Η «Σουλιώτισσα» του Καράτε που κατέκτησε τη Λάρισα
Υπάρχουν αθλητές και αθλήτριες που θα μπορούσαν να είχαν κατακτήσει ακόμη περισσότερα μετάλλια στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη, αν δεν είχαν βρεθεί απέναντι σε εμπόδια, αδικίες και ανθρώπους που προσπάθησαν να ανακόψουν την πορεία τους. Συχνά, προσωπικές αντιπαραθέσεις, λανθασμένες νοοτροπίες και μικροπολιτικές στερούν από ταλέντα τη δυνατότητα να φτάσουν εκεί όπου πραγματικά αξίζουν.
Και όταν όλα αυτά τα βιώνει ένα νεαρό κορίτσι στην εφηβεία του ή μία γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν απαιτητικό και σκληρό αθλητικό χώρο, τότε η μάχη γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Τέτοιες ιστορίες πρέπει να βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, ώστε ο αθλητισμός να προστατεύει το πραγματικό του νόημα: το ήθος, τη δικαιοσύνη και το «ευ αγωνίζεσθαι». Οι Σουλιώτισσες έγραψαν τη δική τους ιστορία στην ελληνική επανάσταση. Μία σύγχρονη «Σουλιώτισσα», η Σοφία Μπόρου, γράφει εδώ και χρόνια τη δική της ιστορία στο Καράτε — μια ιστορία γεμάτη αγώνες, πείσμα, θυσίες και υπερβάσεις.
Επίδειξη δυνάμεων!
Η απάντηση δόθηκε στο tatami.
Η Σοφία Μπόρου δεν προσπάθησε ποτέ να αποδείξει την αξία της με λόγια. Την απέδειξε με πράξεις στο tatami για τις όποιες αδικίες είχε υποστεί στο παρελθόν.
Σε ηλικία μόλις 15 ετών αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας στις Νεανίδες και βρέθηκε στις προπονήσεις της Εθνικής ομάδας, όπου χρειάστηκε να σταθεί απέναντι σε άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας 20-25 ετών, με περισσότερη εμπειρία και σωματική δύναμη.
Δεν λύγισε. Αντίθετα, κέρδισε τον σεβασμό μέσα από τη μαχητικότητα, το πάθος και την αγωνιστική της παρουσία. Εκεί όπου ο σεβασμός δεν χαρίζεται εύκολα, ειδικά σε ένα νεαρό κορίτσι, εκείνη κατάφερε να επιβληθεί με το ήθος και τη δύναμη της προσωπικότητάς της, παρά το νεαρό της ηλικίας της.
Το πρώτο κάλεσμα στην Εθνική ομάδα
Το 1998, στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων, ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής την κάλεσε στην Εθνική ομάδα. Όμως, όπως η ίδια θυμάται, βρέθηκε γρήγορα αντιμέτωπη με νοοτροπίες που περισσότερο αποθάρρυναν παρά στήριζαν έναν νέο αθλητή, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Υπήρχαν άνθρωποι σε καίριες θέσεις που μπορούσαν να καθορίσουν το μέλλον σου. Έπρεπε να αποδείξεις συνεχώς ότι αξίζεις να βρίσκεσαι εκεί. ΠΡΕΠΕΙ να κάνεις προπόνηση με τον εθνικό προπονητή της περιφέρειας έλεγαν ενώ σε δεύτερο χρόνο μας ενημέρωσαν ότι αυτό δεν ίσχυε…"
Αγώνας επιβίωσης
Το 1999, ένα άγνωστο κορίτσι από την επαρχία εμφανίστηκε στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και εντυπωσίασε με την παρουσία του. Αυτό όμως, όπως αναφέρει, ενόχλησε κάποιους.
Οι ερωτήσεις που δεχόταν ήταν αποκαλυπτικές:
— «Ποια είσαι;»
— «Ποιος είναι ο πατέρας σου;»
— «Από πού είσαι;»
— «Ποιος είναι ο δάσκαλός σου;»
Ήταν σαν να μην χωρούσε στο «κατεστημένο» της εποχής. Σαν να μην υπήρχε χώρος για ένα κορίτσι από ένα μικρό χωριό της Θεσπρωτίας που ήθελε να φτάσει στην κορυφή. Όλα αυτά που την ρώτησαν είχαν τελικά κάποιο νόημα…
Δεν άρεσε που ήταν άγνωστη.
