Μισέλ Κανγκ: Η «κόρη κάποιου» που αντάλλαξε την προίκα με το όνειρο και επενδύει στις γυναίκες
Αποτελεί έναν από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή τη χρονιά που διανύουμε. Το τηλέφωνο και τα μηνύματα δε σταματούν να «ταράζουν» το κινητό της ενώ εκείνη παραμένει προσηλωμένη σε έναν από τους στόχους της, που δεν είναι άλλος, από την ανάπτυξη και την καθιέρωση του γυναικείου αθλητισμού.
Η Μισέλ Κανγκ γεννήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας, μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να σπουδάσει και κατάφερε να δημιουργήσει την περιουσία της στο χώρο της υγείας και της πληροφορικής, η οποία ανέρχεται σύμφωνα με το Forbes στα 1.2 δισεκατομμύρια δολάρια. Είναι κάτοχος πτυχίου οικονομικών από το Πανεπιστήμιου του Σικάγο, έχει κάνει το μεταπτυχιακό της στη δημόσια και ιδιωτική διοίκηση στο Yale School of Management.
Αγαπά τις επενδύσεις, τις φιλανθρωπίες και ξεχωρίσει για την πρωτοποριακή συμβολή της στην τεχνολογία πληροφοριών, στον τομέα της υγείας και τη φιλανθρωπία. Μια από τις λατρείες της είναι ο γυναικείος αθλητισμός και πιστεύει ότι έχει δυνατότητες να εξελιχθεί, να αποκτήσει μεγαλύτερη εμπορική βιωσιμότητα και να ενισχύσει την πολιτιστική και κοινωνική του επιρροή. Στόχος της είναι να αποδείξει ότι οι γυναικείοι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι μπορούν να είναι επιτυχημένοι και ταυτόχρονα βιώσιμες επιχειρηματικές επενδύσεις χωρίς να συνδέονται με κάποια ανδρική ομάδα. «Είδα ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που ήταν το γυναικείο ποδόσφαιρο και σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει. Με εξέπληξε που κανείς δεν το είχε διακρίνει και ακόμη περισσότερο που κανείς δεν επένδυε για να το αξιοποιήσει», έχει τονίσει χαρακτηριστικά.
Αμφισβητεί διαχρονικά το κατεστημένο, θέλει να ταράζει τις σταθερές όταν κρίνεται απαραίτητο και αρέσκεται να αξιοποιεί τα εφόδια της για να βοηθά άλλους ανθρώπους να αναπτύξουν και να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητες τους. Της αρέσει να παίρνει αποφάσεις πριν προλάβει κάποιος να πει ότι είναι καλή ιδέα ή να την αποκαλέσει είτε την ίδια τρελή είτε το εγχείρημα της.
Η αγορά τριών ομάδων, οι εγκαταστάσεις και τα ερευνητικά κέντρα
Πώς κόλλησε το μικρόβιο του ποδοσφαίρου; Τον Απρίλιο του 2021 παρακολούθησε για πρώτη φορά αγώνα της Washington Spirit και μαγεύτηκε από την ατμόσφαιρα. Όπως παραδέχθηκε σε παλαιότερη συνέντευξη της, υπήρχε κάτι μαγικό στην ατμόσφαιρα του γηπέδου, στην ένταση του αγώνα, στην ανταγωνιστικότητα. Κάτι μοναδικό που δεν είχε συναντήσει ποτέ στους χώρους που κινούνταν. Η δράση, η αδρεναλίνη, η μαγεία όταν η μπάλα περιφέρεται στα πόδια των παικτριών είναι κάτι μοναδικό. Κάπως έτσι, η καρδιά της άρχισε να χτυπά δυνατά και στο μυαλό της γεννήθηκε η ιδέα να βάλει και εκείνη το δικό της λιθαράκι στο χώρο.
