Λίνα Νίλσεν: Ο βατήρας έγραψε σκλήρυνση αλλά το 400άρι την έκανε Ολυμπιονίκη
Κάποιες φορές η ζαριά που ρίχνεις έρχεται ανάποδα και σε οδηγεί με ανεξήγητα συμπτώματα σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, να αναγκάζεσαι να κάνεις παρακέντηση και να αναρωτιέσαι τι έχεις; Τι θα σου συμβεί; Θα είναι όλα καλά; Θα μπορέσεις να επιστρέψεις στην καθημερινότητα σου;
Οι σκέψεις αυτές πέρασαν αρκετές φορές από το μυαλό της Λίνα Νίλσεν όταν μόλις στα 17 της χρόνια πέρασε την πόρτα ενός νοσοκομείου και μετά από πολλές πολλές εξετάσεις, άκουσε από το στόμα των γιατρών ότι έχει σκλήρυνση κατά πλάκας. Οι λέξεις δημιούργησαν μια έκρηξη στο κεφάλι της. Τι ήταν αυτό; Πώς είχε συμβεί; Γιατί να συμβεί σε εκείνη; Τι σήμαιναν για το υπόλοιπο της ζωής της;
Η λανθασμένη διάγνωση και ο νέος πρωταγωνιστής
Η σκλήρυνση εντάχθηκε στην καθημερινότητα της στα 17 της χρόνια και θα μπορούσε να της έχει ανοίξει την πόρτα και τέσσερα χρόνια νωρίτερα, όταν και είχε νιώθει τις πρώτες ενοχλήσεις. Αισθάνθηκε μούδιασμα στο αριστερό της χέρι αλλά ο γιατρός που την εξέτασε, είχε διαγνώσει... εγκεφαλικό επεισόδιο. Κάτι που την κλόνισε αλλά συνέχισε να ακολουθεί το καθημερινό της πρόγραμμα. Μετά από τέσσερα χρόνια και τα νέα συμπτώματα ήρθε και η σωστή διάγνωση. Πήρε τις εξετάσεις στα χέρια της και διάβαζε προσεκτικά και από μέσα της τις λέξεις «σκλήρυνση κατά πλάκας». Ο φόβος, η σύγχυση και η στεναχώρια κυρίευσαν το μυαλό της. Μια αντίδραση λογική και αναμενόμενη αφού πόσο εύκολο ήταν για ένα 17χρονο παιδί να κατανοήσει κάτι τέτοιο.
Η αλήθεια είναι πως η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι μια εύκολη λέξη για να τη «σηκώσεις» μέσα σου, ειδικά όταν είσαι ακόμα παιδί ή έφηβος. Η ασθένεια αυτή, που επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα, μπορεί να εμφανιστεί με ποικίλα συμπτώματα, έχει απρόβλεπτη πορεία και αβέβαιο μέλλον. Οι γιατροί της έδωσαν κάθε πληροφορία που ήθελε και την συμβούλεψαν να ρωτήσει σε εκείνους όσες απορίες είχε και να μην κάνει άσκοπες αναζητήσεις στο ίντερνετ. Οι γιατροί, προφανώς, και δεν ήθελαν να της κρύψουν κάτι, αντίθετα ήθελαν να την προστατέψουν από τον μεγάλο όγκο πληροφοριών που θα λάμβανε, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων δεν θα ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.
Η Λίνα τους παράκουσε και πληκτρολόγησε στο πλαίσιο αναζήτησης το νέο «χαρακτηριστικό» που της χτύπησε την πόρτα. Ήθελε να μάθει τι και πώς. Σύντομα κατάλαβε ότι όσα διάβαζε, τα είχε ακούσει και από τους γιατρούς της αλλά αυτό που της έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο τρόπος που οι άλλοι άνθρωποι αντιμετώπιζαν έναν άνθρωπο με σκλήρυνση κατά πλάκας. Τους αντιμετώπιζαν με οίκτο, τους θεωρούσαν κατώτερους, ανήμπορους πολλές φορές να κάνουν όσα εκείνοι θεωρητικά μπορούσαν. Εύλογα γεννήθηκαν μέσα της δύο ερωτήματα γιατί τόση κακία και γιατί δε μαθαίνουν περισσότερα ώστε να καταλάβουν ότι οι «ασθενείς» όπως τους αποκαλούσαν είναι άνθρωποι που συνεχίζουν να κάνουν κανονικά τη ζωή τους και πολλές φορές κάνουν καλύτερα τα πράγματα από όσους τους κοροϊδεύουν; Στεναχωρήθηκε, δεν ήξερε πως να το αντιμετωπίσει. Δε μπορούσε να το καταλάβει. Συνέχισε να ψάχνει ιστορίες άλλων ανθρώπων με το ίδιο νόσημα στο διαδίκτυο αλλά παράλληλα, διάβαζε τα σχόλια και μισούσε τον οίκτο που έδειχναν οι άλλοι.