Κι όμως, εκείνη δεν τα παράτησε ποτέ.
"Σύμφωνα με αυτούς έπρεπε να μην είμαι εκεί, δεν υπήρχε κατηγορία κενή για να με επιλέξουν, καθώς μόνο αθλητές και αθλήτριες από Αθήνα και Θεσσαλονίκη κατά την άποψή τους θα έπρεπε να είναι στην Εθνική ομάδα….
Το στοίχημα για μένα ήταν να μην τα παρατήσω… ένα πείσμα ισχυρής προσωπικής θέλησης…μια υπόσχεση στον εαυτό μου να φτάσω στην κορυφή των στόχων μου…
Θυμάμαι ένα περιστατικό ανεξίτηλα γραμμένο στη μνήμη μου όταν έξω από το στάδιο και μετά από τα πρώτα περιστατικά με την αλλαγή διαιτητών από τον συγκεκριμένο διαιτητή που εναντιωνόταν σε μένα προσωπικά αδικαιολόγητα (για λόγους ηθικών αξιών μου δεν αναφέρω το όνομά του), ο μπαμπάς μου φανερά ενοχλημένος είπε στον προπονητή μου: ΓΙΩΡΓΟ ΘΑ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!! (εννοεί τον προπονητή μου Γιώργο Τάσιο). Μετά από αυτό όμως έπεσε χάμω…μη αντέχοντας την διαιτητική αδικία της κόρης του και λιποθύμησε..."
Το dojo έκλεισε…αλλά η προπόνηση συνεχίστηκε
Κάποια στιγμή η σχολή όπου προπονούνταν έκλεισε για έναν χρόνο. Για πολλούς αυτό θα σήμαινε το τέλος, αφού η προπόνηση έπρεπε να γίνει κάπου αλλού. Για τη Σοφία Μπόρου όμως ήταν απλώς μία ακόμη δοκιμασία.
Ο προπονητής της, Γιώργος Τάσιος, διένυε καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να συνεχίσει να την προπονεί στο σπίτι της, πάνω σε ένα χαλί, μετατρέποντας το σαλόνι σε αυτοσχέδιο dojo.
Ήταν μια σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης και αφοσίωσης. Μια σχέση δασκάλου και μαθήτριας που ξεπερνούσε τα όρια της προπόνησης για να πετύχουν τους στόχους τους.
Μετά από καιρό ο δάσκαλός μου την παρότρυνε για ένα διάστημα να συνεχίσει την προπόνηση σε κάποιο άλλο dojo.
Ο σοβαρός τραυματισμός και η μεγάλη επιστροφή
Μια λανθασμένη εκτέλεση σε προπόνηση Bunkai (πρακτική ανάλυση των κινήσεων που περιέχονται στα kata), προκάλεσε σοβαρό πρόβλημα στη μέση της. Οι πόνοι ήταν αφόρητοι. Οι γιατροί προειδοποίησαν την οικογένειά της ότι, αν συνέχιζε το Καράτε, ίσως αντιμετώπιζε σοβαρά κινητικά προβλήματα πριν ακόμη κλείσει τα 30 της χρόνια. H ίδια εξιστορώντας τα λέει:
"Η υγεία μου επιδεινώθηκε και μετά από καιρό υπήρχαν πόνοι στην μέση μου…δεν μποροσα να σταθώ όρθια... οι γιατροί ενημέρωσαν τους γονείς μου, ότι πρέπει να σταματήσω το Καράτε λέγοντάς τους ότι αν συνεχίσω το Καράτε θα με βλέπουν σε καροτσάκι πριν τα 30 (τότε ήμουν 15 ετων). Οι γονείς μου όμως δεν πτοήθηκαν και έκαναν τα πάντα να μην πονάω ψυχικά και σωματικά και με στήριξαν πολύπλευρα.
