Εχω άποψη για τη δολοφονία του Κλεομένη; Οχι. Και δεν έχω γιατί η Αστυνομία και, συνακόλουθα, η Δικαιοσύνη, μας κρατούν ακόμη στο ημίφως, αν όχι στο σκοτάδι.
Δεν μπορώ να πω τι φαντάζομαι, τι αισθάνομαι, τι νομίζω, τι πιστεύω. Τίποτε από όλα αυτά δεν δικαιούμαι, διότι ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Δεν μου εξήγησαν για να ξέρω. Λείπει η ουσιαστική γνώση: Πόσοι, ποιοι, πώς και γιατί.
Οταν τα μάθω θα έχω άποψη. Αποψη για το συγκεκριμένο γεγονός. Το οποίο, όμως, αποτελεί ένα ακόμη θλιβερό σύμπτωμα της γενικευμένης βίας που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, σε όλες τις τάξεις της και όλες τις ηλικιακές κλίμακες.
Είναι μια ακόμη ψηφίδα στο σκοτεινό μωσαϊκό της αποτρόπαιας εκδήλωσης μίσους από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανεξάρτητα από κίνητρα, αιτίες και αφορμές.
Οπότε, γενικά η άποψή μου είναι ότι σε μια χώρα πιο σοβαρή, πιο οργανωμένη και πιο ευαίσθητη κοινωνικά από τη δική μας, με μια ανώτερη κουλτούρα και πιο ρεαλιστική εκτίμηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής, δεν θα ντρεπόμασταν τόσο συχνά και τόσο πολύ (οι έχοντες σώας τας φρένας) για τα επαναλαμβανόμενα κρούσματα μιας εδραιωμένης επιθετικότητας. Η οποία, βέβαια, εκδηλώνεται εφιαλτικά ακόμη και στα social media, με το ύφος που ονομάζουμε “ανθρωποφαγία”. Με αναρτήσεις που εύχονται τον θάνατο και τον “αφανισμό” ακόμη και πριν καν στεγνώσει το αίμα των θυμάτων. Οπως συνέβη στην περίπτωση του Αλκη, όπως συμβαίνει τώρα στην περίπτωση του Κλεομένη, αλλά και όπως συμβαίνει δυστυχώς καθημερινά με τις διαφωνίες που συνεχώς προκύπτουν για όλα, μα όλα, μα όλα τα θέματα που μπορεί κανείς να φανταστεί, ανάμεσα σε αληθινούς χρήστες, αλλά και σε τρολς τα οποία όμως και πάλι άνθρωποι έστησαν και κατευθύνουν.
Με σοκάρει το μίσος που κρύβουν μέσα τους πολλοί άνθρωποι και κάποια στιγμή, δεδομένων κάποιων ιδιαίτερων συνθηκών, εκρήγνυται με ολέθριες συνέπειες. Οπως με σοκάρει και η μανία τους να αποδείξουν ότι είναι ανώτεροι, πιο δυνατοί, πιο μάγκες, ή ό,τι άλλο έχουν βάλει στο κεφάλι τους, από τους (για όποιον λόγο) “εχθρούς” τους.
Για παράδειγμα: Είναι αδιανόητο, για τη δική μου λογική, παιδιά δημοτικού σχολείου, έφηβοι, 20άρηδες, 25 άρηδες (και όχι μόνο) να συμπλέκονται κατά ομάδες και οι... εικονολήπτες τους να δουλεύουν πυρετωδώς για να προβάλουν οι νικητές το αποτέλεσμα της μάχης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μπορώ να καταλάβω ότι υπάρχουν αίτια ποικίλα και βαθιά. Κατανοώ επίσης ότι, δυστυχώς, κυκλοφορούν ανάμεσά μας “ψυχοπαθητικές προσωπικότητες”, σύμφωνα με τον ψυχιατρικό όρο.
Είναι πολύπλευρο το όλο θέμα, ναι, αλλά γι' αυτό ακριβώς με εξοργίζει η παροιμιώδης ανεπάρκεια και η αναποτελεσματικότητα της ελληνικής Πολιτείας. Η παταγώδης αποτυχία να διαχειριστεί ένα τόσο κρίσιμο κοινωνικό φαινόμενο με τρόπο ουσιαστικό και όχι προσχηματικό, ή πρόχειρο και αφελή, που συχνά αγγίζει τα όρια της θεσμικής απάθειας.
Γιατί, τελικά, αν δεν επενδύσουμε στην ιερότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και σε μια ουσιαστική παιδεία, δεν θα πάψουμε ποτέ να μετράμε πληγές, παρακολουθώντας αμήχανοι και αδρανείς την κοινωνική αποσύνθεση να γίνεται η νέα μας κανονικότητα...
Στέλιος Απ. Γρηγοριάδης
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
