Μουντιάλ 2026: Ο Μέσι στη σκιά μιας γυναίκας με αδάμαντο πνεύμα

Θεατές σε μια ακόμη μαγική παράσταση του Λιονέλ Μέσι γίναμε στο παιχνίδι της Αργεντινής με την Αλγερία στο πλαίσιο των ομίλων του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται στα γήπεδα των ΗΠΑ, Μεξικού και Καναδά. Ο Αργεντινός άσος έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση, πήρε την εθνική του ομάδα από το χέρι και της έδωσε τους πρώτους της τρεις βαθμούς στη διοργάνωση. Μάλιστα, φρόντισε να το κάνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο σημειώνοντας το πρώτο του χατ τρικ σε τελική φάση και ισοφαρίζοντας τα 16 γκολ του Μίροσλαβ Κλόζε σε Μουντιάλ.

Λιονέλ Μέσι και Μίροσλαβ Κλόζε μοιράζονται τη πρώτη θέση των καλύτερων σκόρερ όλων των εποχών στους άνδρες σε Μουντιάλ. Συνολικά, όμως, οι δυο ποδοσφαιριστές βρίσκονται στη δεύτερη θέση. Και επειδή μπορεί να αναρωτιέστε γιατί είναι στη δεύτερη, η απάντηση μπορεί να δοθεί από τα στατιστικά του ποδοσφαίρου. Στην πρώτη θέση όσο απίστευτο και να μοιάζει βρίσκεται μια γυναίκα αλλά όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα.

Η Μάρτα, είναι η κορυφαία παίκτρια στην ιστορία του γυναικείου ποδοσφαίρου και μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του αθλήματος. Η Βραζιλιάνα έχει σημειώσει συνολικά 17 γκολ σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Μάλιστα, όταν η ποδοσφαιρίστρια από τη Βραζιλία πριν επτά χρόνια στο Μουντιάλ της Γαλλίας ξεπέρασε τον Κλόζε είχε υποστηρίξει ότι: «Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και χαρά που γράφω ιστορία σε ένα άθλημα που για ορισμένους εξακολουθεί να θεωρείται ανδρικό. Σπάμε ρεκόρ, δείχνοντας πόσο έχει εξελιχθεί το ποδόσφαιρο γυναικών. Είναι μια ιστορία όχι μόνο για τη Μάρτα, αλλά και για όλες τις γυναίκες εκεί έξω». 

Ποια είναι η Μάρτα; Ένα αδάμαστο πνεύμα που κατέκτησε το όνειρο της 

Γεννήθηκε στο Dois Riachos, Αλαγκόας στη Βραζιλία, και τα συνεχή ποδοσφαιρικά ερεθίσματα που δεχόταν στην παιδική και εφηβική της ηλικία άναψαν τη φλόγα για τη στρογγυλή θεά. Λάτρεψε το ποδόσφαιρο και καθημερινά δεν έχανε την ευκαιρία να βγαίνει στους δρόμους της γειτονιάς για να παίξει με τα αγόρια ή με αυτοσχέδιες μπάλες που έφτιαχνε με βαμμένες σακούλες από το παντοπωλείο. 

Η μαμά της βλέποντας την αγάπη και το ταλέντο που έκρυβε η μικρή, την ενθάρρυνε να συνεχίσει να ασχολείται και της επέτρεψε να συμμετέχει σε μια τοπική ομάδα αγοριών. Φυσικά, η εικόνα ενός κοριτσιού να μην παίζει με τις κούκλες του αλλά να αναζητά κάθε ευκαιρία για να κλωτσήσει μια μπάλα φάνταζε αρκετά περίεργη στα μάτια πολλών και η κριτική και οι προκαταλήψεις έκαναν την εμφάνιση τους. Υπήρχαν πάντα σχόλια, «δε μπορεί να παίξει, είναι κορίτσι» ενώ κάποιοι ρωτούσαν τη μητέρα της γιατί την άφηνε να παίξει επιμένοντας ότι «δεν είναι φυσιολογική», όπως εκμυστηρεύτηκε σε συνέντευξη της στο ESPN. Εκείνη, όμως, έκλεισε τα αυτιά της, άκουγε και τις συμβουλές της μαμάς και του προπονητής της, Τότα, που τη στήριζαν και φρόντισε να αποδεικνύει ότι και εκείνη έχει το δικαίωμα να κάνει όνειρα να αγωνισθεί σε επαγγελματικό επίπεδο.

