Γυναίκα, ισότητα και αθλητισμός: 6 σπουδαίες αθλήτριες εξομολογούνται στο metrosport.gr
Από το στίβο και το μπάσκετ μέχρι τα αθλήματα πισίνας, οι γυναίκες αθλήτριες καλούνται καθημερινά να ξεπεράσουν όχι μόνο τις σωματικές τους επιδόσεις, αλλά και μια σειρά από διακρίσεις που επηρεάζουν την πορεία τους.
Η περιορισμένη τηλεοπτική και δημοσιογραφική προβολή, οι μειωμένες οικονομικές απολαβές και χορηγικές ευκαιρίες, η υποεκπροσώπηση σε διοικητικές ή προπονητικές θέσεις, καθώς και τα στερεότυπα που αφορούν την ηλικία, την εμφάνιση ή ακόμη και τις φυσιολογικές βιολογικές λειτουργίες, όπως η έμμηνος ρύση, συνθέτουν μια πραγματικότητα στην οποία οι αθλήτριες συχνά πρέπει «να αποδείξουν διπλά» την αξία τους.
Ωστόσο, μέσα από τις δυσκολίες αυτές αναδεικνύεται η απαράμιλλη ψυχική δύναμη και το σθένος των γυναικών, με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό να αποτελούν κάτι περισσότερο από ένα πεδίο αγωνιστικής δράσης: Ένα ισχυρό σχολείο ζωής που καλλιεργεί την αυτοπεποίθηση, την πειθαρχία, την αντοχή στον πόνο και την ανεξαρτησία.
- Τασούλα Κελεσίδου, Ματίνα Νούλα, Βούλα Πατουλίδου Ελευθερία Πλευρίτου, Αντιγόνη Χαιριστανίδου και Ελεάννα Χριστινάκη μιλούν στο metrosport.gr και επιβεβαιώνουν ότι, παρά τις προκαταλήψεις, η αφοσίωση και η εσωτερική δύναμη των γυναικών συνεχίζουν να σπάνε τα στερεότυπα, εμπνέοντας τις επόμενες γενιές να διεκδικήσουν τη θέση που δικαιωματικά τους ανήκει.
Τασούλα Κελεσίδου: «Ακόμη και σήμερα, ορισμένα αθλήματα θεωρούνται λανθασμένα “αντρικά”»
Από το ασημένιο μετάλλιο με 66,05 μ. στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης, το 1999, ως τα «αργυρά» 66,68 μ. στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η Τασούλα Κελεσίδου, η πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κατέκτησε δύο Ολυμπιακά μετάλλια, απέδειξε ότι η αγωνιστική της σταθερότητα και η διαρκής της επιμονή να ξεπερνά τον εαυτό της ήταν στοιχεία που μπορούσαν να την ανεβάζουν πάντα στο βάθρο των νικητών.
Η δις ασημένια Ολυμπιονίκης με μεγάλες επιτυχίες σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο και πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας των Φύλων της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής εξηγεί ότι ακόμη και εν έτει 2026 ορισμένα αθλήματα διαχωρίζονται σε «αντρικά» και «γυναικεία», παρατηρώντας ότι οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται σε ηγετικές θέσεις και αθλητικούς οργανισμούς, ενώ δεν είναι λίγες εκείνες που δυσκολεύονται να συνδυάσουν τον πρωταθλητισμό με την οικογενειακή ζωή, λόγω της έλλειψης ουσιαστικής στήριξης.
«Πολλές αθλήτριες έρχονται αντιμέτωπες με προκαταλήψεις και σεξιστικά σχόλια, καθώς αρκετές φορές κρίνονται περισσότερο για την εμφάνισή τους παρά για τις αθλητικές τους επιδόσεις. Παράλληλα, οι γυναίκες αθλήτριες έχουν μικρότερη προβολή από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γεγονός που οδηγεί σε λιγότερες χορηγίες, περιορισμένη οικονομική στήριξη και συχνά χαμηλότερες αμοιβές.
