Καπέλο: «Οι διαιτητές είναι μαφία - Ο Ρονάλντο δεν είχε όρεξη και τον έδιωξα»

Δε μασάει τα λόγια του και οι ποδοσφαιρικές του αναλύσεις είναι σύντομες και χωρίς περιστροφές. Ο Φάμπιο Καπέλο μίλησω με αφορμή τη Γκαλά Globe Soccer στη Marca για το ισπανικό ποδόσφαιρο, τη Ρεάλ Μαδρίτης, Τσάμπι Αλόνσο, τον Ρονάλντο και φυσικά τη διαιτησία. 

Στις ψηφοφορίες για την ανάδειξη του καλύτερου παίκτη υπάρχουν πάντα συζητήσεις. Δεδομένου ότι είστε μέλος της κριτικής επιτροπής της Γκαλά Globe Soccer, δεν θα σας ρωτήσω ποιον ψηφίσατε, αλλά πείτε μου: ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχετε δει ποτέ να παίζει;

«Είχα την τύχη να παίξω έναν αγώνα με την εθνική Ιταλίας απέναντι στην εθνική Ρωσίας, στον οποίο αγωνίστηκε ο Πελέ, σε έναν από τους τελευταίους του αγώνες. Υπολογίζω φυσικά και τον Μαραντόνα. Και τον Μέσι. Αυτοί οι τρεις είχαν κάτι διαφορετικό, είναι ιδιοφυΐες του ποδοσφαίρου γιατί έκαναν πράγματα που ούτε καν τα σκεφτόσουν. Το να βρίσκεις τέτοιους παίκτες είναι κάτι μοναδικό».

Και ο καλύτερος παίκτης που έχετε προπονήσει;

«Ο Ρονάλντο, ο Βραζιλιάνος. Και μετά από αυτόν, κοντά, ο Φαν Μπάστεν. Όταν προπόνησα τον Ρονάλντο δεν είχε τραυματισμούς, αλλά ούτε και όρεξη. Δεν του άρεσε να χάνει βάρος, του άρεσε η ζωή… Και τον έδιωξα από τη Ρεάλ. Αλλά αν με ρωτάς ποιος ήταν ο καλύτερος, είναι εύκολο: ο Ρονάλντο, με διαφορά».

Το ότι δεν ήθελε να προπονείται, δυστυχώς έχει συμβεί με πολλούς μεγάλους Βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές. Για παράδειγμα, τον Ροναλντίνιο.

«Το πρόβλημά του δεν ήταν η προπόνηση, ήταν το να χάσει βάρος. Στη Ρεάλ Μαδρίτης ζύγιζε 94 κιλά και τον ρώτησα: «Όταν κέρδισες το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2002 στην Ιαπωνία, πόσα κιλά ήσουν;» «84», μου είπε. «Δεν μπορείς να έχεις 10 κιλά παραπάνω τώρα, Ρόνι», του είπα. Ο Ρονάλντο Ναζάριο είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που έχω προπονήσει. Όταν τον είχα στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε τραυματισμούς αλλά ούτε και όρεξη, και τον έδιωξα». 

Σας εξέπληξε το υψηλό επίπεδο που έφτασε η Παρί Σεν Ζερμέν με τον Λουίς Ενρίκε, κατακτώντας έξι τίτλους πέρσι;

«Έκανε μια σπουδαία σεζόν. Με εξέπληξε, γιατί το να ξεκινήσεις έτσι μια νέα περιπέτεια με τόσο νεαρούς παίκτες δεν είναι εύκολο. Το σημαντικό είναι ότι όσοι ήρθαν καινούργιοι έδειξαν ότι είναι πολύ, πολύ καλοί. Ιδιαίτερα αυτοί του κέντρου. Η Παρί έχει ένα κέντρο με πολλή ποιότητα, που ξέρει να τοποθετείται, με μεγάλη προσωπικότητα, και δεν φοβούνται. Όταν έχεις ένα κέντρο αυτού του επιπέδου, όλα περνούν από εκεί. Είναι οι παίκτες που ακουμπούν περισσότερο την μπάλα και, με την ποιότητα που έχουν, διευκολύνουν τους συμπαίκτες τους να σκοράρουν ή να αμυνθούν όταν χρειάζεται. Ξέρουν να τοποθετούνται πολύ καλά. Επιπλέον, η Παρί είχε και έναν τερματοφύλακα όπως ο Ντοναρούμα, που τους έσωσε το αποτέλεσμα σε αρκετές περιπτώσεις. Όλοι έλεγαν ότι είναι ο καλύτερος τερματοφύλακας στον κόσμο. Αυτό είναι заслο του Λουίς Ενρίκε, που έκανε εξαιρετική δουλειά».

