Maracanazo: Το μεγαλύτερο κάζο στην ιστορία της Βραζιλίας πολύ πριν την 7άρα από τη Γερμανία
Όλα τα Παγκόσμια Κύπελλα κρύβουν όμορφες και δυσάρεστες αναμνήσεις, για τον νικητή και τον ηττημένο, αντίστοιχα, αλλά ένα έχει περάσει στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου ως το πρώτο μεγάλο κάζο στην ιστορία του Μουντιάλ και κατ' επέκταση της Βραζιλίας.
Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, όταν βλέπουν ή ακούνε στην ίδια πρόταση Βραζιλία και κάζο θυμούνται την επτάρα της Γερμανίας στον ημιτελικό του 2014, μέσα στο σπίτι της «σελεσάο». Ωστόσο, πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στο 4ο Παγκόσμιο Κύπελλο η Ουρουγουάη έκανε όλη τη Βραζιλία να κλαίει.
Διοργάνωση ραμμένη και κομμένη στα μέτρα της «σελεσάο»
Το 1950 η FIFA αποφάσισε να δώσει το Μουντιάλ στη Βραζιλία, αλλά με μία μεγάλη διαφορά, καθώς άλλαξε το σύστημα διεξαγωγής, που είχε εφαρμοστεί στις τρεις προηγούμενες διοργανώσεις.
Το αρχικό πλάνο προέβλεπε τη συμμετοχή 16 ομάδων, οι οποίες θα έμπαιναν σε τέσσερις ομίλους. Ωστόσο, στη διοργάνωση συμμετείχαν, τελικά, 13 ομάδες. Σύμφωνα με το σύστημα διεξαγωγής της FIFA για το Μουντιάλ του 1950, η κορυφαία ομάδα από κάθε γκρουπ θα προκρινόταν στην τελική φάση.
Εκεί, οι τέσσερις φιναλίστ θα σχημάτιζαν έναν νέο όμιλο και ο τίτλος του πρωταθλητή κόσμου θα κατέληγε στην ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς, οπότε οι αγώνες νοκ-άουτ δεν υπήρχαν και οι ισχυροί, όπως η Βραζιλία είχαν το δικαίωμα σε μια κακή μέρα.
Οι Βραζιλιάνοι βρέθηκαν στον πρώτο όμιλο με Γιουγκοσλαβία, Ελβετία και Μεξικό, παίρνοντας την πρόκριση, δύσκολα, με 5 βαθμούς. Στον δεύτερο όμιλο η Ισπανία προκρίθηκε εύκολα με 6 βαθμούς απέναντι σε Αγγλία, Χιλή και ΗΠΑ.
Στον τρίτο όμιλο μπήκαν τρεις ομάδες, καθώς η Ινδία δεν κατέβηκε στη διοργάνωση, με τη Σουηδία να τερματίζει στην πρώτη θέση με 3 βαθμούς κόντρα σε Ιταλία και Παραγουάη, ενώ στον τέταρτο και τελευταίο όμιλο υπήρχαν μόνο δύο ομάδες η Ουρουγουάη και η Βολιβία, με τη Σκωτία και την Τουρκία να αποχωρούν από το Μουντιάλ, πριν τη διεξαγωγή του. Η «σελέστε» επικράτησε με 8-0 επί της Βολιβίας και πέρασε στον τελικό όμιλο, με δύο βαθμούς (η νίκη τότε έδινε 2 β.).
Οπότε στον όμιλο, που θα έκρινε τον Πρωταθλητή κόσμου, βρέθηκαν η οικοδέσποινα Βραζιλία, η Ισπανία, η Σουηδία και η Ουρουγουάη.
Η «σελεσάο» με τριάδα-φωτιά στην επίθεση, τους Αντεμίρ, Ζιζίνιο και Ζαΐρ ισοπέδωσε τους Σουηδούς και τους Ισπανούς, επικρατώντας με 7-1 και 6-1, αντίστοιχα.
Την ίδια ώρα, η Ουρουγουάη ήρθε ισόπαλη 2-2 με την Ισπανία και απέναντι στους Σουηδούς επικράτησε με 3-2, με ανατροπή στα τελευταία λεπτά του αγώνα, με τα δύο γκολ του Όσκαρ Μίγκες.
Η έπαρση γέννησε το περιβόητο Maracanazo
Και φτάνουμε στην τελευταία αγωνιστική του Μουντιάλ 1950, όπου οι Βραζιλιάνοι ήθελαν νίκη ή ισοπαλία απέναντι στην Ουρουγουάη στο Μαρακανά, για να στεφθούν Παγκόσμιοι Πρωταθλητές για πρώτη φορά στην ιστορία τους, αφού είχαν έναν βαθμό περισσότερο από τη «σελέστε».