Αργότερα σε προπόνηση της Εθνικής ομάδας ένα βασικό στέλεχός της, μέλος του Δ.Σ. πολύ αξιόλογος άνθρωπος για μένα με ρώτησε που πονάω…(μου έκανε εντύπωση…δεν έδειχνα ότι πονάω… ποτέ κανείς δεν κατάλαβε κάτι), ένα τηλέφωνο από μέρους του δασκάλου Νικήτα Ζαρουχλιώτη στο γιατρό του Μπάμπορη Παύλο (Χειρούργος ορθοπεδικός)… και όλα άλλαξαν στο δικό του φυσικοθεραπευτήριο στη Ν.Σμύρνη… ακολουθώντας την θεραπευτική του αγωγή δεν πόνεσα ξανά και πλέον μπορούσα να σταθώ όρθια στα πόδια μου για να παρακολουθώ τις προπονήσεις και να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου αγωνιστικά…."
Για ένα 15χρονο παιδί, αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να γκρεμίσουν κάθε όνειρο.
Όμως ούτε η ίδια ούτε οι γονείς της εγκατέλειψαν. Με επιμονή, σωστή αποκατάσταση και τη στήριξη ανθρώπων που πίστεψαν σε εκείνη, κατάφερε να σταθεί ξανά όρθια — κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η επιστροφή της δεν ήταν απλώς αγωνιστική. Ήταν μια νίκη ζωής.
Από το Μαργαρίτι Θεσπρωτίας στην κορυφή
Η Σοφία Μπόρου γεννήθηκε το 1983 στο Μαργαρίτι Θεσπρωτίας. Σουλιώτισσα στην καταγωγή από μικρή δεν συμβιβαζόταν με τη μετριότητα από τα πρώτα της βήματα.
Το ξεκίνημά της στο Καράτε μόνο εύκολο δεν ήταν. Σε μια εποχή όπου πολλοί θεωρούσαν ότι «τα κορίτσια κάνουν μπαλέτο και όχι πολεμικές τέχνες», εκείνη επέλεξε τον δύσκολο δρόμο.
Η μητέρα της αρχικά είχε επιφυλάξεις. Ο πατέρας της όμως στάθηκε από την πρώτη στιγμή δίπλα της και αργότερα και οι δύο έγιναν οι πιο θερμοί υποστηρικτές της, ακολουθώντας τη σε αγώνες και αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Αυτό το μικρό κορίτσι από ένα χωριό της Θεσπρωτίας εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες παρουσίες του ελληνικού Καράτε.
Αν και πτυχιούχος ΑΕΙ στον Πειραιά, το όνειρό της επαγγελματικά ήταν διαφορετικό. Παρακολουθώντας σεμινάρια Αθλητικής ψυχολογίας για λόγους αυτοβελτίωσης, η συνέχεια την οδήγησε να γίνει εκπαιδεύτρια Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης (ΚΑΡΠΑ) από το 2016 στο ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗΣ (το European Resuscitation Council (ERC) είναι ένας Ευρωπαϊκός επιστημονικός οργανισμός που ασχολείται με την εκπαίδευση και τις κατευθυντήριες οδηγίες για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (ΚΑΡΠΑ) και την επείγουσα αντιμετώπιση καρδιακής ανακοπής).
Έλαβε μέρος σαν εκπαιδεύτρια στο παγκόσμιο σεμινάριο γυναικών (S.I.W.A.B.) το 2021.
Παράλληλα από το 2023 η ενασχόλησή της με το Παρά-Καράτε αποδεικνύει την ευαισθησία της στην ιδιαίτερη αυτή κατηγορία ανθρώπων που χρειάζονται την πλήρη υποστήριξή μας, καθώς είναι ισότιμα και χρηστικά μέλη της κοινωνίας μας.
Προπονήτρια στον Α.Σ.Καράτε οι "Μαχητές της Γροθιάς" (Λάρισα, έτος ίδρυσης 2017)
Σήμερα είναι κάτοχος βαθμών-dan
-4o dan Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Καράτε
-3o dan Ελληνικής Ομοσπονδίας Καράτε
-2o dan Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καράτε
-Πτυχιούχος: προπονήτρια Καράτε Γ΄επιπέδου Γ.Γ.Α.(από το 2023)
-Σύζυγος και μητέρα δυο τέκνων, του Φώτη 14 ετών και της Μαρίας11 ετών.