Επίσης, εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται σε ηγετικές θέσεις και στους αθλητικούς οργανισμούς, υπάρχουν ελάχιστες προπονήτριες, ενώ πολλές δυσκολεύονται να συνδυάσουν τον πρωταθλητισμό με την οικογενειακή ζωή λόγω έλλειψης ουσιαστικής στήριξης», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μάλιστα, η ασημένια Ολυμπιονίκης σε Σίδνεϊ και Αθήνα υπογραμμίζει ότι σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων, στο Παρίσι, επιτεύχθηκε για πρώτη φορά απόλυτη ισότητα στη συμμετοχή ανδρών και γυναικών, γεγονός που επιβεβαιώνει τη σημαντική πρόοδο που έχει σημειώσει το Ολυμπιακό κίνημα, κάνοντας ιδιαίτερα μνεία στους Αγώνες του 1900, όταν συμμετείχαν μόλις 22 γυναίκες σε σύνολο 997 αθλητών.
«Παρ’ όλα αυτά, για να εξαλειφθούν οριστικά τα στερεότυπα και οι ανισότητες, πιστεύω είναι απαραίτητο να ξεκινήσουμε από την εκπαίδευση, καλλιεργώντας από μικρή ηλικία τον σεβασμό, την ισότητα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους», καθιστά σαφές.
Αναφερόμενη στην προσωπική της εμπειρία με τις έμφυλες διακρίσεις και τα στερεότυπα που μαστίζουν τον χώρο του αθλητισμού η Τασούλα Κελεσίδου αποκαλύπτει:
«Προσωπικά, δεν αντιμετώπισα έντονες έμφυλες διακρίσεις κατά τη διάρκεια της αθλητικής μου πορείας. Ίσως γιατί επέλεγα να μην τους δίνω ιδιαίτερη σημασία και να παραμένω προσηλωμένη στους στόχους που είχα θέσει. Πίστευα πάντα ότι η σκληρή δουλειά, η επιμονή και η αφοσίωση είναι αυτά που οδηγούν στην επιτυχία.
Ωστόσο, γνωρίζω ότι πολλές γυναίκες αθλήτριες εξακολουθούν να βιώνουν ανισότητες και διακρίσεις, είτε στην προβολή, είτε στις ευκαιρίες, είτε στην αναγνώριση της προσπάθειάς τους. Για τον λόγο αυτό, θεωρώ ότι είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να προωθούμε την ισότητα των φύλων και να διασφαλίζουμε ίσες ευκαιρίες για όλους. Μόνο έτσι ο αθλητισμός θα αποτελεί πραγματικά έναν χώρο αξιοκρατίας, όπου κάθε άνθρωπος θα κρίνεται αποκλειστικά για τις ικανότητες, την προσπάθεια και τις επιδόσεις του».
Τι θα συμβούλευε …
«Θα συμβούλευα κάθε κορίτσι που επιθυμεί να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό να ακολουθήσει αυτό που πραγματικά αγαπά, χωρίς να επηρεάζεται από τις γνώμες ή τις προκαταλήψεις των άλλων. Είναι σημαντικό να πιστεύει στις δυνατότητές της, να θέτει ξεκάθαρους στόχους και να εργάζεται καθημερινά με αφοσίωση για να τους πετύχει. Παράλληλα, δεν πρέπει να διστάζει να ζητά τη στήριξη της οικογένειάς της, των φίλων της, αλλά και της ομοσπονδίας ή των ανθρώπων που μπορούν να τη βοηθήσουν στην πορεία της.
Η επιτυχία δεν έρχεται εύκολα. Απαιτεί σκληρή δουλειά, επιμονή, υπομονή και πολλές θυσίες. Όμως, όταν υπάρχει πίστη στον εαυτό μας και πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουμε, κανένα εμπόδιο δεν είναι ανυπέρβλητο. Με συνέπεια και αποφασιστικότητα, κάθε κορίτσι μπορεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του και να πετύχει τους στόχους του, αποδεικνύοντας ότι το φύλο δεν αποτελεί ποτέ εμπόδιο στην επιτυχία».
