Δεν θα καταλάβουμε ποτέ γιατί η ανώτερη δύναμη επέλεξε να πλήξει για δεύτερη φορά την οικογένεια του ΠΑΟΚ μ' αυτόν τον τραγικό τρόπο.
Ούτε γιατί επέλεξε τον πρώτο κιόλας μήνα της επετειακής χρονιάς των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Δεν θα αποδεχτούμε ποτέ ότι επτά οπαδοί του ΠΑΟΚ ξεψύχησαν στον δρόμο που τους πήγαινε να δουν έναν αγώνα. Οπως δεν συμβιβαστήκαμε ποτέ με την απώλεια των έξι αετόπουλων στα Τέμπη ενώ επέστρεφαν από αγώνα. Και δεν θα εξηγήσουμε ποτέ τη θέληση αυτής της ανώτερης δύναμης. Οπως και να λέγεται, ανάλογα με το τι πιστεύει κανείς. Θεός, Τύχη, ή ό,τι άλλο.
Αποδεκτά, όμως, αυτά. Ανθρωποι είμαστε. Κοινοί θνητοί. Κι όσο υπάρχει ανθρωπότητα, η βούληση της ανώτερης δύναμης θα μένει ανεξερεύνητη, απρόβλεπτη, ανερμήνευτη. Ούτε μας προειδοποιεί, ούτε την αιτιολογεί.
Τα μη αποδεκτά είναι άλλα. Πολλά άλλα. Κι ανάμεσά τους, σε περίοπτη θέση, οι αδυναμίες που συχνά μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε ένα ά-λογο δίποδο με ένστικτο θηρίου και χωρίς κανένα συναίσθημα. Ξέρετε, η έλλειψη ανθρώπινης λογικής στα ζώα δεν συνεπάγεται έλλειψη συναισθηματικού κόσμου. Τα ζώα αντιλαμβάνονται και βιώνουν τον κόσμο συναισθηματικά. Το κυριότερο, πολλά ζώα έχει αποδειχθεί ότι διαθέτουν ενσυναίσθηση, δηλαδή μπορούν να αντιληφθούν και να «συμμεριστούν» τα συναισθήματα άλλων ζώων αλλά και ανθρώπων. Ενώ οι άνθρωποι, κάποιοι άνθρωποι, πολύ συχνά, όχι. Είναι οι κτηνάνθρωποι...
Στη Ρουμανία, όλοι ήταν άψογοι. Και οι Ρουμάνοι και οι Ελληνες που ενεπλάκησαν σε όλες τις δυσάρεστες αλλά απαραίτητες διαδικασίες μετά το δυστύχημα. Από τους πολιτικούς μέχρι τους γιατρούς και από τους απλούς Ρουμάνους πολίτες που έσπευσαν να βοηθήσουν, μέχρι τους άλλους οπαδούς του ΠΑΟΚ που είχαν περάσει από το σημείο αλλά επέστρεψαν γιατί έτσι όρισαν η συνείδησή τους και η οδύνη που σάρωσε την ψυχή τους.
Στη Γαλλία ήταν απόλυτα συνεργάσιμοι οι άνθρωποι της Λυών και, όπως λένε οι του ΠΑΟΚ, φάνηκαν κι αυτοί σοκαρισμένοι. Με όλη τους την καρδιά τα έκαναν όλα και όχι από απλή τυπική υποχρέωση. Μόνο που στη διάρκεια του αγώνα αποδείχτηκε ότι τους πιτσιρικάδες ποδοσφαιριστές τους... ξέχασαν να τους γαλουχήσουν κοινωνικά. Οι έξαλλοι πανηγυρισμοί τους για τα γκολ που πέτυχαν από δώρα του απαράδεκτου Ισπανού διαιτητή και που δεν είχαν καμία βαθμολογική αξία για την ομάδα τους, έδειξαν ότι βρίσκονταν στον δικό τους κόσμο, χωρίς ούτε ίχνος ενσυναίσθησης. Το ίδιο ισχύει για τους περισσότερους από τους οπαδούς τους. Αυτοί εξάντλησαν όλη την ευαισθησία τους στη σιγή του ενός λεπτού. Οι λίγοι, εκεί στο ένα πέταλο, μας συγκίνησαν με το τεράστιο πανό που έγραφε “Ο πόνος δεν έχει χρώματα. Αναπαυθείτε εν ειρήνη”
Από εκεί και πέρα, θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά. Για τους κτηνανθρώπους. Που έλιωσαν στα κανάλια το βίντεο με τη σύγκρουση, που έβγαλαν πορίσματα για το πώς έγινε το δυστύχημα, που δεν σεβάστηκαν τον πόνο των οικογενειών των θυμάτων, αλλά τον “πούλησαν” σ΄εκείνους που τέρπονται με τη δυστυχία των άλλων.