Η Θεϊκή ρύση "τα πάντα εν σοφία εποίησας" αναφέρεται στο θαύμα της ύπαρξης της ανθρωπότητας και το δώρο του Θεού στον άνθρωπο δίνοντας ζωή, που αναμφισβήτητα είναι το τέλειο δημιούργημά του. Ζωή όμως δίνει και ένα ξεχωριστό δημιούργημά του στους κατοίκους της πανέμορφης Θεσσαλικής πόλης, την ΛΑΡΙΣΑ, δια μέσου του Αθλητισμού. Είναι πραγματικά ένα αξιόλογο άτομο εκπαιδευτικού χαρακτήρα που μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις της στους λιλλιπούτειους αθλητές και αθλήτριες, αλλά και τους μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες και γυναίκες. Η παρουσία της Σοφίας Μπόρου-Γκουτζουρέλα σαν εκπαιδεύτρια πολεμικών τεχνών αποτελεί εγγύηση για την πόλη του κάμπου.
Η μεγάλη απόφαση έλυσε τον γόρδιο δεσμό...
Πόσο σοφιστικό όμως ήταν να τολμήσει ν΄ανοίξει το dojo της στην καρδιά της Λάρισας, στο κέντρο της πόλης και ν΄αντιμετωπίσει τα "μεγαθήρια" εντός εισαγωγικών αντιπάλους της προπονητές διαφόρων συστημάτων πολεμικών τεχνών. Η ίδια όμως δεν τους βλέπει σαν αντιπάλους, καθώς πιστεύει στην ιδέα του Αθλητισμού ότι διέπεται από συνέργεια ανεξάρτητα που ανήκει ο καθένας και με βασικό σημείο αναφοράς το ευ αγωνίζεσθαι. Με υπομονή και επιμονή, γνώση, εμπειρία και προπάντων σκληρή δουλειά και συνεργασία με τους κατάλληλους ανθρώπους, τα αποτελέσματά της ήταν εμφανή. Έχοντας μια πολύπειρη προϋπηρεσία σαν αθλήτρια της Εθνικής μας ομάδας στο Πανελλήνιο και Διεθνή χώρο, το μόνο που της απέμενε ήταν σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα στεγάσει τα όνειρά της σαν προπονήτρια και ν΄ανοίξει τα φτερά της και όχι αν το τολμούσε. Ο γόρδιος δεσμός γι΄αυτήν βρήκε την ιδανική λύση παίρνοντας την μεγάλη αυτή απόφαση και το όνειρο ζωής έγινε πράξη και προπονητικά με την λειτουργία της σχολής.
Η αρχή το ήμισυ του παντός
Στη ζωή πάντοτε το ρίσκο είναι μέρος της καθημερινότητας και όσοι τολμούν πετυχαίνουν διαβαίνοντας τα μονοπάτια της επιτυχίας κάτι που η Σοφία Μπορου-σε και το τόλμησε. "Το Καράτε είναι η ζωή μου" λέει ξανά και ξανά. "Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι μετά το τέλος της καριέρας μου "θα κρεμούσα τα παπούτσια μου" για να χρησιμοποιήσω και ένα ποδοσφαιρικό όρο. Έτσι άνοιξα το δικό μου dojo.