Ελεάννα Χριστινάκη: «Η εργατικότητα και ο χαρακτήρας δεν έχουν φύλο»
Λένε ότι καμιά φορά τα δύσκολα δεν είναι για όλους… Και ίσως η συγκεκριμένη ρήση να έχει πλήρη εφαρμογή στην Ελεάννα Χριστινάκη, η οποία σε ηλικία μόλις 14 ετών έφυγε από την Κύπρο για να ενταχθεί στην ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού, στα 17 της έλαβε το βραβείο της Καλύτερης Πρωτοεμφανιζόμενης Αθλήτριας στην Α1 Γυναικών, διέπρεψε στις αμερικανικές Φλόριντα Γκέιτορς και Μέριλαντ Τέραπινς, αλλά και στις Κάστορς Μπράινε, Σκίο και Βαλένθια, τραυματίστηκε σοβαρά (δύο φορές) και πλέον «σαρώνει» τα γήπεδα των Πειραιωτών.
Η σμολ φόργουορντ του Ολυμπιακού και βασικό μέλος της Εθνικής Ελλάδας γυναικών, αναλύει το υπόβαθρο όλων των στερεοτυπικών αντιλήψεων που θέλει τις γυναίκες να αποδείξουν εν πράγματι την αξία τους, όταν διεκδικούν κάτι, την ώρα που οι άνδρες θεωρείται δεδομένο ότι…ανήκουν εκεί:
«Πιστεύω ότι το μεγαλύτερο στερεότυπο δεν αφορά μόνο τον αθλητισμό, αλλά τον τρόπο που πολλές φορές αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες που επιλέγουν να διεκδικήσουν κάτι μεγάλο. Συχνά καλούνται να αποδείξουν ότι αξίζουν τη θέση τους, ενώ ένας άνδρας θεωρείται πιο εύκολα δεδομένο ότι ανήκει εκεί. Ο αθλητισμός, όμως, με έχει διδάξει ότι το ταλέντο, η εργατικότητα και ο χαρακτήρας δεν έχουν φύλο. Αυτό που έχει πραγματική σημασία είναι να δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου κάθε παιδί, αγόρι ή κορίτσι, έχει την ευκαιρία να εξελιχθεί και να κριθεί για την προσπάθεια και τις αξίες του».
Σε προσωπικό επίπεδο, η ίδια, η οποία πάλεψε σκληρά το 2019 και το 2021 να επανέλθει αθλητικά μετά από σοβαρό τραυματισμό, παρατηρεί ότι δεν βίωσε έντονες προσωπικές διακρίσεις, ωστόσο, καθιστά σαφές ότι οι διακρίσεις ανάμεσα στον ανδρικό και τον γυναικείο αθλητισμό είναι, δυστυχώς, κραταιές.
«Έχω δει στην πράξη τις διαφορές που εξακολουθούν να υπάρχουν ανάμεσα στον ανδρικό και τον γυναικείο αθλητισμό, είτε στην προβολή είτε στις επαγγελματικές συνθήκες. Αυτό, όμως, δεν με αποθάρρυνε. Αντίθετα, αποτέλεσε κίνητρο να δουλέψω ακόμη πιο σκληρά και να συμβάλω κι εγώ, μέσα από την πορεία μου, στην εξέλιξη του γυναικείου αθλητισμού», εξηγεί.
Τι θα συμβούλευε …
«Να μην αφήσουν κανέναν να τους πει ότι δεν μπορούν. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί πειθαρχία, υπομονή, επιμονή και πολλές θυσίες, αλλά προσφέρει εμπειρίες και μαθήματα που σε συνοδεύουν σε όλη σου τη ζωή. Να πιστεύουν στον εαυτό τους, να απολαμβάνουν τη διαδρομή και να θυμούνται ότι η πραγματική επιτυχία δεν είναι μόνο τα μετάλλια και οι τίτλοι, αλλά και ο άνθρωπος που γίνεσαι μέσα από αυτή τη διαδρομή».