Το λεωφορείο για τη Βάσκο, η Φορμίγκα και το εθνόσημο

Ήταν αποφασισμένη να κυνηγήσει το όνειρο της και μόλις στα 14 της χρόνια αποφάσισε να πάρει το λεωφορείο μόνη της και να ταξιδέψει προς το Ρίο ντε Τζανέιρο. Χρειαζόταν τρεις μέρες για να φτάσει εκεί αλλά ήξερε ότι σε αυτήν την πόλη βρισκόταν η μεγάλη ευκαιρία. Η Βάσκο ντα Γκάμα της έδινε την ευκαιρία να αγωνισθεί δοκιμαστικά σε γυναικεία ομάδα. Ήταν τόσο νευρική αλλά η συντονίστρια του γυναικείου τμήματος της ομάδας, Έλενα Πατσέκο, είδε τη φλόγα στα μάτια της κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Η Μάρτα ήταν ένα κορίτσι που αγωνιζόταν στα χωμάτινα γήπεδα της γειτονιάς της, δεν είχε τα κατάλληλα παπούτσια αλλά το βλέμμα της που σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης ήταν καρφωμένο στην μπάλα, έπεισε την Πατσέκο να της δώσει την ευκαιρία. Τα δοκιμαστικά ήταν την επόμενη ημέρα. Στην αρχή δεν φαινόταν σίγουρη για τις κινήσεις της, παρατηρούσε τι έκαναν τα άλλα κορίτσια και προσπαθούσε να κάνει τα ίδια. Όταν, όμως, πάτησε χορτάρι, φρόντισε να δείξει σε όλους γιατί άξιζε την ευκαιρία. 

Η Μάρτα μετακόμισε στις εγκαταστάσεις της ομάδας κάτω από τις κερκίδες του σταδίου και έμεινε στην ομάδα μέχρι το 2002 όταν ο σύλλογος διαλύθηκε. Εκείνη τη χρονιά, ήρθε και η κλήση της για την εθνική ομάδα νέων της Βραζιλίας, όπου έκανε το ντεμπούτο της στα 16 της χρόνια στο Παγκόσμιο Κύπελλο Κ20 στον Καναδά. Εκεί γνώρισε και τη Φορμίγκα, η οποία εντυπωσιάστηκε από την ενέργεια που έφερνε μαζί της αλλά και το πάθος της για τη στρογγυλή θεά. Στο τέλος της προπόνησης, η πλειοψηφία των παικτών έφυγε αλλά εκείνη παρέμεινε στο χορτάρι και συνέχισε να εξασκεί τα σουτ της. Ο επόμενος σταθμός ήταν η Σάντα Κρουζ, όπου έμεινε για τέσσερα χρόνια και κατέγραψε 54 συμμετοχές και σκόραρε 20 τέρματα.

Οι εμφανίσεις και οι ικανότητες της δεν πέρασαν απαρατήρητες από τους ευρωπαϊους σκάουτερ και η πρώτη πρόταση έφτασε στα χέρια της. Η Ούμεα IK την κάλεσε στη Σουηδία, το συζήτησε με τους δικούς της, ζύγισε τα υπέρ και τα κατά και ετοίμασε βαλίτσες. Έμεινε στον σύλλογο για πέντε χρόνια, αγωνίσθηκε συνολικά σε 103 παιχνίδια και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα 111 (!) φορές. Παράλληλα, πανηγύρισε την κατάκτηση ενός Champions League γυναικών το 2004, βοήθησε την ομάδα να φτάσει στους τελικούς της διοργάνωσης το 2007 και το 2008, να κατακτήσει τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο. 

Το 2009 αποφάσισε να αφήσει την Ευρώπη και να κυνηγήσει το όνειρο της με τη φανέλα της WPS στο Λος Άντζελες, όπου ανακηρύχθηκε πολυτιμότερη παίκτρια της λίγκας. Η ομάδα διαλύθηκε και μετακόμισε στην Γκόλντ Πράιντ της Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια, όπου πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα και πήρε το βραβείο της καλύτερης παίκτριας το 2010. Ένα χρόνο αργότερα έγινε μέλος της Γουέστερν Νιου Γιορκ Φλας και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Κατά τη διάρκεια των offseason του WPS το 2009 και το 2010, η Μάρτα επέστρεψε στην πατρίδα της και αγωνίστηκε με τη φανέλα της Σάντος στην πατρίδα της. Όταν η WPS ανέστειλε τις δραστηριότητές της το 2012, η ​​Μάρτα επέστρεψε στη Σουηδία ως μέλος της Τυρεσόου. Μετακόμισε στη Ρόζεγκαρντ το 2014 και τρία χρόνια αργότερα εντάχθηκε στην Ορλάντο Πράιντ στις ΗΠΑ. 