Ένα χρόνο αργότερα, έκανε ένα μεγάλο βήμα και απέκτησε την Washington Spirit αρχίζοντας το δικό της ταξίδι στα γήπεδα της National Women's Soccer League (NWSL). Το 2023 αποφάσισε να επεκτείνει την παρουσία της στον αθλητικό χώρο και αγόρασε τις μετοχές της γυναικείας ομάδας της Λυών και των London City Lionesses. «Είναι κάτι διασκεδαστικό. Κάτι που με μαγεύει. Δεν έχω δικά μου παιδιά, αλλά ξαφνικά βρέθηκα να έχω τρεις ομάδες και εκατοντάδες ποδοσφαιρίστριες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Προσπαθώ να βρίσκομαι στα παιχνίδια και να τις στηρίζω. Αυτό είναι το πιο όμορφο κομμάτι» παραδέχθηκε σε συνέντευξη της.
Ωστόσο, η επένδυση της δε σταματά στο αγωνιστικό κομμάτι καθώς επιθυμεί τη βελτίωση κάθε τομέα που αφορά το γυναικείο αθλητισμό. Για παράδειγμα, στο προπονητικό κέντρο του Cobdown Park, δημιουργήθηκαν επτά γήπεδα που πληρούν όλες τις προδιαγραφές της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, εξετάζει τη δημιουργία ενός αποκλειστικά γηπέδου για γυναίκες και επιθυμεί τη δημιουργία ενός υπερσύγχρονου αθλητικού campus, το οποίο όπως έχει αποκαλύψει σε συνέντευξη της «θα είναι ένα προπονητικό κέντρο τελευταίς τεχνολογίας, καλύτερο ακόμη και από πολλά προπονητικά κέντρα ανδρικών ομάδων της Premier League».
Το 2024 ίδρυσε ένα πολυεθνικό κέντρο έρευνας και εκπαίδευσης, το Kynisca Innovation Hub, που είναι αποκλειστικά αφιερωμένο στη στήριξη των αθλητριών ώστε να έχουν τη δυνατότητα να προπονούνται και να αγωνίζονται στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Σκοπός του κέντρου ερευνών είναι να βελτιώσει την υγεία και την απόδοση των κορυφαίων γυναικών αθλητριών. Μια από τους πρώτους αποδέκτες της χρηματοδότησης, η οποία άγγιζε τα 50.000.000 δολάρια, ήταν η εθνική ομάδα ράγκμπι των ΗΠΑ, η οποία έλαβε τέσσερα εκατομμύρια δολάρια μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στο Παρίσι. Η σταρ της ομάδας, Ιλόνα Μάχερ, είχε χαρακτηρίσει τη δωρεά καθοριστική για την πορεία της ομάδας.
Παράλληλα, η Κανγκ έχει δεσμευτεί να προσφέρει 30.000.000 δολάρια στην US Soccer μέσα στην επόμενη πενταετία για να μεταμορφωθεί το ποδόσφαιρο γυναικών και κοριτσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες. «Βάζει τα χρήματα της, εκεί όπου βρίσκονται τα λόγια της. Για να είμαστε ξεκάθαροι, πρόκειται για μια εξαιρετικά διορατική επιχειρηματίας. Γνωρίζει ότι ο γυναικείος αθλητισμός είναι ένας από τους τομείς με τις μεγαλύτερες προοπτικές εκρηκτικής ανάπτυξης» όπως τόνισε σε δηλώσεις στο BBC Sport η πρώην προπονήτρια της Τσέλσι και νυν ομοσπονδιακή τεχνικός των ΗΠΑ, Έμα Χέιζ.
