ΠΑΟΚ: Δεν χάσαμε τίποτα — τα χαρίσαμε όλα σε μια χρονιά που χάθηκε από τα δικά μας λάθη

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΙΣΚΕΝΤΕΡΙΔΗΣ

Εχθές ο ΠΑΟΚ έπαιζε έναν τελικό σε μια χρονιά που είναι τα 100 χρόνια από την ίδρυσή του. Οι προσδοκίες ήταν μεγάλες, διότι ο αντίπαλος ήταν μια ομάδα εκτός Big-4, κάτι που στο μυαλό όλων δημιουργούσε την αίσθηση ότι δεν θα ήταν και τόσο δύσκολο. Φυσικά, σε έναν τελικό όλα μπορούν να γίνουν — όπως και έγιναν. Εδώ και κάποιο διάστημα, προσωπικά κάνω μια ήπια κριτική στην ομάδα σε όλα τα επίπεδα: από τη διοίκηση, το ιατρικό team και το αγωνιστικό τμήμα μέχρι και τον προπονητή, τον Ραζβάν Λουτσέσκου. Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να φτάσει η ομάδα σε αυτό το σημείο.

Σήμερα, όμως, μιλάμε — κατά τη γνώμη μου — ίσως για τη χειρότερη χρονιά από άποψη τίτλων και διακρίσεων.
Και όχι επειδή απλά δεν πήραμε τίτλο, αλλά γιατί εμείς χαρίσαμε:
- το πρωτάθλημα
-  το κύπελλο
- και πιθανότατα και τη δεύτερη θέση που οδηγεί στο Champions League

Ένα όνειρο που χρόνια τώρα κυνηγάει κάθε φίλαθλος του ΠΑΟΚ, αλλά δεν έχει γίνει πραγματικότητα — γιατί ευθύνη φέρει συνολικά ο οργανισμός για αυτό όμως θα πούμε κάποια άλλη στιγμή. Μετά το παιχνίδι με την ΑΕΚ είχα αναφέρει κάποια από τα στοιχεία που οδήγησαν την ομάδα σε εκείνο το αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, ήλπιζα ότι στον τελικό θα δω κάτι διαφορετικό. Πίστευα ότι ο ΠΑΟΚ θα είναι πιο πλήρης, πιο αποφασιστικός και πιο ουσιαστικός.

Μέσα μου το πίστευα πολύ. Γιατί μέχρι και τον Φεβρουάριο βλέπαμε μια ομάδα που μπορούσε να πάρει τίτλους. Το ήθελα γιατί πιστεύω ότι οι τίτλοι χτίζουν χαρακτήρα, χτίζουν νοοτροπία και ο ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να τους χαρίζει.

Τι φταίει — με τη δική μου ματιά

1. Μη ενίσχυση της ομάδας
Το πρώτο και κυρίαρχο θέμα για μένα είναι η μη έμπρακτη ενδυνάμωση της ομάδας με παίκτες πρώτης γραμμής. Δεν έγινε κάτι ουσιαστικό ούτε το καλοκαίρι, αλλά πολύ περισσότερο δεν έγινε τον Ιανουάριο, όταν η ομάδα ήταν μέσα σε τρεις διοργανώσεις με αξιώσεις. Αυτό που έγινε ήταν ένα “πυροτέχνημα” με τον Ζαφείρη.

Όμως:
ήρθε Ιανουάριο , χρειάζεται χρόνο προσαρμογής και ειδικά σε ομάδα του Λουτσέσκου αυτός ο χρόνος είναι μεγάλος αλλά οι ανάγκες ήταν μεγάλές και θα ήταν πολυτέλεια έναν παίκτη που στοίχησε στην ομάδα 12εκ να
κάθεται στον πάγκο .
Η ομάδα όμως είχε τεράστιες ανάγκες σε καίριες θέσεις και ουσιαστικά ήταν γυμνή και φάνηκε.

Χρειαζόταν σίγουρα:
Έναν αριστερό στόπερ αντάξιο του Μιχαηλίδης, γιατί πέρα από αυτόν δεν υπάρχει τίποτα και όταν έλειψε η ομάδα είχε πρόβλημα σοβαρό και στην άμυνα και στην δημιουργία. Δεν ξέρω με πιο τρόπο θα μπορούσε μια ομάδα σε τρεις στόχους στο επίπεδο του ΠΑΟΚ να μην έχει δεύτερο αριστερό στο περ μου είναι αδιανόητο .

Έναν χαφ με τα χαρακτηριστικά του Μεϊτέ, γιατί εκεί βασίζεται το παιχνίδι του Λουτσέσκου (κατοχή, κλεψίματα, δεύτερες μπάλες) καλή πρώτη μεταβίβασή. 

Έναν φορ επιπέδου, αντίστοιχο ή και καλύτερο από τον Γιακουμάκη. Έναν αριστερό εξτρέμ για να μοιραστεί ο χρόνος με τον Τάισον. 
Ένα “δεκάρι” για να υπάρχει λύση όταν δεν παίζει ο Κωνσταντέλιας
Τίποτα από αυτά δεν έγινε. Και εδώ υπάρχει ευθύνη και στον προπονητή. Δεν απαίτησε παίκτες — ζήτησε μόνο
την παραμονή του Μεϊτέ. 

2. Κακή διαχείριση ρόστερ
Το δεύτερο είναι η απίστευτα κακή διαχείριση του υπάρχοντος ρόστερ από τον Ραζβάν Λουτσέσκου.
Η ομάδα πορεύτηκε με ένα γκρουπ παικτών που έπαιζαν στα κόκκινα μέχρι την πλήρη κατάρρευση — σωματικά και πνευματικά.