Η Μάρτα υπήρξε, επίσης, η καλύτερη γυναίκα ποδοσφαιρίστρια που φόρεσε τη φανέλα της εθνικής ομάδας τη Βραζιλίας. Κατέκτησε δύο ασημένια Ολυμπιακά μετάλλια, το 2004 και το 2008, και έγινε η πρώτη ποδοσφαιρίστρια που σκόραρε σε πέντε συνεχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες.  Βραβεύτηκε με τη Χρυσή Μπάλα ενώ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών του 2007 κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι σκοράροντας επτά γκολ κατά τη διάρκεια του τουρνουά και οδηγώντας τη Βραζιλία στη δεύτερη θέση. Έχει ψηφιστεί ως η Παίκτρια της Χρονιάς από τη FIFA έξι φορές ενώ η Παγκόσμια Ομοσπονδία δημιούργησε το 2024 βραβείο με το όνομα της, το οποίο δίνεται σε εκείνη την παίκτρια που έχει σημειώσει το καλύτερο γκολ. 

Tips για τη Μάρτα

1. Το παρατσούκλι της ήταν Ζέφα και οφειλόταν την ομοιότητα της με τη μαραθωνοδρόμο της Βραζιλίας, Μαρία Ζεφερίνα Μπαλντάια. 

2. Όταν ταξίδεψε στη Σουηδία, ήταν η πρώτη φορά που έβγαινε εκτός Βραζιλίας και δε φρόντισε να ενημερωθεί για τις καιρικές συνθήκες της χώρας και εμφανίστηκε στο αεροδρόμιο με σαγιονάρες. 

3. Το 2008, η Μάρτα προσκλήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη να αγωνισθεί σε έναν φιλανθρωπικό αγώνα στη Φεζ του Μαρόκου με την ονομασία «αγώνας κατά της φτώχειας» μαζί με άλλους θρύλους όπως ο Ζινεντίν Ζιντάν και ο Ρονάλντο Ναζάριο. Η εμφάνιση της έγραψε ιστορία, καθώς η Μάρτα έγινε η πρώτη γυναίκα που αγωνίστηκε σε ανδρικό παιχνίδι που έχει εγκριθεί από τη FIFA. Έπαιξε ξανά το 2014, αυτή τη φορά εναντίον της Γιουνγκ Μπόις στη Βέρνη της Ελβετίας, με τα έσοδα να πηγαίνουν στα θύματα του τυφώνα στις Φιλιππίνες. Εκείνη την ημέρα αγωνίσθηκε δίπλα σε Ζινεντίν Ζιντάν, Ρονάλντο, Ρόμπερτ Πιρές, Κλοντ Μακελελέ, Πάολο Μαλντίνι, Λουίς Φίγκο και Πάβελ Νέντβεντ.

4. Η συνέντευξη της μετά τον αποκλεισμό της Βραζιλίας από τη Γαλλία στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2019 μπορεί να μην ήταν σχεδιασμένη αλλά ήταν βαθύτατα ειλικρινής. Μίλησε μέσα από την καρδιά της για την ανάγκη που υπάρχει η επόμενη γενιά κοριτσιών να παίξει ποδόσφαιρο: «Αυτή είναι απλώς μια συγκινητική στιγμή. Θα ήθελα να είμαι εδώ και να χαμογελάω, αλλά να 'μαι εδώ που κλαίω από χαρά. Αυτό είναι το πιο σημαντικό: κλάψε στην αρχή για να μπορέσεις να χαμογελάσεις στο τέλος. Δεν θα έχεις τη Φορμίγκα για πάντα, δεν θα έχεις τη Μάρτα ή την Κριστιάν για πάντα. Το ποδόσφαιρο γυναικών εξαρτάται από εσάς για να επιβιώσει, οπότε σκεφτείτε το».