των δύο.
Το παρκέ είναι πάντα ο καθρέπτης για ομάδες και παίκτες και όποιος επιχειρήσει να κάνει το άσπρο, μαύρο, προφανώς και θα εκτεθεί. Είναι περιττό να σταθεί κανείς σε επιλογή ή επιλογές που μοιάζει ή μοιάζουν να μην βγαίνουν –πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό με 10 νέους παίκτες- όμως, αλήθεια, σε τι αποσκοπεί η δημιουργία μιας (αυτοκαταστροφικής) κριτικής που παρουσιάζει τους μισούς παίκτες «λίγους» και τον Τρινκιέρι οριακά σχετικό με το αντικείμενο; Αν μπούμε στη διαδικασία να δούμε ποιοι διαμορφώνουν αυτό το κλίμα, θα δούμε κριτήρια με υπόβαθρο πολύ μακριά από το μπάσκετ ή αν υπάρχουν και αυτά στο τραπέζι, τα επικαλούνται κάποιοι από εκείνους που στις αρχές του χρόνου έριχναν το ανάθεμα στον «παλαίμαχο» Μπέβερλι και τώρα αναρωτιούνται γιατί δεν έμεινε στον ΠΑΟΚ.
Σε αυτήν την περίοδο όμως ας κρατήσουμε το εξής: Η υπομονή είναι αρετή και λίγη περισσότερη υπομονή από τους (πολύ) βιαστικούς, θα μειώσει τον κίνδυνο να εκτεθούν (ξανά).