Γκρεμίζοντας τον μύθο
Τα λόγια της μεστά, δείχνουν ωριμότητα στον τρόπο σκέψης και δράσης. Θα μου πείτε ούτε η πρώτη είναι ούτε η τελευταία, καθώς υπάρχουν κι άλλες αθλήτριες που έγιναν προπονήτριες και ακολούθησαν το δικό της δρόμο και κάποιες προηγήθηκαν. Σίγουρα υπάρχουν πολλές και είναι δεκάδες στην Ελλάδα που συνεχώς αυξάνονται γκρεμίζοντας τον μύθο ότι είναι αντρικό μαχητικό άθλημα, όμως ο βαθμός δυσκολίας είναι πολύ διαφορετικός και αρκετά μεγαλύτερος. Ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια που συνάντησε στο διάβα της, πραγματοποίησε τον αρχικό της στόχο έχοντας σαν βάση η ίδρυση του σωματείου της Αθλητικός Σύλλογος Καράτε "οι Μαχητές¨της Γροθιάς" να είναι ένα πραγματικό φυτώριο υγείας των πολεμικών τεχνών και όχι μόνο. Ένα dojo όπου οι εκπαιδευόμενοι πέρα από τους αγωνιστικούς τους στόχους και προσανατολισμούς να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι στην κοινωνία, διασφαλίζοντας τη σωματική τους ακεραιότητα με τη γνώση της αυτοάμυνας Παράλληλα με την άσκηση ν΄αποκτήσουν την υγεία τους και να την διασφαλίσουν μακροχρόνια. Το σλόγκαν της "ευ ζην" πρυτανεύει στη δράση της και αποτελεί το μενού δραστηριοτήτων στο καθημερινό της ρεπερτόριο.
Η μεγάλη απόφαση: το δικό της dojo στη Λάρισα
Μετά από μια σπουδαία αθλητική πορεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, η Σοφία Μπόρου πήρε τη μεγάλη απόφαση να ανοίξει τη δική της σχολή στη Λάρισα.
Σε μια πόλη με έντονη παρουσία πολεμικών τεχνών και δυνατά ονόματα στον χώρο, η επιλογή της μόνο εύκολη δεν ήταν. Εκείνη όμως δεν είδε ποτέ κανέναν ως αντίπαλο.
Πίστεψε στη συνεργασία, στη γνώση, στη σκληρή δουλειά και στις αξίες του αθλητισμού. Έτσι γεννήθηκε ο Αθλητικός Σύλλογος Καράτε «Οι Μαχητές της Γροθιάς», ένας χώρος που δεν στοχεύει μόνο στις διακρίσεις αλλά κυρίως στη διαμόρφωση χαρακτήρων.
Για τη Σοφία, το Καράτε δεν είναι απλώς άθλημα. Είναι τρόπος ζωής.
Οι ανεκτίμητες αξίες των προπονητών της πηγή έμπνευσης
Η Σοφία Μπόρου έχει διακριθεί σαν πρωταθλήτρια και συνεχίζει από το πόστο της προπονήτριας με μεγάλες αξιώσεις. Τι είναι όμως εκείνο που επιπρόσθετα την ξεχωρίζει ιδιαίτερα και την κάνει ευυπόληπτο άτομο. Αναμφίβολα ο σεβασμός και η αγάπη που δείχνει στους ανθρώπους που συνέβαλαν τα μέγιστα στην εξέλιξή της. Ένα ξεχωριστό άτομο ο πρώτος προπονητής της Γιώργος Τάσιος, μία σχέση στενή που αγγίζει μεταφορικά την γονική πατέρα κόρης, δασκάλου-μαθήτριας, προπονητή-αθλήτριας. Οι αρχές που είχε αντλήσει όλο αυτό το διάστημα χρόνων εκπαίδευσης μαζί του πέρα από τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά είναι η φιλοσοφία του Καράτε σαν τρόπος ζωής, λέγοντας. "Η σχέση μας εξελίχθηκε σε κάτι πιο προσωπικό, καθώς έγινε και κουμπάρος μου, διατηρώντας πάντα τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που χαρακτηρίζουν τη συνεργασία μας. Υπήρξε σταθερός οδηγός τόσο στην τεχνική μου πρόοδο όσο και στη διαμόρφωση της νοοτροπίας μου.
Ένας Αναντικατάστατος Δάσκαλος.
Moυ έλεγε χαρακτηριστικά:
ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΤΕΧΝΗΤΡΙΑ!
ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ!
ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΚΙΝΗΣΗ ΔΙΚΙΑ ΣΟΥ!
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΟΥ ΣΤΟ ΤΑΤΑΜΙ ΣΑΝ ΣΟΦΙΑ ΕΣΥ ΞΕΡΕΙΣ!
…άργησα να το καταλάβω.. εγώ κι εκείνος ξέραμε όμως τι θα ακολουθούσε… "
"Κατά τη διάρκεια της πορείας μου στο καράτε, είχα την τύχη να προπονηθώ με δασκάλους με βαθιά γνώση και σωστή καθοδήγηση.