Ματίνα Νούλα: «Μεγάλο ταμπού στον αθλητισμό η έμμηνος ρύση»
Γνωρίζοντας ότι ο Μαραθώνιος δοκιμάζει τα όρια του σώματος και του μυαλού μέχρι τη λήξη του αγώνα, η Ματίνα Νούλα έχει καταφέρει να επιβεβαιώσει ότι οι θυσίες και η συνεχής εσωτερική μάχη είναι ικανά εφόδια για να υπερβείς εαυτόν, συνδυάζοντας με μεγάλη επιτυχία τις χιλιομετρικές αποστάσεις με την Ψυχολογία, με την οποία ασχολείται επαγγελματικά.
Η αθλήτρια του Ηρακλή και δις νικήτρια του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, έχοντας καταρρίψει το ρεκόρ διαδρομής του Πανελληνίου πρωταθλήματος, αναφέρεται στη συστηματική υποπροβολή των αθλητριών, υπογραμμίζοντας ότι υπάρχουν κυρίαρχα στερεότυπα, προκαταλήψεις και ταμπού για τον ρόλο της γυναίκας στον αθλητισμό.
«Η γυναίκα προβάλλεται λιγότερο από τον άντρα για διάφορους λόγους και αυτό συμβαίνει σε όλα τα αθλήματα είτε αντοχής είτε μικρότερων αποστάσεων… Σίγουρα, οι χρόνοι των ανδρών είναι πιο γρήγοροι και ίσως πιο εντυπωσιακοί, αλλά ποτέ δεν λαμβάνουμε υπόψη το βιολογικό υπόβαθρο…Οι άντρες και οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν τους ίδιους χρόνους», εξηγεί.
Μιλώντας, δε, για τις προσωπικές της εμπειρίες, η ίδια σημειώνει ότι, παρόλο που δεν συνάντησε ακραίο ρατσισμό, έχει βιώσει τόσο άμεσα όσο και έμμεσα την ανισότητα:
«Έχω βρεθεί σε καταστάσεις όπου τερμάτισα πρώτη στην κατηγορία μου, αλλά ο αντίστοιχος άνδρας νικητής προβλήθηκε πολύ περισσότερο. Τα τηλεοπτικά συνεργεία συχνά στρέφονται αμέσως στους άνδρες για δηλώσεις, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στις χορηγίες, όπου προτιμάται σχεδόν πάντα ο άνδρας αθλητής. Το έχω νιώσει αυτό αρκετές φορές.»
Παράλληλα, η Ματίνα Νούλα αναδεικνύει ένα θέμα που σπάνια συζητιέται δημόσια: τη γυναικεία φυσιολογία και το γεγονός ότι μια αθλήτρια μπορεί να αγωνίζεται ενώ βρίσκεται στον κύκλο της και να ντρέπεται να το αναφέρει λόγω των κραταιών ταμπού, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία καθόλα φυσιολογική πραγματικότητα, που επηρεάζει αναμφίβολα την αθλητική απόδοση.
«Είναι κάτι που κανένας δεν το έχει λάβει υπόψη. Σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε τις ημερομηνίες που γίνονται οι αγώνες, ανάλογα με τον κύκλο της κάθε γυναίκας, αλλά ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση δεν αντιλαμβάνονται τη θέση της γυναίκας. Το να κάνουμε πράξη την ισότητα, πέρα από το να το λέμε, είναι ένα βήμα», δηλώνει χαρακτηριστικά.
Τι θα συμβούλευε …
«Πάντα θα συμβουλεύω όλα τα κορίτσια να ασχολούνται με τον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό. Το αν θα φτάσουν σε επίπεδο πρωταθλητισμού είναι τελείως διαφορετικό, αλλά από πλευράς άθλησης πρέπει να μπουν σε αυτό! Και θα δώσει πολλά: αυτοπεποίθηση, πειθαρχία, επιμονή και υπομονή, στοιχεία που συχνά δύσκολα μπορεί να τα βρεις αλλού.