Είναι και οι ανθρωποφάγοι του πληκτρολογίου. Που απαιτούν να κατηγορήσουμε όλοι μας τα θύματα με τη λογική τη δική τους: “Καλά να πάθουν, αφού τα ήθελαν και τα έπαθαν”. Και που κατηγορούν όλους εμάς γιατί δίνουμε, λέει, πολύ μεγάλη αξία σ' αυτά τα παιδιά. “Δεν είναι δα και ήρωες για να τους αξίζουν τόσες τιμές και τόσα δάκρυα”... Μηδέν συναίσθημα. Μηδέν σημασία στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Μηδέν ψυχικό υπόβαθρο.
Οχι, δεν θα παρασυρθώ. Δεν μπαίνω άλλο σ' αυτή τη διαδικασία. Τιποτένιοι θα υπάρχουν πάντα κι αυτό δεν μπορούμε να το αλλάξουμε. Είπαμε: Κτηνάνθρωποι. Αυτή η λέξη είναι η μοναδική δική μου απάντηση.
Μόνο μία κουβέντα ακόμη: Ηταν συγκλονιστική η συμπαράσταση προς την οικογένεια του ΠΑΟΚ από ανθρώπους και οπαδούς άλλων ομάδων. Μόνο που δεν πρέπει αυτή τη φορά να... ξεχαστούμε γρήγορα. Ολοι στον αθλητισμό ανήκουν στην ίδια μεγάλη οικογένεια. Μόνο στη διάρκεια ενός αγώνα είμαστε αντίπαλοι, γιατί μόνο έτσι μπορεί να υπάρχει αθλητισμός. Εκτός αγώνα είμαστε αδέλφια. Και όλα αυτά τα αδέλφια “στους ίδιους δρόμους ταξιδεύουν”, όπως πολύ όμορφα το διατύπωσε ο Super 3.
Αγαπητοί παράγοντες και οπαδοί, να η ευκαιρία: Το “ποτέ ξανά” να πάψει να αποτελεί ευχή. Να γίνει βίωμα που θα επιβεβαιώνεται κάθε μέρα εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων. Θάψξτε το μίσος, κρατήστε ψηλά τη σημαία της αγάπης και της αλληλεγγύης, μαζί με τη σημαία του υγιούς αθλητικού ανταγωνισμού. Και θα είμαστε όλοι χαρούμενοι.
Επειδή, παίχτηκε υποχρεωτικά και ποδόσφαιρο, ας πάμε για λίγο κι εκεί. Ο ρέφερι ελεεινός. Το ίδιο και ο Varίστας. Τα πρώτα δύο γκολ της Λυών δεν υπάρχουν, στην κυριολεξία. Επνιξαν σφυρίγματα υπέρ του ΠΑΟΚ στο ξεκίνημα και των δύο φάσεων. Την ώρα που ο διαιτητής αγνοούσε προκλητικά το μαρς φάουλ στον Κωνσταντέλια και ύστερα τις διαμαρτυρίες του, ο συνάδελφός του έβλεπε στο βίντεο ότι ο Κωνσταντέλιας καταπατήθηκε αγρίως. Κι όμως, έμεινε αμέτοχος. Δεν συγκινήθηκε ούτε όταν ο διαιτητής έβγαλε και την κίτρινη κάρτα για τις διαμαρτυρίες αφήνοντας τον ΠΑΟΚ με δέκα. Γελοίοι και οι δύο.
Για ποιο ματς να μιλήσουμε, λοιπόν; Από τη στιγμή εκείνη αλλοιώθηκαν τα πάντα. Κι αν οι παίκτες του ΠΑΟΚ έφτασαν με το 2-2 μέχρι το 88ο λεπτό είναι άξιοι πολλών συγχαρητηρίων. Νίκησαν τη θλίψη τους, νίκησαν και την οργή τους, στάθηκαν όρθιοι, έδειξαν όχι μόνο επαγγελματισμό, αλλά και πολύ μεγάλη δύναμη ψυχής.
ΥΓ. Για τον πρώην πρόεδρο ομάδας της Θεσσαλονίκης, που πήγε στο Λυών-ΠΑΟΚ φορώντας επιδεικτικά κασκόλ της Λυών, αρκεί επίσης μία λέξη: Αστείος.
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