Τον Δεκέμβριο του 2025 η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσε την έναρξη της λειτουργίας του Kang Women's Institute, το οποίο χάρη σε δωρεά της που άγγιζε τα 55.000.000 δολάρια εκπονεί μια έρευνα καταγραφής των νέων αναγκών των γυναικών ποδοσφαιριστριών με στόχο την ανάπτυξη εργαλείων που θα υποστηρίζουν τη σωματική και ψυχική τους ευεξία. Η πιο πρόσφατη κίνηση της ήταν το «δέσιμο» της Τρίνιτι Ρόντμαν στους Washington Spirit έναντι ενός συμβολαίου - ρεκόρ αξίας άνω των δύο εκατομμυρίων δολαρίων. Η ενέργεια της αυτή διατήρησε μια από τις ταλαντούχες και χαρισματικές αθλήτριες των Ηνωμένων Πολιτειών στη χώρα.
Η συμβολή στο σύστημα υγείας των ΗΠΑ και το φιλανθρωπικό της έργο
Η Μισέλ Κανγκ δεν είναι απλά μια γυναίκα που αποφάσισε να επενδύσει τα χρήματα της στο χώρο του αθλητισμού. Έχει συμβάλλει στον εκσυγχρονισμό του αμερικανικού συστήματος υγείας με την ίδρυση της Cognosante, μια εταιρείας που εξελίχθηκε σε έναν αξιόπιστο πάροχο τεχνολογικών λύσεων για σημαντικές ομοσπονδιακές υπηρεσίες και κρατικά προγράμματα υγείας στις ΗΠΑ.
Παράλληλα, με την επιχειρηματική της δραστηριότητα, έχει έντονη παρουσία σε φιλανθρωπικές δράσεις και αποτελεί μέλος των διοικητικών συμβουλίων της Washington National Opera, του Blair House Foundation, της The Society of the Four Arts και του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Για το φιλανθρωπικό της έργο και τις καινοτομίες στον τομέα της υγείας και του αθλητισμού έχει τιμηθεί από κορυφαίους οργανισμούς.
Το Sports Business Journal την έχει συμπεριλάβει στους Power Players in Women's Sports, ενώ το Sports Illustrated την ανέδειξε ως μία από τις 50 πιο επιδραστικές προσωπικότητες του αθλητισμού. Το 2023 τιμήθηκε με το Horatio Alger Award, ενώ το 2022 εντάχθηκε στο Hall of Fame του οργανισμού Junior Achievement of Greater Washington. Επιπλέον, έχει λάβει το βραβείο EY Entrepreneur of the Year για την περιοχή της Ουάσινγκτον (DC), καθώς και το U.S. Award for Services. Μαζί με γερουσιαστές των Ηνωμένων Πολιτειών, υψηλόβαθμους κυβερνητικούς αξιωματούχους και κορυφαία στελέχη εταιρειών της λίστας Fortune 500, αναδείχθηκε το 2012 ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της πρωτοβουλίας 100 Women Leaders in STEM, ενώ το 2016 συμπεριλήφθηκε στους Top 100 CEO Leaders in STEM.
Η άτυπη συμφωνία με τους γονείς, το μπάσκετ και το «κρυφό» χαρακτηριστικό
Είναι η μικρότερη από τα τρία κορίτσια της οικογένειας. Οι γονείς της περίμεναν να αποκτήσουν αγόρι ώστε να συνεχιστεί το οικογενειακό όνομα αλλά η μοίρα επέλεξε να δώσει πνοή ζωής σε εκείνη. Ο μπαμπάς και η μαμά της φρόντισαν από νεαρή ηλικία να τη βοηθήσουν να καλλιεργήσει την ιδέα ότι μπορεί να πετύχει ό,τι είχε ονειρευτεί. Ήταν ένα ιδιαίτερα αντιδραστικό παιδί, όπως έχει παραδεχθεί. Δε δεχόταν εύκολα τους κανόνες, πάντα ρωτούσε γιατί και μάλιστα, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δάσκαλοι της κάλεσαν τη μητέρα της στο σχολείο γιατί αμφισβητούσε τους καθηγητές και ζητούσε συνεχώς εξηγήσεις.