Και βλέπουμε, πολλές φορές, νέους να πέφτουν σε αρνητικές καταστάσεις, προκειμένου να βρουν αυτοπεποίθηση ή υπομονή… Να πέφτουν σε εξαρτήσεις, ενώ ο αθλητισμός μπορεί να σου προσδώσει σε μεγάλο βαθμό την αυτοπεποίθηση. Κι επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, είναι καλό να παροτρύνουμε όλα τα νέα παιδιά στον αθλητισμό!»
Βούλα Πατουλίδου: «Οι γυναίκες μπορούν να αντέξουν περισσότερο»
Μπορεί να τη θυμόμαστε για το ασύλληπτο 12,64 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και την ιστορική της ατάκα «για την Ελλάδα ρε γ@μωτο», ωστόσο, η Βούλα Πατουλίδου είναι κάτι περισσότερο από μία παλαίμαχη αθλήτρια. Είναι η πρώτη χρυσή Ολυμπιονίκης της Ελλάδας, αλλά και μία επιτυχημένη πολιτικός, η οποία έχει βραβευτεί από την UNESCO για την προσφορά της στον αθλητισμό και την εκπαίδευση.
Η χρυσή Ολυμπιονίκης προχωρά σε μια ουσιαστική αποτίμηση της θέσης της γυναίκας στον αθλητισμό, συγκρίνοντας το παρελθόν με το παρόν και εξομολογούμενη τις προσωπικές παραμέτρους που καθόρισαν τη δική της πορεία και εξέλιξη.
Σχολιάζοντας την τρέχουσα κατάσταση στον παγκόσμιο αθλητισμό, η Βούλα Πατουλίδου επισημαίνει ότι στους πρόσφατους Ολυμπιακούς Αγώνες η θέσπιση της ποσόστωσης 50% για τη συμμετοχή των γυναικών αποδεικνύει πως η προσπάθεια για την εξάλειψη των ανισοτήτων παραμένει ενεργή, τονίζοντας ότι παλαιότερα οι συνθήκες ήταν ασύγκριτα δυσκολότερες για μια αθλήτρια.
«Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι πρόσφατα σε εκδήλωση του ΣΕΓΑΣ βρεθήκαμε πρόσφατα 25 με 30 γυναίκες που είχαμε διαπρέψει στον αθλητισμό. Ήταν μια ιδιαίτερα επιβραβευτική και ενθαρρυντική στιγμή, που δείχνει πόσο δρόμο έχουμε διανύσει», παρατηρεί η ίδια.
Αναφερόμενη στις προσωπικές της δυσκολίες, η Ολυμπιονίκης σχολιάζει ότι η δική της πορεία διευκολύνθηκε καθοριστικά από το οικογενειακό της περιβάλλον και τον σύζυγό της, καθώς, όπως υπογραμμίζει, είχε την ευλογία να παντρευτεί έναν άνθρωπο που αναγνώρισε αμέσως τις δυνατότητές της και στάθηκε αρωγός, αφήνοντας τα πάντα πίσω για να τη στηρίξει.
«Αναγνώριζε τις δυνατότητές μου και ήθελε αυτό το διαμάντι, όπως έλεγε, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό και τα παράτησε όλα. Μέσω του συζύγου μου, ίσως, να μπόρεσα να επιβληθώ και σε όλους τους υπόλοιπους…Γιατί έλεγε “αυτή είναι διαμάντι”.
Θα μου πεις “χρησιμοποίησες τον άντρα σου για να επιβληθείς;” Ναι… Αλλά ήταν ένας άνδρας που ήξερε να λαχταρά, να επιβραβεύει και να κάνει βήματα πίσω, κάτι που δεν το βρίσκεις εύκολα. Ήταν ευλογία! Αν δεν ήταν ο ίδιος τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά και η δική μου η διαδρομή θα ήταν πιο δύσκολη», παρατηρεί.
