Κυρία Χάιδω: «Θέλω όσο είναι ανοιχτά τα μάτια μου να βλέπω τον Ηρακλή»
Τα δάκρυα χαράς έτρεχαν στο πρόσωπο της βλέποντας τον Κριστιάν Κούστα να σηκώνει το τρόπαιο στον ουρανό του Καυτανζογλείου και να στέλνει τον Ηρακλή στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος. Πέρασαν χρόνια αλλά περίμενε καρτερικά για να δει την αγαπημένη της ομάδας ξανά στη θέση που της άξιζε και εκείνη την ημέρα άφησε πίσω κάθε πρόβλημα υγείας, πήρε το πι και βήμα βήμα βρέθηκε στη θέση της στο γήπεδο. Η κυρία Χάιδω, η αγαπημένη φίλαθλος του Γηραιού, μετρούσε αντίστροφα μέχρι το 90΄και μόλις άκουσε το τελευταίο σφύριγμα άρχισε να τραγουδά ακόμη πιο δυνατά «Ηρακλή θεέ».
Το όνειρο της είχε γίνει αληθινό. Είχε φανταστεί πολλές φορές την επιστροφή του Γηραιού στα μεγάλα σαλόνια, είχε παρακαλέσει αρκετές φορές τον Θεό να της έχει γερή στα πόδια της για να μπορέσει να ζήσει αυτό το come back που δικαιούταν η αγαπημένη της ομάδας. Το γκολ του Κούστα που «σφράγισε» την άνοδο και το τρόπαιο που μάγευε τα μάτια της, την έκαναν να νιώσει τη μεγαλύτερη χαρά της ζωής. «Ένιωσα σα να μου δώσανε δισεκατομμύρια. Λεφτά να μου δίνανε δεν θα χαιρόμουν τόσο. Τόσο πολύ χάρηκα» υποστήριξε μιλώντας στο metrosport.gr η κυρία Χάιδω.
Η αγάπη της για τον Ηρακλή άρχισε αθόρυβα μέσα από την καθημερινότητα. Η κυρία Χάιδω παντρεύτηκε μικρή και ο άνδρας της ήταν φίλαθλος της ομάδας και την έπαιρνε μαζί της στο γήπεδο. «Παντρεύτηκα μικρή. Ο άντρας μου ήταν Ηρακλειδέας και με έπαιρνε στο Καυτανζόγλειο. Και τον αγάπησα τον Ηρακλή γιατί είναι μια ομάδα που αξίζει να την αγαπήσεις», υποστήριξε. Σιγά σιγά η ομάδα έγινε κομμάτι της, οι Κυριακές ήταν αφιερωμένες σε εκείνη και τίποτα πια δεν έμοιαζε απλώς με μια βόλτα στο γήπεδο για ποδόσφαιρο. Ο δεσμός μεγάλωνε κάθε λεπτό που η μπλε φανέλα κυμάτιζε στο χορτάρι και έπειτα, ήρθαν τα ταξίδια, οι στιγμές, η αγωνία, οι χαρές και οι πίκρες που τον έκαναν δυνατότερο. Αγαπούσε και ακολουθούσε την ομάδα όπως ένας σκύλος τον ιδιοκτήτη του: «Πήγα παντού. Βενετία, Αγγλία, Γερμανία, Ρωσία. Με τσάρτερ, με τους παίκτες…» έλεγε και η φωνή της γέμιζε με εικόνες μιας άλλης εποχής, πιο αθώας αλλά εξίσου παθιασμένης.