Στους συλλόγους των δασκάλων Τσακατάνη Δημήτρη, Κανέλλη Ιωάννη, καθώς και στις προπονήσεις της Εθνικής ομάδας με προπονητή τον Γκουβούση Κώστα προσπάθησαν όλοι τους να με βοηθήσουν καθοδηγώντας με σε ένα άλλο μονοπάτι αυτό του πρωταθλητισμού και υπήρξαν αμφότεροι σημαντικοί παράγοντες στην πορεία της εξέλιξής μου..."
Οι αρχιτέκτονες της διαπλοκής
Έχοντας αποκτήσει εμπειρίες με την πολύχρονη αγωνιστική της δράση και τις κατακτήσεις μεταλλίων στον Διεθνή και Παγκόσμιο χώρο ήταν έτοιμη να κάνει την υπέρβαση και θα Μπορού-σε να διακριθεί περισσότερο αν στο δρόμο της δεν υπήρχαν άνθρωποι που κατείχαν σημαντική θέση στην τότε διοίκηση της Ομοσπονδίας και οι οποίοι την έφραξαν τον δρόμο με αποκλεισμό από Διεθνείς αγώνες. Ευτυχώς οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν παρελθόν ανοίγοντας τον δρόμο για την εξυγίανση του Καράτε μετέπειτα.
1992: Το ξεκίνημα μετ΄εμποδίων…Από το μπαλέτο στο Καράτε…
"Σε ένα μικρό χωριό στο Μαργαρίτι Θεσπρωτίας, ένα απόγευμα όλα τα παιδιά μαζεύτηκαν στην πλατεία, ένας χώρος που από μέρες ετοιμάζονταν, αλλά κανείς δεν ήξερε τι θα γινόταν, που να ήξερα ότι θα καθόριζε τη ζωή μου…μια σχολή Καράτε, ένα dojo, ένας χώρος άθλησης για αγόρια...ως είθισται να λένε.
Η μαμά μου (Μαρία) δεν το επέτρεπε…Τα κορίτσια κάνουν μπαλέτο , έλεγε.
Ο Μπαμπάς μου (Πέτρος) ευτυχώς είχε άλλη γνώμη…στη συνέχεια έγιναν και οι δύο οι πιο μεγάλοι υποστηρικτές μου… ακολουθώντας με και στο εξωτερικό, στηρίζοντάς με πολύπλευρα και τους είμαι ευγνώμων!
Έτσι ξεκίνησα το μεγάλο μου ταξίδι που έμελλε να αλλάξει τη ζωή μου αγωνιστικά αλλά και σαν άνθρωπο..."
Ο δρόμος των διακρίσεων καλά κρατεί:
ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΉΜΑΤΑ
-5η θέση οpen (Νέα Υόρκη 2006)
-9η θέση (Φινλανδία 2006)
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ SHITO RYU KARATE-DO
-Χρυσό (open)
-Χρυσό (+60 Kg)
ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΔΑΣ (Μοντενέγρο)
-Αργυρό μετάλλιο (ομαδικό)
-χρυσό μετάλλιο (Κατηγορία+60 kg)
-Αργυρό μετάλλιο (open)
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΝΟΤΙΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
-χρυσό μετάλλιο (ομαδικό kumite)
ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΑ ΚΥΠΕΛΛΑ
-αργυρό (ομαδικό kumite)
ΒΑΛΚΑΝΙΚΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ
-2002 Χρυσό (+60 kg) και Αργυρό (ομαδικό kumite)
-2003 Χρυσό (+60 Kg) και Αργυρό (kata)
-2004 Χρυσό (ομαδικό kumite) kai Χάλκινο (+60 Κg)
-2005 Xρυσό (+60 Κg)
-2006 Αργυρό (+60 Kg) και Χάλκινο (ομαδικό kumite)
-2008 Χρυσό (+60 Κg) και Χρυσό (ομαδικό kumite)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΆΘΛΗΜΑΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΔΑΣ
-Χρυσό μετάλλιο στην οpen (Θεσσαλονίκη) 2006-2007
Στο σύστημα Goju Ryu Karate-Do (1993-2010)
-Χρυσά μετάλλια kumite (1993-2010)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΝΕΑΝΙΔΩΝ
-2001 Χρυσό μετάλλιο (+60 Kg)
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
-2002 (Xρυσό μετάλλιο (νέων γυναικών)
-2003 (Aργυρό νέων γυναικών, Χάλκινο kata)
-2004 (Aργυρό +60 Kg)
-2006 (Xρυσό+60 Kg, Αργυρό open)
-2007 (Αργυρό +60 Kg)
-2008 (Xρυσό+60 Kg, Αργυρό open)
-2009 (Αργυρό-60 Κg)
-2011 (Xάλκινο+60 Kg)
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
-2002-2011 (Xρυσά μετάλλια +60 kg, +68Kg)
ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ ΣΤΕΡΕΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
-2003-2010 (Xρυσά μετάλλια +60Kg, -68 Kg, +68 Kg)
Ο προπονητής της, Γιώργος Τάσιος, τη χαρακτηρίζει «αληθινή μαχήτρια» με ψυχή, δύναμη και αφοσίωση.