Είναι περίεργο ότι η Παρί κερδίζει επιτέλους το Champions League μετά από τόσα χρόνια επενδύσεων σε μεγάλες σταρ, και το καταφέρνει ακριβώς όταν δεν έχει πια μια τόσο μεγάλη.

«Ναι, ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι να αποκτάς παίκτες ποιότητας και μετά να τους τοποθετείς στο γήπεδο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με το σύστημα στο οποίο μπορούν να αποδώσουν και να ευχαριστηθούν περισσότερο. Οπότε, «chapeau» για τη δουλειά του Λουίς Ενρίκε, γιατί κατάφερε να πιέζουν πολύ. Είναι ένας προπονητής που καινοτομεί, όπως αυτό με το να στέκεται ψηλά για να βλέπει τις κινήσεις της ομάδας και να βελτιώνει την ποιότητα της οπτικής του για το ποδόσφαιρο».

Υπάρχει η αίσθηση ότι οι μεγάλοι προπονητές έχουν όλο και μεγαλύτερη επιρροή στο παιχνίδι των ομάδων τους. Λουίς Ενρίκε, Γκουαρδιόλα, Φλικ, Αρτέτα…

«Κάθε προπονητής βάζει την προσωπικότητά του και τη φιλοσοφία του, αλλά αυτό από μόνο του δεν σου κερδίζει τίτλους. Αν οι παίκτες κάνουν τη δουλειά που θέλει ο προπονητής και έρθουν τα αποτελέσματα, θα τον ακολουθήσουν. Αλλά αν με αυτά που τους ζητά δεν αισθάνονται άνετα, τα αποτελέσματα δεν θα έρθουν. Στον κόσμο των προπονητών αυτό είναι πολύ σημαντικό, ειδικά στην καθημερινότητα. Πρέπει να βρεις ένα σύστημα παιχνιδιού στο οποίο οι παίκτες να μπορούν να απολαμβάνουν το παιχνίδι και να αναπτύσσουν το μέγιστο δυναμικό τους. Γιατί πολλές φορές βάζεις έναν παίκτη σε μια ζώνη του γηπέδου που δεν του αρέσει, παρόλο που ξέρεις ότι δεν του αρέσει. Και αυτό δεν μπορεί να είναι καλό».

«Στον Τσάμπι Αλόνσο θα έλεγα ότι πρέπει να κάνεις κρασί με τα σταφύλια που έχεις. Αν θέλεις να κάνεις σαμπάνια αλλά δεν έχεις σταφύλια για σαμπάνια, δεν θα κάνεις σαμπάνια»

Όμως ο Τσάμπι Αλόνσο γνωρίζει αυτόν τον σύλλογο πολύ καλά.

«Ναι, τον γνωρίζει, αλλά τον γνωρίζει ως ποδοσφαιριστής, που δεν είναι το ίδιο με το να τον γνωρίζεις ως προπονητής. Ως παίκτης, το πιο σημαντικό είναι να προπονείσαι, να ζεις σαν αθλητής και την ημέρα του αγώνα να παίζεις. Ως προπονητής πρέπει να σκέφτεσαι πολύ, έχεις 25 παίκτες και πρέπει να δεις πού να τους τοποθετήσεις ώστε να αποδώσουν στο μέγιστο».

Η απόδοση αρκετών αστέρων του δεν είναι καλή. Και επιπλέον, δεν δουλεύουν χωρίς την μπάλα όσο θα ήθελε.

«Μα αυτοί οι ποδοσφαιριστές δεν πίεζαν ποτέ, ποτέ, και δεν πρόκειται να το κάνουν. Ούτε με τον Αντσελότι πίεζαν. Άλλο πράγμα είναι να επιστρέφεις και να τοποθετείσαι σε μια ζώνη όπου βοηθάς την ομάδα, αλλά θέλεις πραγματικά να πιέζουν; Δεν έχουν αυτή την ικανότητα, δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι το ίδιο που συνέβαινε με τον Λεάο στη Μίλαν. Μιλάμε για παίκτες που όταν έχουν την μπάλα κάνουν ζημιά στον αντίπαλο, και όταν η ομάδα δεν την έχει, πρέπει να επιστρέφουν, αλλά όχι για να πιέζουν ψηλά».