Ο τρόπος αντιμετώπισης των υπολοίπων απέναντι στο νόσημα, την έκανε να φοβάται. Για τη Λίνα το πιο δύσκολο δεν ήταν τόσο το σώμα της που την «προδίδει» κατά καιρούς, αλλά το πώς θα την δουν οι άλλοι. Βλέποντας τις ιστορίες των ανθρώπων που αντιμετώπιζαν την ασθένεια αυτή, έβλεπε τον οίκτο που τους αντιμετώπιζαν και φοβήθηκε μήπως συμβεί κάτι και αναγκαστεί να χάσει τη ζωή, τους φίλους, τους ανθρώπους της. Η κοινωνία συχνά δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει τον άνθρωπο που έχει σκλήρυνση. Ο οίκτος, η συμπόνοια που μοιάζει περισσότερο με λύπηση, ο φόβος του αγνώστου λειτουργούν ως εμπόδια που χρειάζεται να σπάσει όποιος ζει με τη νόσο.
Η Λίνα, παρότι ένιωθε τα πρώτα συμπτώματα στην εφηβεία, δεν ήθελε να θεωρείται «ασθενής». Ήθελε να είναι απλά μια νέα γυναίκα με όνειρα, πάθος για τον αθλητισμό και τη ζωή. Αυτό που τη βοήθησε τελικά να αποδεχτεί την πραγματικότητά της ήταν η αποφασιστικότητά της να συνεχίσει να ζει, να τρέχει, να παλεύει, όχι απέναντι στην ασθένεια αλλά μαζί της. Στην αρχή, φυσικά, η άρνηση ήταν έντονη. Ήθελε να ξεχάσει, να κρύψει, να μην ακούσει τις λέξεις «πολλαπλή σκλήρυνση». Όμως, όσο περνούσε ο καιρός και όσο μάθαινε περισσότερα για το σώμα της, κατάλαβε ότι δεν μπορεί να επιλέξει αν θα έχει τη νόσο, αλλά μπορεί να επιλέξει πώς θα τη ζήσει. Και, ίσως, αυτό να ήταν το δυσκολότερο κομμάτι σε αυτό το ταξίδι. Έπεισε τον εαυτό της ότι δεν μπορεί μια σκλήρυνση να την ορίζει, όσο δυνατή και να μοιάζει μερικές φορές, και φρόντισε να μάθει πως μπορεί να την κάνει φίλη της.
Δούλεψε με τον εαυτό της, πήρε μια βαθιά ανάσα και έκανε το επόμενο βήμα, που ήταν να το πει. Μια ενέργεια που τη φόβιζε αρκετά. Η απόφασή της να αποκαλύψει τη διάγνωση στο ευρύ κοινό δεν ήρθε εύκολα καθώς φοβόταν την κριτική, το στίγμα, τη συμπόνοια που θα την έκανε να νιώσει μικρή και αδύναμη. Όμως η στιγμή που έτρεξε στον προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2022, στο Όρεγκον, ήταν και η στιγμή της αλήθειας. Παρά το μούδιασμα στην αριστερή πλευρά του σώματός της, έτρεξε, τερμάτισε τελευταία, αλλά ήταν χαρούμενη γιατί είχε τερματίσει.
Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησε ότι δεν ήταν πλέον μόνο μια γυναίκα με μια δύσκολη διάγνωση αλλά μια γυναίκα που δεν θα άφηνε την ασθένεια να την καθορίσει. Έτσι, πήρε την απόφαση και αποκάλυψε ότι έχει σκλήρυνση κατά πλάκας και η αντίδραση δεν ήταν αναμενόμενη καθώς ήταν πιο θετική από ό,τι περίμενε. «Στην αρχή ήμουν λίγο επιφυλακτική για το πώς θα την αντιμετώπιζαν, αλλά ήταν πραγματικά θετική. Κατά κάποιο τρόπο με βοήθησε να αποδεχτώ τη διάγνωσή μου και με βοήθησε να ενδυναμώσω. Σχεδόν με απελευθέρωσε». Έφυγε από πάνω της το βάρος του μεγάλου αυτού μυστικού και ένιωσε πιο δυνατή. Η απόφαση να μοιραστεί την ιστορία της δεν ήταν απλά μια πράξη θάρρους, ήταν μια πράξη αυτο-αγάπης και αυτοσεβασμού.