Θυμάται ένα κορίτσι που να μη φοβάται κανέναν αντίπαλο, άνδρα ή γυναίκα που προπονούνταν ακόμη και τραυματισμένη, που δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αγώνα της παρά τις δυσκολίες και τις αδικίες που συνάντησε. ΞεχώριΖε για το δυναμισμό και το πάθος της στο Kumite, γνωστό τότε σαν full contact και πάντα έμπαινε στο τατάμι με καρδιά και αποφασιστικότητα
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο παράσημο της Σοφίας Μπόρου: όχι μόνο οι τίτλοι και τα μετάλλια, αλλά η ακεραιότητα του χαρακτήρα της, η δύναμη της ψυχής της και η επιμονή της να συνεχίζει να αγωνίζεται με αξιοπρέπεια.Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο πατέρας της, που στάθηκε δίπλα της σε κάθε βήμα, σε προπονήσεις και αγώνες. Το πάθος του για τη Σοφία και την πορεία της δεν περιγράφεται με λόγια. Στη Σοφία τίποτα δεν χαρίστηκε. Δούλεψε σκληρά για να φθάσει στην κορυφή. Η εξέλιξή της αποδεικνύει την αγάπη και την αφοσίωσή της στο άθλημα.
Ως δάσκαλός της, νιώθω περήφανος γιατί αποτελεί συνέχεια του αθλήματος που αγαπώ και υπηρετώ τόσα χρόνια. Μας ενώνει το Καράτε όχι μόνο πάνω στο τατάμι αλλά και στη ζωή. Η σχέση μας έγινε οικογενειακή, αφού η Σοφία βάφτισε τον δεύτερο γιο μου και γίναμε κουμπάροι.Είναι σημαντικό στη ζωή να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε σέβονται και σε αγαπούν πραγματικά. Η Σοφία είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Τη σέβομαι και τη ευχαριστώ τόσο για την πορεία της όσο και για τον άνθρωπο που έγινε.
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου υγεία, δύναμη και κάθε επιτυχία στη ζωή της. Είμαι βέβαιος πως, ως προπονήτρια πλέον, θα καταφέρει να δημιουργήσει τη δική της «Μπορού Σοφία» και να μεταδώσει στις επόμενες γενιές τις αξίες, το πάθος και το ήθος που τη χαρακτήριζαν πάντα".Μια σύγχρονη Σουλιώτισσα του Καράτε της οποίας η σκληρή δουλειά συνεχίζει να ανταμείβεται.
Οι αξίες που κουβαλά ως δασκάλα
Tελικά αυτό που πρέπει να μας εντυπωσιάζει πέρα από τις αγωνιστικές της επιτυχίες είναι η ακεραιότητα του χαρακτήρα της, το μεγαλείο της ψυχής της και πάνω από όλα η μαχητικότητά της με πολυετή παρουσία στην Εθνική ομάδα σαν μια σύγχρονη πραγματική Σουλιώτισσα .
Εύγε Σοφία και καλό κατευόδιο σε κάθε νέο στόχο σου, σε κάθε όνειρό σου...!