Αυτό μπορεί να γίνει κατανοητό με μια σούπερ σταρ. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα, αν σε μια ομάδα δύο ή τρεις παίκτες δεν δουλεύουν χωρίς την μπάλα ταυτόχρονα, είναι πολύ δύσκολο να αμυνθείς.

«Τώρα φαίνεται ότι όλα είναι θέμα πίεσης, ενώ αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να τοποθετήσεις σωστά την ομάδα στο γήπεδο. Μετά υπάρχουν ατομικές περιπτώσεις όπου ένας ποδοσφαιριστής, αν δεν πιέζει, εντάξει, δεν πιέζει, αλλά όταν έχουμε την μπάλα πρέπει να κάνει κάτι καλό, κάτι διαφορετικό, και εκεί είναι που πρέπει να του το απαιτήσεις. Αν δεν δουλεύει 100% χωρίς την μπάλα, ας το κάνει τουλάχιστον στο 70%, ας σταματήσει λίγο τον αντίπαλο. Όταν έχεις παίκτες που κάνουν τη διαφορά, αυτά πρέπει να τα σκεφτείς πολύ καλά».

Μιλάτε για την περίπτωση του Βινίσιους

«Εκεί ο Τσάμπι Αλόνσο ήταν τέλειος. Μπροστά σε όλο το γήπεδο, σε όλη την εξέδρα, δεν είναι το μέρος για να λυθεί αυτό. Πρέπει να μιλήσεις μετά, στα αποδυτήρια, και πάνω απ’ όλα να ζητήσει συγγνώμη από την ομάδα. Να δείξει σεβασμό στα αποδυτήρια· είναι 24 συμπαίκτες και όλοι θέλουν να παίζουν. Γιατί ο Βινίσιους έδειξε ασέβεια προς τον παίκτη που μπήκε στο γήπεδο στη θέση του. Ο προπονητής δεν είναι το σημαντικό πρόσωπο· είναι ο συμπαίκτης».

Αυτοί οι ποδοσφαιριστές της Ρεάλ Μαδρίτης δεν πίεσαν ποτέ, ποτέ, και δεν πρόκειται να το κάνουν. Ούτε με τον Αντσελότι πίεζαν

Θεωρείτε λοιπόν ότι είναι δυνατόν να πετύχεις στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αν δύο παίκτες δεν κάνουν το μερίδιό τους στην πίεση;

«Η πίεση είναι σημαντική, αλλά βλέπω τη Σίτι να παίζει και ο Χάαλαντ επίσης δεν πιέζει πολύ… Κάποιες ομάδες πιέζουν ψηλά, άλλες αμύνονται σωστά πιο πίσω. Αν υπάρχει ένας παίκτης στην άλλη ομάδα που όταν έχει την μπάλα δεν σου κάνει ζημιά, άφησέ τον να την έχει».

Για να προπονήσει κάποιος τη Ρεάλ Μαδρίτης, πρέπει να έχει περισσότερη εμπειρία σε κορυφαίες ομάδες;

«Δεν είναι θέμα εμπειρίας, αλλά θέμα ηγεσίας. Υπάρχουν ομάδες και ομάδες: ομάδες στις οποίες πας και όλα είναι πιο ήρεμα, και ομάδες στις οποίες όλα είναι λίγο πιο δύσκολα».

Δηλαδή δεν είναι το ίδιο να προπονείς τη Λεβερκούζεν και τη Ρεάλ Μαδρίτης…

«Όχι, φυσικά όχι. Σε κάθε μέρος που πας υπάρχει κάτι διαφορετικό. Και όσο περισσότερες σταρ υπάρχουν, τόσο πιο δύσκολο είναι, γιατί και αυτοί έχουν τη δική τους ηγεσία, και πρέπει να καταφέρεις να τη βάλουν στην υπηρεσία της ομάδας και όχι μόνο του εαυτού τους».

Πρέπει να καταφέρεις οι σταρ να βάζουν την ηγεσία τους στην υπηρεσία της ομάδας και όχι του εαυτού τους, γιατί ένας αρνητικός ηγέτης σε καταστρέφει.

Πάντα λέγατε ότι η διαχείριση ενός αποδυτηρίου με πολλές σταρ είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του ποδοσφαίρου.