Ολυμπιονίκης και δασκάλα γιόγκα
Κράτησε τη σκλήρυνση κατά πλάκας κρυφή για εννέα περίπου χρόνια από τα μέσα ενημέρωσης και εκμεταλλεύτηκε αυτό το διάστημα για να αποδεχθεί τι είχε συμβεί και τι σημαίνει αυτό το νέο της «χαρακτηριστικό» ώστε να μπορέσει να γκρεμίσει κάθε εμπόδιο που στεκόταν μπροστά στα όνειρα της. Ακόμη και όταν οι «εξάρσεις» της σκλήρυνσης άρχισαν να χτυπούν την πόρτα της απροειδοποίητα και παρότι η θεραπεία πήγαινε καλά, επέλεξε να δώσει στον εαυτό της το χρόνο που ήθελε, να ακούσει το σώμα της και να συνεχίσει να προσπαθεί.
Δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να επιτρέψει σε κάτι άλλο να καθορίσει τη ζωή και την εξέλιξη της. Ήθελε να ζήσει, να τρέχει και να πολεμά σαν λιοντάρι για κάθε όνειρο της. Η Λίνα Νίλσεν αγάπησε το ταρτάν από μικρή ηλικία και δεν έχασε επαφή μαζί του ποτέ. Η πορεία της στον στίβο άρχισε δυναμικά το 2015, όταν ξεχώρισε με την εξαιρετική της παρουσία στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Νέων κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4x400μ με χρόνο 3:34.36. Δύο χρόνια αργότερα, το 2017, συμμετείχε στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Κ23, όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση στη σκυταλοδρομία 4x400μ δείχνοντας σταθερά ανοδική πορεία. Το 2021 πρόσθεσε ακόμη περισσότερα μετάλλια στη συλλογή της, ένα χρυσό στα 400μ εμπόδια και ένα ασημένιο στη σκυταλοδρομία 4x400μ στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες Ομάδων. Το 2024 εκπροσωπώντας την ομάδα της κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4x400μ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου ενώ αργότερα την ίδια χρονιά επανέλαβε αυτή την επιτυχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Μακριά από τα ταρτάν, αποφάσισε να ακολουθήσει ένα μονοπάτι ηρεμίας και αναπνοών. Βρήκε στη γιόγκα ένα τρόπο να ηρεμεί το μέσα της, να βάζει σε τάξεις τις σκέψεις της και την ακολούθησε και επαγγελματικά. Έγινε πιστοποιημένη δασκάλα γιόγκα και συμμετέχει και ως εκπαιδεύτρια στην εφαρμογή fitness fiit. Γιατί επέλεξε τη γιόγκα; Γιατί αποτελεί ένα μέρος της συνολικής φιλοσοφίας της για την υγεία και την ισορροπία στη ζωή, που δεν περιορίζεται μόνο στον αθλητισμό και αποτελεί αναγκαία συνθήκη για τη σκλήρυνση και τον στίβο. Ο στόχος της; Θέλει να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους να βελτιώσουν την ευλυγισία τους, την αντοχή τους και την αποκατάσταση τους. Παράλληλα, ως motivational speaker, μοιράζεται την ιστορία της και την πορεία της, δείχνοντας πώς η δύναμη της θέλησης και η θετική στάση μπορούν να ξεπεράσουν ακόμα και τις πιο σοβαρές δυσκολίες. Το μήνυμά της απευθύνεται όχι μόνο σε αθλητές αλλά και σε οποιονδήποτε χρειάζεται έμπνευση για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της ζωής.
Σε ένα κόσμο γεμάτο άγχος που κυνηγά την επιτυχία και την τελειότητα, η Νίλσεν αποφάσισε να ακολουθήσει την απότομη στροφή που την ανάγκασε να πάρει η ζωή και να φωνάξει δυνατά «δεν πειράζει αν δεν το κάνω τέλεια, ήρθε η ώρα να ακούσω εμένα». Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται θάρρος να αποδεχθείς ότι πρέπει να πατήσεις το stop σε έναν κόσμο που απαιτεί συνεχώς να είμαστε τέλειοι και ανεπηρέαστοι και εκείνη απέδειξε ότι η αποδοχή των αδυναμιών μας και η αγάπη για τον εαυτό μας, ακριβώς όπως είμαστε, είναι η πραγματική νίκη.