Έγραφε τα νούμερα των παικτών, μάθαινε τα ονόματα τους και κάθε μέρα διάβαζε, άκουγε και γευόταν τα νέα της ομάδας. Ήξερε τα πάντα, παρακολουθούσε την πορεία κάθε τμήματος και έβαζε τα γυαλιά σε πολλούς τριγύρω της. Ποτέ δεν έκρυψε την αγάπη της, το πάθος που έκρυβε για τον Ημίθεο, ούτε καν στα εκτός έδρας παιχνίδια. Όπως μας εκμυστηρεύτηκε πήγαινε με το κασκόλ της ομάδας και στα γήπεδα των αντιπάλων χωρίς φόβο αλλά με υπερηφάνεια για το μπλε χρώμα που έντυνε το λαιμό της και γέμιζε την καρδιά της. «Πήγαινα στη Τούμπα με τα πόδια και με το κασκόλ στο λαιμό. Θυμάμαι είχε έρθει ένας παίκτης και μου είπε κυρία Χάιδω, βγάλε το κασκόλ και κρύψτο για να μη σε χτυπήσουν. Τότε τον κοίταξα και του είπα εγώ το κασκόλ του Ηρακλή δε θα το κρύψω ποτέ. Άμα νομίζουν ότι μπορούν να τα βάλουν με μια ηλικιωμένη, ας έρθουν να με χτυπήσουν. Δεν έγινε τίποτα. Κανένας δε με πείραξε». Δε φοβήθηκε ποτέ ούτε όταν κατεβαίνοντας στον Πειραιά για ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είχαν επιτεθεί στο πούλμαν που μετέφερε τους οπαδούς και αναγκάστηκαν να κρυφτούν κάτω από τα καθίσματα: «Σε ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, μας περίμεναν και μας επιτέθηκαν. Κρυβόμουν κάτω από τα καθίσματα. Πέρασα πολλά, αλλά δεν φοβήθηκα ποτέ» επισήμανε.
Θυμόταν παλιές καλές και άσχημες στιγμές και η συγκίνηση ήρθε αβίαστα, δάκρυσε και ζήτησε λίγα λεπτά να ηρεμήσει. Έκανε άθελα της τη σύγκριση με τον εαυτό της τότε και τώρα και παραδέχθηκε ότι, πλέον, δε θυμάται όλα τα ονόματα των παικτών όπως παλιά. «Αν ήμουν καλά, θα τα ήξερα όλα», λέει με μια μικρή δόση νοσταλγίας αλλά ταυτόχρονα είχε βρει τη λύση για την επόμενη χρονιά: «Θα ζητήσω να μου γράψουν σε ένα χαρτί τους παίκτες και τα νούμερα τους. Να τους μάθω, να τους ξέρω».
Φέτος, δεν ήξερε πολλούς αλλά παραδέχθηκε ότι της άρεσε ο Ουάρντα, ο «παλιοί» Βιτλής και ο Κούστα και παράλληλα, τόνισε ότι εκτιμά τη βοήθεια του Παναγιώτη Μονεμβασιώτη προς τον σύλλογο: «Κοίταξε, έχει τα δικά του, αλλά είναι τίμιος. Πληρώνει και είναι καλό. 10 πλήρωνε, 20 ερχόταν. Δεν είπε ότι είναι δισεκατομμυριούχος. Άλλοι τα φάγανε και αυτός πληρώνει τώρα. Δίνει λεφτά για να μπορούμε να παίξουμε, για τους ξένους παίκτες, για όλα. Αυτά είναι λεφτά, δεν είναι αστεία», υποστήριξε.
Πόσο είχε παρακαλέσει τον Θεό για αυτό. Κάθε μέρα έκανε την ίδια προσευχή. Πρώτα για τους δικούς της ανθρώπους και μετά για τον Ηρακλή. Ζητούσε έναν άνθρωπο τίμιο να αναλάβει την ομάδα, κάποιον που να την πονέσει. «Έκανα προσευχή στον Θεό και μετά για τον Ηρακλή, έλεγα «Φέρε μας έναν άνθρωπο, ας μην είναι εκατομμυριούχος αλλά να είναι τίμιος» παραδέχεται.
Το πάθος της για την ομάδα ζωγραφιζόταν σε κάθε λέξη που έβγαινε από το στόμα της και ξαφνικά άρχισε να σιγοτραγουδά ένα σύνθημα δείχνοντας μου ακόμη μια φορά πόσο άρρηκτα συνδεδεμένη είναι η καθημερινότητα και η ζωής της με τη αυτή. Μια αγάπη που έγινε δύναμη ακόμη και όταν δοκιμάστηκε η υγεία της και έπρεπε να περάσει από δύσκολα μονοπάτια και να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Η κυρία Χάιδω παραδέχεται ότι «ήμουν και σε πολύ δύσκολη κατάσταση υγείας. Έχω περάσει πολλά, αλλά πήγα σε όλα τα παιχνίδια. Τον αγαπάω τόσο πολύ τον σύλλογο. Προσεύχομαι για εμένα, τον Θεό και τον Ηρακλή. Θέλω όσο είναι ανοιχτά τα μάτια μου να τον βλέπω».
Παρακάτω μπορείτε να δείτε το mini ντοκιμαντέρ που ετοίμασε το Metrosport.gr για την άνοδο του Ηρακλή και να ακούσετε την κυρία Χάιδω να τραγουδά για την αγαπημένη της ομάδας