Είχε ασχοληθεί με τον αθλητισμό δοκιμάζοντας μπάσκετ, το οποίο ήταν το αγαπημένο της, ποδόσφαιρο, βόλεϊ και τένις. Στο δημοτικό ήταν το δεύτερο ψηλότερο παιδί της τάξης και ονειρευόταν να γίνει επαγγελματίας μπασκετμπολίστρια. Ωστόσο, εγκατέλειψε το όνειρο της, όταν ανακάλυψε ότι υπήρχε συνομήλικη της με ύψος 1.88μ και πίστεψε ότι δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει καλύτερη.
Από μικρή, ονειρευόταν να φύγει από την Κορέα για να μην είναι η «κόρη κάποιου». Όπως έχει αποκαλύψει σε συνέντευξη της στον τόπο της, κανείς δεν θυμόταν το όνομα της καθώς ήταν η κόρη ενός καθηγητή ή η εγγονή μιας γνωστής οικογένειας. Ήθελε να βρεθεί κάπου, όπου κανείς δεν θα ήξερε ποια ήταν. Αποφάσισε, λοιπόν, ότι θα πάρει το ρίσκο και αν τελικά δεν κατάφερνε να πετύχει τα όνειρα της, η αποτυχία θα ήταν δική της ενώ αν πετύχαινε, θα ήταν και πάλι έργο της και χωρίς καμία προνομιακή μεταχείριση.
Της αρέσει να οργανώνει τη ζωή της με πλάνα. Αφιέρωσε τα πρώτα 10 χρόνια της πορείας της στη συμβουλευτική επιχειρήσεων ώστε να μπορέσει να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για κάθε πτυχή της λειτουργίας μιας εταιρείας. Έπειτα, εργάστηκε για άλλα 10 χρόνια ως ανώτατο διοικητικό στέλεχος μαθαίνοντας πως να διοικεί σωστά και δίκαια και, το επόμενο βήμα ήταν η θέση της διευθύνουσας συμβούλου. Το επόμενο πλάνο της είναι να βοηθήσει τους ανθρώπους και την κοινωνία γενικότερα.
Την περίοδο που σπούδαζε στη Νότια Κορέα, η χώρα βρισκόταν σε πολιτική κρίση λόγω της δολοφονίας του προέδρου Παρκ, του στρατιωτικού πραξικοπήματος, του στρατιωτικού νόμου και της βίαιης καταστολής των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Μάλιστα, οι γονείς της είχαν φόβους ότι θα μπορούσε να συλληφθεί καθώς συμμετείχε σε κάθε διαδήλωση διεκδικώντας και παλεύοντας για τα δικαιώματα.
Πριν μετακομίσει στις ΗΠΑ, είχε κάνει μια άτυπη συμφωνία με τους γονείς της. Ζήτησε από εκείνους ένα μικρό μερίδιο από τα χρήματα που θα πλήρωναν για τα δίδακτρα της, αν ακολουθούσε τις παραινέσεις τους και συνέχιζε τις σπουδές της στην Κορέα. Είχε αστειευτεί κιόλας λέγοντας τους ότι αυτό θα ήταν το αντάλλαγμα για την προίκα που θα χρειαζόταν να πληρώσουν, αν παντρευόταν. Οι γονείς της συμφώνησαν και χρειάστηκε να δανειστούν για να καλύψουν το ποσό. Όταν πήγε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, εργαζόταν ως σερβιτόρα τα καλοκαίρια και κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, δούλευε και στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου.
Αγαπά την αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό αλλά δε σκέφτηκε ποτέ να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι καθώς χρειάζεται υπομονή. Ένα χαρακτηριστικό που, όπως έχει παραδεχθεί, δε διαθέτει. Θέλει να γνωρίζει το πριν και το μετά, την αρχή και το τέλος, η διαδικασία που μεσολαβεί, περνά σε δεύτερη μοίρα.