Τι θα συμβούλευε…
«Αυτό που θα συμβούλευα είναι να έχεις αντοχές, γιατί είτε είσαι αγόρι είτε κορίτσι, ο πρωταθλητισμός θέλει έντερα, να μπορείς να αντέχεις και να συμβιώνεις με τον πόνο και να μην πάψεις ποτέ σου να ονειρεύεσαι για μία καλύτερη ημέρα. Κι αυτό εύχομαι για τις γυναίκες, γιατί είναι πολύ δυνατές. Μπορούν να αντέξουν περισσότερο! Ας το αποδείξουμε και στην πράξη! Και ευελπιστώ ότι η ανταμοιβή μας θα είναι εφάμιλλη των ανδρών…Γιατί ακόμη και εκεί υπάρχει απόκλιση, αλλά…το παλεύουμε. Και ευελπιστώ, επίσης, ότι ίσως μία μέρα να δούμε και γυναίκα πρωθυπουργό στην Ελλάδα!»
Ελευθερία Πλευρίτου: «Όταν μία αθλήτρια πλησιάσει ή φτάσει στα 30 θεωρείται ήδη “μεγάλη”».
Από τη Θεσσαλονίκη στον Ολυμπιακό και από τον Πειραιά στην Ουγγαρία και τη Φερεντσβάρος η Ελευθερία Πλευρίτου επιβεβαιώνει ότι η σκληρή δουλειά και το άφθονο ταλέντο, το οποίο την οδήγησε σε κορυφαίες ατομικές και είκοσι τέσσερα τρόπαια με τα «χρώματα» των Πειραιωτών, μπορούν να κερδίσουν ακόμη και τα πιο «σκληρά» έμφυλα στερεότυπα.
Η αρχηγός της «χρυσής» Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας Ομάδας πόλο και αθλήτρια της Φερεντσβάρος περιγράφει τις ανισότητες που εξακολουθούν να υφίστανται στον αθλητικό χώρο, παρά τη σημαντική πρόοδο των τελευταίων ετών, επισημαίνοντας ότι ο γυναικείος αθλητισμός στερείται ακόμη της προβολής και της αναγνώρισης που του αναλογεί, την ώρα που οι διαφορές στις οικονομικές απολαβές, στις χορηγίες και στις ευκαιρίες που έχουν οι γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες είναι τεράστιες.
Όπως πολύ σωστά παρατηρεί, οι γυναίκες καλούνται να προσπαθήσουν περισσότερο για να αναγνωριστεί η αξία τους, εξηγώντας ότι μια γυναίκα που πλησιάζει τα 30 θεωρείται «μεγάλη», την ώρα που ένας άνδρας αθλητής μπορεί να αγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο ακόμη και μετά τα 35 χωρίς να αμφισβητείται, αν και, όπως επισημαίνει «η ηλικία από μόνη της δεν καθορίζει τις δυνατότητες ενός αθλητή».
«Δεν μπορώ να πω ότι έχω βιώσει κάποια άμεση έμφυλη διάκριση. Ωστόσο, έχω έρθει αντιμέτωπη με στερεότυπα που σχετίζονται με την ηλικία. Είμαι 29 ετών και ήδη ακούω, έμμεσα ή και άμεσα, ερωτήσεις όπως “πότε σκέφτεσαι να σταματήσεις;”. Θεωρώ ότι αυτό δείχνει πως πολλές φορές υπάρχει η αντίληψη ότι μια γυναίκα αθλήτρια, μόλις πλησιάσει τα 30, βρίσκεται κοντά στο τέλος της καριέρας της, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πραγματική της αγωνιστική κατάσταση και οι δυνατότητές της», προσθέτει αναφερόμενη στο προσωπικό της βίωμα.