«Ναι, είναι πάντα το πιο δύσκολο. Σου είπα ήδη ότι τον Ρονάλντο τον διώξαμε από τη Ρεάλ Μαδρίτης, και ήταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής που είχα ποτέ. Το πιο δύσκολο είναι να έχεις έναν αρνητικό ηγέτη, γιατί μπορεί να γίνει πολύ μεγάλο πρόβλημα»

Αυτό πρέπει να κάνει τεράστια ζημιά σε ένα αποδυτήριο.

«Σε καταστρέφει. Γιατί πάντα υπάρχει κάποιος παίκτης που δεν είναι με το μέρος του προπονητή, που παίζει λιγότερο και δεν είναι ευχαριστημένος. Και αν εκεί μέσα φτιάξουν μια «παρέα»

Τελικά φαίνεται ότι ο Αντσελότι κατάφερε να διαχειριστεί όλες τις ηγεσίες.

«Ο Κάρλο είναι «ο καθηγητής». Ήταν παίκτης μου και τον ξέρω πολύ καλά. Έχει μια φυσική ηγεσία: φαίνεται ήπιος αλλά δεν είναι, φαίνεται ήρεμος αλλά όταν έρθει η στιγμή να πει τα πράγματα ξεκάθαρα στην ομάδα, τα λέει. Ξέρει να έχει την ομάδα με το μέρος του».

Ο Εμπαπέ έχει εξαιρετική απόδοση στη Ρεάλ Μαδρίτης, με 58 γκολ πέρσι. Ωστόσο, από τότε που ήρθε, ο Βινίσιους και ο Μπέλινγχαμ είναι εδώ και έναν χρόνο μακριά από το καλύτερό τους επίπεδο. Είναι δύσκολο να συνδυαστούν οι σταρ;

«Έκαναν μια σεζόν όπου και οι τρεις ήταν στο ίδιο επίπεδο. Όταν ήρθε ο Εμπαπέ, ξεκίνησε με προβλήματα για τρεις μήνες, όπου όλοι περίμεναν να τον δουν, με αγωνία. Αυτά είναι θέματα φόρμας στο ποδόσφαιρο. Το σημαντικό είναι να δεις πώς μπορούν να συνδυαστούν μέσα στο γήπεδο».

Φαίνεται ότι ο Εμπαπέ και ο Βινίσιους δυσκολεύονται.

«Πρέπει να μιλήσεις ξεκάθαρα με όλους και να τους πεις τι θέλεις από την ομάδα. Δεν είναι μόνο ο Εμπαπέ, είναι η ομάδα, το τι θέλεις να κάνει: να τρέχει, να βοηθά, να προπονείται με συγκεκριμένο τρόπο… Αυτό είναι το πρόβλημα του προπονητή, που πρέπει να λύσει αυτά τα ζητήματα».

Πριν μιλήσατε για το κέντρο της Παρί. Πώς εξηγείται το γεγονός ότι η Ρεάλ Μαδρίτης έχει εμφανή προβλήματα στη δημιουργία παιχνιδιού, ενώ ο Μόντριτς παίζει τόσο καλά στη Μίλαν και ξεχωρίζει στα 40 του;

«Ναι, αλλά ο Λούκα είναι κουρασμένος, λίγο κουρασμένος, παρότι παίζει πολύ καλά. Η Ρεάλ Μαδρίτης στο κέντρο πλέον δεν έχει μεγάλη ποιότητα. Σκέψου Μόντριτς, Κρόος και Κασεμίρο — πού θα βρεις τώρα ένα τέτοιο κέντρο; Αυτή ήταν η δύναμη της Ρεάλ όλα αυτά τα χρόνια»

Είναι αυτό το βασικό πρόβλημα της σημερινής Ρεάλ Μαδρίτης;

«Ναι, φυσικά. Όταν έχεις ένα πολύ καλό κέντρο, έχεις ήδη λυμένο το μισό πρόβλημα. Ο τερματοφύλακας και το κέντρο είναι το κλειδί, γιατί βοηθούν τόσο την άμυνα όσο και τους επιθετικούς. Πρέπει να ξέρεις να κάνεις την ακριβή πάσα τη σωστή στιγμή, τη συγκεκριμένη στιγμή που πρέπει να μπει η μπάλα στο σωστό σημείο. Αν δεν έχεις αυτή την ποιότητα, τότε καταλήγεις να κάνεις πλάγια πάσα ή πάσα προς τα πίσω. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν έχει πια μεγάλη ποιότητα στο κέντρο, και αυτή ήταν η δύναμή της όλα αυτά τα χρόνια».