Ο μεγάλος τελικός ήταν προγραμματισμένος για τις 16 Ιουλίου και από τις 13 Ιουλίου όλες οι εφημερίδες της Βραζιλίας είχαν δώσει τον τίτλο στη «σελεσάο», θεωρώντας δεδομένο ότι θα νικήσει και τους Ουρουγουανούς και θα κατακτήσει το Μουντιάλ μέσα στο σπίτι της.
Αποκορύφωμα της έπαρσης και της αλαζονείας όλων των Βραζιλιάνων, ήταν η ομιλία του δήμαρχου του Ρίο ντε Τζανέιρο, Άντζελο Μέντες ντε Μοράες, σε ομιλία πριν την αναμέτρηση.
«Εσάς, τους ποδοσφαιριστές που σε λιγότερο από δύο ώρες εκατομμύρια συμπατριώτες σας θα σας επευφημούν ως παγκόσμιους πρωταθλητές. Εσείς, που δεν έχετε αντίπαλους σε ολόκληρο το ημισφαίριο. Σας χαιρετίζω ήδη ως νικητές!», δήλωσε χαρακτηριστικά ο δήμαρχος του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο μόνος που προσπαθούσε να μην πάρουν τα μυαλά των ποδοσφαιριστών αέρα και ότι τίποτα δεν έχει κριθεί, ήταν ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Βραζιλίας, Φλάβιο Κόστα.
«Φοβάμαι ότι οι παίκτες μου θα μπουν στο γήπεδο σα να έχουν κερδίσει το Κύπελλο. Το παιχνίδι με τους Ουρουγουανούς δεν είναι αγώνας επίδειξης αλλά ένα παιχνίδι δυσκολότερο από οποιοδήποτε άλλο», ανέφερε ο τεχνικός της «σελεσάο».
Από την άλλη, η Ουρουγουάη κρατούσε χαμηλά τους τόνους, με τον εμβληματικό αρχηγό της «σελέστε», Ομπντούλιο Βαρέλα, να αραδιάζει μπροστά στους συμπαίκτες του όλες τις εφημερίδες της Βραζιλίας με τους διθυραμβικούς τίτλους, θέλοντας να τους πεισμώσει.
Μάλιστα, πριν τη σέντρα, ο προπονητής της Ουρουγουάης είπε στους ποδοσφαιριστές του να έχουν μια αμυντική στάση, αλλά όταν έφυγε από τα αποδυτήρια για να πάρει θέση στον πάγκο του, ο Βαρέλα τους είπε: «Ο Χουανσίτο είναι καλός άνθρωπος, αλλά σήμερα κάνει λάθος. Αν παίξουμε αμυντικά, η μοίρα μας δεν θα είναι διαφορετική από της Ισπανίας ή της Σουηδίας».
Όπως αναμενόταν, η Βραζιλία μπήκε φουριόζα στο παιχνίδι, έχοντας 203.849 θεατές στο πλευρό της, αλλά η Ουρουγουάη άντεξε και οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια στο 0-0. Στην επανάληψη, όμως, ο Φριάσα άνοιξε το σκορ για τη «σελεσάο» και το Μαρακανά εξερράγη, κάνοντας το 1-0 στο 47ο λεπτό.
Η «σελέστε», όμως, ήταν πολύ σκληρή για να λυγίσει, με τον Βαρέλα να μαζεύει τους συμπαίκτες του και τους φωνάζει: «Τώρα είναι ώρα να τους νικήσουμε». Στο 66’ ο Σκιαφίνο ισοφάρισε σε 1-1 και στο 79ο λεπτό ο Γκίτζια φίμωσε 203.849 Βραζιλιάνους, γράφοντας το τελικό 2-1, που έστεψε Πρωταθλήτρια κόσμου την Ουρουγουάη μέσα στο Μαρακανά.
«Μόνο τρεις άνθρωποι έχουν κάνει το Μαρακανά να σωπάσει με μία κίνηση: ο Φρανκ Σινάτρα, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ κι εγώ», είχε δηλώσει, μετά τον αγώνα, ο χρυσός σκόρερ της Ουρουγουάης, Αλσίδες Γκίτζια.
Δυστυχώς, αυτό που ακολούθησε σε όλη τη Βραζιλία ήταν οδυνηρό, ξεπερνώντας κάθε λογική. Δεκάδες άτομα σε όλη τη χώρα αυτοκτόνησαν, ενώ δύο άτομα πήδηξαν από τις κερκίδες του Μαρακανά, καθώς δεν άντεξαν την ήττα.
Την επόμενη μέρα οι εφημερίδες που είχαν ανακηρύξει Παγκόσμια Πρωταθλήτρια τη Βραζιλία, πριν την έκβαση του ματς με τους Ουρουγουανούς, έγραψαν το θρυλικό «Maracanazo».
Η 16η Ιουλίου του 1950 έχει περάσει στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου ως «η μέρα που έκλαψε όλη η Βραζιλία», ενώ, μέχρι και σήμερα, χαρακτηρίζεται ως το μεγαλύτερο κάζο στην ιστορία της «σελεσάο».