Μάλιστα, η «χρυσή» αρχηγός της Εθνικής Ομάδας εξομολογείται τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όλοι οι αθλητές και οι αθλήτριες σε επίπεδο πρωταθλητισμού, παρατηρώντας:
«Ο πρωταθλητισμός απαιτεί αμέτρητες ώρες προπόνησης, θυσίες και μεγάλη ψυχική δύναμη. Ειδικά στο άθλημά μας προπονούμαστε δύο και τρεις φορές την ημέρα και δίνουμε καθημερινά τον καλύτερό μας εαυτό. Εύχομαι οι επόμενες γενιές αθλητριών να έχουν περισσότερες ευκαιρίες, μεγαλύτερη προβολή και την αναγνώριση που πραγματικά τους αξίζει με λιγότερες διακρίσεις».
Τι θα συμβούλευε…
«Θα συμβούλευα κάθε κορίτσι να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Ακόμη κι αν δεν ακολουθήσει τελικά τον δρόμο του πρωταθλητισμού, τα εφόδια που προσφέρει είναι ανεκτίμητα. Αν όμως ανακαλύψει ότι το αγαπά και θέλει να κυνηγήσει τα όνειρά της, τότε αξίζει να αφοσιωθεί και στον πρωταθλητισμό. Για εμένα προσωπικά, ο αθλητισμός διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου. Με έκανε από πολύ μικρή ηλικία δυναμική, ανεξάρτητη, πειθαρχημένη και μου έμαθε να διαχειρίζομαι τις δυσκολίες, τις αποτυχίες και τις επιτυχίες με τον σωστό τρόπο. Είναι εμπειρίες και αξίες που με συνοδεύουν σε κάθε πτυχή της ζωής μου.
Θα ήθελα, λοιπόν, να πω σε κάθε νέο κορίτσι να μη φοβηθεί να ονειρευτεί και να μην αφήσει ποτέ στερεότυπα ή προκαταλήψεις να σταθούν εμπόδιο στον δρόμο της. Με πίστη, επιμονή και σκληρή δουλειά μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα απ’ όσα ίσως πιστεύει».
Αντιγόνη Χαιριστανίδου: «Τα κορίτσια να κυνηγήσουν τα όνειρά τους παρά τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν»
Μπορεί να τη γνωρίζουμε μέσα από την αγωνιστική της δράση με τη φανέλα του Παναθηναϊκού, πλέον του Αθηναϊκού και, πάντα, με τα χρώματα της Ελλάδας, καθώς από το 2022 βρίσκεται πάντα στην Εθνική Μπάσκετ Γυναικών, ωστόσο, η Αντιγόνη Χαιριστανίδου είναι κάτι παραπάνω από μία ακόμη μπασκετμπολίστρια: είναι μία γυναίκα που ασχολήθηκε ενεργά με την εκπαίδευση, αρχικά, μέσα από το πρώτο πτυχίο από το Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και εν συνεχεία με τις σπουδές της στη Σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας και κατόπιν με το μεταπτυχιακό της στην εγκληματολογία.
Η παίκτρια του Αθηναϊκού μιλά για όλα τα στερεότυπα και τις διακρίσεις που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σε εγχώριο και παγκόσμιο επίπεδο το γυναικείο μπάσκετ, επισημαίνοντας ότι η προσέλευση του κοινού στους αγώνες υπολείπεται σε σύγκριση με εκείνη του ανδρικού.
Παράλληλα, σημειώνει ότι οι αθλήτριες δεν τυγχάνουν πάντα της ίδιας μεταχείρισης από ανθρώπους του χώρου, ιδιαίτερα σε ζητήματα που αφορούν την πρόσβαση σε εγκαταστάσεις, την προβολή και την αναγνώριση, συνδέοντας τη μεγάλη εξέλιξη που παρατηρείται στη συμβολή της Εθνικής Ομάδας Γυναικών.
Τι θα συμβούλευε…
«Στα νέα κορίτσια που θέλουν να ασχοληθούν με το μπάσκετ ως συμβουλή θα έλεγα πως ό,τι θέλουν να ακολουθούσουν, να το κάνουν στο 100% και να κυνηγήσουν τα όνειρα τους παρά τις δυσκολίες που θα βρουν. Να μην ξεχάσουν, όμως, ότι παρά τα όσα συναντήσουν το μπάσκετ είναι πάντα ένα παιχνίδι».