Γιατί η πνευματική κόπωση έρχεται μετά τη σωματική. Και μετά είναι πολύ δύσκολο να επανέλθεις.
Παίκτες όπως:
Μεϊτέ
Ζίβκοβιτς
Κωνσταντέλιας
Τάισον
έπαιζαν συνεχώς, ανεξαρτήτως συνθηκών.

Και εδώ βάζω ένα ερώτημα:
Αν ήταν απαραίτητοι επειδή δεν υπήρχαν επιλογές, γιατί δεν το είπε;

Ο Λουτσέσκου στο παρελθόν έχει μιλήσει σε συνεντεύξεις Τύπου για άλλα πράγματα που δεν θα έπρεπε. Άρα όταν έπρεπε να μιλήσει για το ουσιαστικό, δεν το έκανε. Και από τη στιγμή που δεν μίλησε, όφειλε να κάνει και διαφορετικές επιλογές. Υπήρχαν παίκτες στο ρόστερ που δεν μπήκαν ποτέ στην εξίσωση. «Και εδώ είναι η τρέλα» ενώ δεν υπήρχε βάθος σε καίριες θέσεις, φτάσαμε στο σημείο να πάρουμε τρίτο δεξί μπακ — μια κίνηση που δεν εξηγήθηκε ποτέ ούτε η τεχνίτη νοημοσύνη μπορεί να δώσει απάντηση σε αυτή την επιλογή .

3. Φυσική κατάσταση και ιατρικό team
Το τρίτο είναι το κομμάτι της φυσικής κατάστασης και της αποκατάστασης. Η εικόνα της ομάδας μέσα στη σεζόν ήταν, για μένα, τραγική:
παίκτες χωρίς ενέργεια
συνεχής καταπόνηση
κακή αποκατάσταση
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια δικαιολογία. Αλλά αυτά τα λάθη είναι τέτοια που θα έπρεπε να έχουν φέρει αλλαγές , ακόμα από την επιλογή ένας παίκτης σαν τον Ντεσποτοφ να είναι σκιά του εαυτού τού γιατί έγινε η λάθος επιλογή να μην κάνει επέμβαση το καλοκαίρι. Οι αριθμοί μιλάνε μόνοι τους.

Για να δούμε τι έγινε μέσα σε μια σεζόν 55 αγώνων:
Ο Ζίβκοβιτς έχει 45 παιχνίδια συνολικά και στο πρωτάθλημα 17 ως βασικός και 1 ως
αλλαγή.
Ο Μεϊτέ πριν το πρόβλημα είχε 19 παιχνίδια στο πρωτάθλημα, 12 στην Ευρώπη και 6
στο Κύπελλο (σύνολο 38).
Ο Τάισον έχει 48 παιχνίδια συνολικά, με 20 στο πρωτάθλημα ως βασικός και 6 ως
αλλαγή, 10 στην Ευρώπη και 9 στο Κύπελλο.
Ο Οζντόεφ έχει 27 παιχνίδια στο πρωτάθλημα (21 βασικός, 6 αλλαγή), 13 στην
Ευρώπη και 7 στο Κύπελλο (σύνολο 47).
Από την άλλη:
Ο Μπιάνκο έχει 10 παιχνίδια στο πρωτάθλημα (4 βασικός, 6 αλλαγή), 6 στην
Ευρώπη και 5 στο Κύπελλο (σύνολο 21).
Ο Βόλιακο έχει 7 παιχνίδια στο πρωτάθλημα και 1 ως αλλαγή, 4 στην Ευρώπη και 2
στο Κύπελλο (σύνολο 14).
Ο Πέλκας έχει 11 παιχνίδια στο πρωτάθλημα (6 βασικός), 5 στο Κύπελλο και 5 στην
Ευρώπη ένας παίκτης με εμπειρία και όμως η συνέχεις τραυματισμοί τον αφήσαν
έξω και εκτός ρυθμού

Ο Θυμιάνης έχει 3 συμμετοχές ως αλλαγή στο πρωτάθλημα και 2 στο Κύπελλο (1
βασικός), σύνολο 5.
Και δεν είναι μόνο αυτοί στο ροστερ υπάρχουν και κάποιοι που δεν έπαιξαν ούτε
λεπτό ούτε καν αποστολή στο Κύπελλο με την ΜΑΡΚΟ .
Αυτά τα στοιχεία τα αναφέρω ενδεικτικά για να δείξω τι έχει συμβεί σε αυτά τα 55
παιχνίδια.
Δεν μιλάμε απλά για συμμετοχές. Μιλάμε για το ποιος τραβάει όλο το βάρος ως βασικός και ποιος μένει εκτός.

Και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα το πρόβλημα:
***μια ομάδα δεν μπορεί να πάει σε τρεις διοργανώσεις με 13-14 παίκτες.
Συμπέρασμα
Για μένα, αυτή η χρονιά δεν χάθηκε απλά.
Τη χάσαμε μόνοι μας.
Δεν ενισχυθήκαμε όταν έπρεπε.
Δεν διαχειριστήκαμε σωστά το ρόστερ.
Και δεν προστατεύσαμε την ομάδα σωματικά και πνευματικά.

Ο ΠΑΟΚ των 100 χρόνων άξιζε κάτι πολύ περισσότερο.
Αλλά στο ποδόσφαιρο, δεν παίρνεις αυτό που αξίζεις.
Παίρνεις αυτό που δουλεύεις.