Πώς σας φαίνεται το παιχνίδι της Μπαρτσελόνα; Στην Ισπανία γίνεται συζήτηση για το αν ο Φλικ ρισκάρει υπερβολικά με αυτή την τόσο ψηλά τοποθετημένη αμυντική γραμμή.

 «Το ποδόσφαιρό τους είναι πολύ καλό, αλλά ρισκάρουν υπερβολικά, πάντα παίζουν στα όρια. Έχω ήδη δει πολλές ομάδες που προετοιμάζουν τρόπους για να το εξουδετερώσουν. Για τα γούστα μου, ο Φλικ ρισκάρει πάρα πολύ, αλλά όσο κερδίζουν» 

Με μόλις 18 χρόνια, ο Λαμίν Γιαμάλ είναι ήδη το αστέρι της ομάδας.

«Αυτό είναι κάτι…! Βελτιώνεται σε κάθε παιχνίδι! Πραγματικά, ο Λαμίν κάνει πράγματα πολύ δύσκολα. Παίζει, έχει πολύ καλή αντίληψη του παιχνιδιού, όχι μόνο όταν έχει ο ίδιος την μπάλα, αλλά και δίνοντας σημαντικές πάσες. Είναι το μέλλον. Θα παλέψει τα επόμενα χρόνια με τον Εμπαπέ για τη Χρυσή Μπάλα, αλλά θα δούμε ποιος θα κερδίσει το Champions League».

Ο Σιμεόνε μόλις συμπλήρωσε 14 σεζόν στον πάγκο της Ατλέτικο Μαδρίτης. Πώς σας φαίνεται;

«Είναι εντυπωσιακό. Όταν εγώ πήγα στη Ρεάλ Μαδρίτης το 1996, η Ατλέτικο άλλαζε προπονητή κάθε χρόνο, και ήρθε εκείνος και… 14 χρόνια κάνοντας πολύ καλή δουλειά! Έχει τεράστια αξία. Αυτό το βλέπεις μόνο στο αγγλικό πρωτάθλημα, όπου προπονητές όπως ο Βενγκέρ ή ο Φέργκιουσον έμεναν για πολύ καιρό σε μια ομάδα. Εγώ πιστεύω ότι μετά από πέντε χρόνια ένας προπονητής πρέπει να αλλάζει, να προσπαθεί να βρει καινοτομίες, να κάνει διαφορετικά πράγματα. Υπό αυτή την έννοια, ο Φέργκιουσον έκανε κάτι πολύ σημαντικό: άλλαζε το τεχνικό του επιτελείο για να εξελίσσεται. Γιατί αν μένεις πάντα με τους ίδιους συνεργάτες, είναι πολύ δύσκολο. Για να διατηρήσεις αυτή τη νοοτροπία ανταγωνιστικότητας, πρέπει να μεταδίδεις κάτι, και ο Σιμεόνε το μεταδίδει. Δεν έχει αλλάξει πολύ το σύστημα παιχνιδιού του· πάνω-κάτω του φέρνουν τους παίκτες που χρειάζεται για το στυλ που θέλει. Γι’ αυτό πιστεύω ότι κάνει εξαιρετική δουλειά, πραγματικά έχει μεγάλο mérito. Η Μπαρτσελόνα παίζει πολύ καλά, αν και πιστεύω ότι ο Φλικ ρισκάρει υπερβολικά με την αμυντική γραμμή· παίζουν πάντα στα όρια, αλλά όσο κερδίζουν»

«Προσπάθησαν να μας σταματήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν»

Στις δύο σεζόν, σε δύο διαφορετικές θητείες, που προπονήσατε τη Ρεάλ Μαδρίτης (1996/97 και 2006/07), κατακτήσατε το πρωτάθλημα. Αργότερα μάθαμε ότι εκείνα τα χρόνια η Μπαρτσελόνα πλήρωνε τον αντιπρόεδρο των διαιτητών. Τι άποψη έχετε για το σκάνδαλο της υπόθεσης Νεγκρέιρα; Καταλαβαίνετε ότι η αθλητική δικαιοσύνη δεν αντέδρασε;

«Τι να σου πω; Προσπάθησαν να μας σταματήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν… Χα, χα, χα! Δεν μπόρεσαν. Σκέψου την προσπάθεια που κάναμε, τη δύναμη εκείνης της ομάδας και το πόσο μεγάλη αξία έχει αυτό που πετύχαμε. Αν το να κερδίζεις έχει πάντα αξία, τότε μετά από αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερη. Κερδίσαμε απέναντι σε όλους! Θυμάμαι που έλεγαν: «Έτσι, έτσι, έτσι κερδίζει η Μαδρίτη». Όχι, δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν κάτι παραπάνω! Χα, χα, χα!»

