Η Ελένη Γιαννατσούλια αποκαλύπτει ιστορίες πίσω από το «Ώρες μικρές» που ερμήνευσε ο Γιώργος Μαζωνάκης

Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη βύθισε στην θλίψη όλους τους λάτρεις της ελληνικής μουσικής, και όχι μόνο. 

Ο Μαζωνάκης αποτελούσε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και δημοφιλείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, έχοντας διαγράψει πολυετή και ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία. Ο γνωστός ερμηνευτής ξεχώρισε για το ιδιαίτερο προσωπικό του ύφος και τη χαρακτηριστική σκηνική του παρουσία, ενώ στη διάρκεια της καριέρας του απέκτησε ένα μεγάλο και πιστό κοινό. 

Η Ελένη Γιαννατσούλια, αποκάλυψε σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Στούντιο 4» την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου μερικές ιστορίες που είναι άγνωστες στο κοινό, αναφερόμενη και στο «Ώρες μικρές» και το τι έκανε τον Μαζωνάκη να πει «αυτό το τραγούδι το θέλω εδώ και τώρα».

Αναλυτικά όσα ανέφερε η Ελένη Γιαννατσούλια:

«Είμαι πολύ συντετριμμένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο. Και ότι ως άνθρωπος ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας ότι ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο τον μέσο όρο. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης και πραγματικά πρόκειται για μία ιδιαίτερη και βαρύνουσα απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα ολόκληρη.

Είναι χαρακτηριστικά η πάνδημη θλίψη και συγκίνηση που προκάλεσε ο αδόκητος χαμός του και μάλιστα υπό τις συνθήκες που έγινε. Θα σας έλεγα ότι διαμόρφωσε μία δική του προσωπική σχολή στη δισκογραφία. Ήταν κάτι ξεχωριστό, ήταν μία κατηγορία μόνος του. Ο άνθρωπος αυτός έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του και στα μηνύματα που αυτά εξέπεμπαν. Ήταν ανήσυχη φύση και πρωτοπορούσε. Δεν φοβόταν την καινοτομία. Δηλαδή, ήταν πρωτοπόρος και στις δισκογραφικές δουλειές του και στις δημόσιες εμφανίσεις του. Η ερμηνεία του έδινε μία ξεχωριστή ώθηση στα έργα. Η χροιά του, ο τρόπος που ερμήνευε, η επικοινωνία με το κοινό πάνω στην πίστα... Δηλαδή, αν δείτε, ας πούμε, το "Ώρες μικρές" σε διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν, θα δείτε ότι είχε μία ισχυρή διαλεκτική με τον κόσμο. Τους λέει τον στίχο, τον επαναλαμβάνουν, τον φωνάζουν. Δηλαδή είχε μία απίστευτη διαλεκτική με τον κόσμο. Ήταν γεννημένος καλλιτέχνης. Ήταν πραγματικός καλλιτέχνης αυτός ο άνθρωπος.

Όταν έγραψα τον στίχο πάνω στη μουσική του Γιώργου Σαμπάνη και του το έπαιξε ο Σαμπάνης και άκουσε τον στίχο που λέει "Το ξέρω πως το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι, λάμπω σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει"... συγκινήθηκε πάρα πολύ με αυτές τις φράσεις. Ταυτίστηκε απολύτως και χωρίς καλά καλά να δει τους υπόλοιπους στίχους είπε "Το κομμάτι αυτό το θέλω τώρα". Και σιγά σιγά αγάπησε κάθε στίχο αυτού του τραγουδιού. Και στη συνέχεια το αγάπησε πάρα πολύ και ο κόσμος.

Κάνω μία μικρή παρένθεση εδώ και θέλω να σας πω ότι ο Γιώργος Σαμπάνης, ο οποίος είναι ένας μοιραίος άνθρωπος στη ζωή μου, και μου έχει κάνει εξαίσια δώρα... Ένα από αυτά τα δώρα, λοιπόν, ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Του άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου και εκείνος τον περπάτησε με σεβασμό και αγάπη. Δηλαδή ταυτιζόταν τόσο πολύ με τους στίχους... Πώς γίνεται κάθε φορά να γράφω ό,τι ακριβώς ζούσε εκείνη την περίοδο; Πραγματικά, να σας πω κάτι; Δηλαδή θα προτιμούσα να ζει ο Γιώργος και να μην ξανατραγουδούσε ποτέ τραγούδια μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Εγώ θα τον αποχαιρετήσω με τους εξής στίχους μου: Ώρες μικρές στα σκοτεινά, του πόνου πάνω τη συχνότητα, σε θέλω τραγικά. Στην ταραγμένη μου ψυχή θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή. Και ένας άλλος στίχος μου που λέει: Βαρύ της φυγής σου το τίμημα, μελαγχολία και μάτια σπασμένα».