Αστειεύεστε, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ σοβαρό. Στην Ιταλία είχαμε παρόμοιο σκάνδαλο, το «Calciopoli», όπου κάποιοι σύλλογοι χειραγωγούσαν τους ορισμούς διαιτητών. Και η Γιουβέντους υποβιβάστηκε στη Β’ κατηγορία.

«Ναι, αλλά εκείνοι δεν πλήρωσαν, προσοχή. Και με τον Νεγκρέιρα δεν συνέβη τίποτα. Αυτή είναι ερώτηση για εσάς τους Ισπανούς, όχι για μένα. Γιατί στην Ιταλία πράξαμε. Εγώ κέρδισα δύο τίτλους με τη Γιουβέντους, έχω τα δύο μετάλλια στο σπίτι μου, αλλά την ομάδα την έριξαν στη Β’ κατηγορία».

Αυτό δεν παρουσιάζει την αθλητική δικαιοσύνη της χώρας μου με καλό τρόπο…

«Όχι, δεν την παρουσιάζει. Αν έχει συμβεί κάτι τόσο σοβαρό και η αντίδραση είναι: «Έλα μωρέ, αυτό ήταν ένα αστείο…» Και δεν μιλάμε για κανένα αστείο, έτσι δεν είναι;»

Μιλώντας για διαιτητές, υπάρχουν όλο και περισσότερες διαμάχες με τη χρήση του VAR.

«Άσε το, άσε το… Αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο θυμώνω πάρα πολύ».

Δεν μπορεί να εφαρμοστεί αυτός ο τρόπος διαιτησίας της Αγγλίας που φαίνεται να ικανοποιεί όλους, και να μεταφερθεί στο ισπανικό ή στο ιταλικό πρωτάθλημα;

«Όχι, όχι. Οι διαιτητές είναι μια μαφία. Δεν θέλουν πρώην ποδοσφαιριστές στο VAR, που γνωρίζουν τις κινήσεις του ποδοσφαίρου, την κίνηση που κάνει ένας παίκτης για να σταματήσει, για να προστατευτεί… Και πολλές φορές παίρνουν αποφάσεις που δεν είναι σωστές, γιατί δεν έχουν παίξει και δεν γνωρίζουν αυτές τις κινήσεις. Αγγίζουν έναν παίκτη στο πρόσωπο, πέφτει κάτω, και σφυρίζουν. Μα γιατί σφυρίζεις;! Αν εγώ έχω ύψος 1,90 και ο άλλος 1,75, όταν κινούμαι το χέρι μου βρίσκεται στο ύψος του προσώπου του — γιατί σφυρίζεις; Με τρελαίνει αυτό το θέμα, με τρελαίνει.»

Άρα πιστεύετε ότι το VAR θα διορθωνόταν αν υπήρχε ένας πρώην ποδοσφαιριστής;

«Ένας! Βάλε έναν εκεί που να λέει στον διαιτητή: «Κατά τη γνώμη μου δεν είναι πέναλτι» ή «ναι, είναι». Με την UEFA αναλύσαμε 20 φάσεις στις οποίες είχαν δοθεί πέναλτι· τις εξέτασαν πρώην ποδοσφαιριστές και πρώην προπονητές, και μόνο οι 6 ήταν πέναλτι, οι 14 όχι. Με τον Νεγκρέιρα προσπάθησαν να μας σταματήσουν αλλά δεν τα κατάφεραν, δεν μπόρεσαν, κερδίσαμε απέναντι σε όλους. Αν το να κερδίζεις έχει πάντα αξία, τότε το να κερδίζεις μετά από αυτό έχει ακόμα μεγαλύτερη».

Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news

Μπείτε στην παρέα μας στο instagram

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook

Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube

Μαζί και στο spotify