Άρης: Πώληση σημαίνει κέρδος, αλλά και μείωση χασούρας

Το metrosport.gr παρουσιάζει παραδείγματα που δείχνουν ότι η ΠΑΕ Άρης μαθαίνει να πουλά, αλλά όχι απαραίτητα να κερδίζει
Άρης: Πώληση σημαίνει κέρδος, αλλά και μείωση χασούρας

Περίοδος μεταγραφών, περίοδος και πωλήσεων. Αυτό είναι το δίπολο που ακολουθεί μία ομάδα, η οποία θέλει να εξελιχθεί και να γίνει αυτάρκης οικονομικά και «παικτικά», όταν δεν υπάρχουν τα εκατομμύρια των ιδιοκτητών τους. Στον Άρη, υπάρχει και ο τρίτος δρόμος που είναι οι πωλήσεις, όχι για το κέρδος, αλλά για τη μείωση της χασούρας. Η πώληση για το κέρδος είναι ο Κλέιτον Ντιαντί και η πώληση για μείωση της ζημιάς είναι ο Νόα Σούντμπεργκ ή -δυνητικά- και ο Λορέν Μορόν. 

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η ΠΑΕ Άρης, έμαθε να πουλάει. Κάποια deal ολοκληρώθηκαν εξ' ανάγκης και κάποια άλλα έφεραν πραγματικά έσοδα στα ταμεία, όπως για παράδειγμα των Λίντσεϊ Ροζ (Λέγκια Βαρσοβίας) και Ντάνιελ Μαντσίνι (Παναθηναϊκό). Για τον στόπερ από τον Μαυρίκιο, η ΠΑΕ είχε πληρώσει περί τις 90.000 ευρώ στη Λοριάν και τον πούλησε πολύ περισσότερα (περίπου 600.000) στη Λέγκια Βαρσοβίας. Από τον Αργεντινό, ο Άρης κέρδισε καθαρά -περίπου- 2,1 εκατομμύρια ευρώ, ενώ είχε πληρώσει 120.000 για να τον αγοράσει από την Μπορντό. Η γαλλική ομάδα διατήρησε ποσοστό μεταπώλησης της τάξης του 20%.

Στους δύο παραπάνω, θα κολλούσε και η πώληση του Λουίς Πάλμα στον οποίο οι «κιτρινόμαυροι» είχαν «πετύχει» και ποσοστό μεταπώλησης από τη Σέλτικ, το οποίο... περιμένουν, όμως, τα χρήματα που πήγαν «καθαρά» στην ΠΑΕ ήταν αισθητά λιγότερα από τα 3,8 εκατομμύρια που έδωσαν (συνολικά) οι Σκοτσέζοι, γιατί σημαντικά μερίδια κατέληξαν στην πρώην ομάδα του Πάλμα, τη Βίντα, αλλά και τους μεσολαβητές της μεταγραφής. 

Ωστόσο, φτάνοντας στο «σήμερα», υπάρχει το απόλυτο κοντράστ στη λογική των πωλήσεων και με ποδοσφαιριστές, οι οποίοι θα μπορούσαν να πιάσουν «πολλά» στην αγορά και άλλοι που, η πώλησή τους, σημαίνει ότι ο Θόδωρος Καρυπίδης μειώνει τη χασούρα από την επένδυσή του.

Το μη χείρον βέλτιστον δηλαδή, που κι αυτή η λογική, είναι μέρος της όλης πραγματικότητας. Βλέπετε, η αποτυχία της «επένδυσης» στον Σούντμπεργκ με την υποχρεωτική ρήτρα αγοράς -βάσει συμμετοχών- ήταν... αυτογκόλ του Ρουμπέν Ρέγιες, ωστόσο η δυνατότητα πώλησης στην Γκετζεπέ, όταν ολοκληρωθεί η μετακίνηση, δεν αποφέρει κέρδος. Αντιθέτως, μειώνει τη ζημιά κι αυτό είναι καλύτερο από το τίποτα.

Κι όμως, υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από του Λορέν Μορόν, τον οποίο η ΠΑΕ Άρης δεν κατάφερε να «πουλήσει» πέρσι και, τώρα, σκέφτεται -απλώς- πώς θα ξεφορτωθεί το φετινό του συμβόλαιο;

Όταν δεν βρίσκεις ομάδα για τον πρώτο σκόρερ σου, δύο σερί σεζόν, και το καλοκαίρι του 2026 θέλεις να τον πουλήσεις, μετά από την αντιπαραγωγική του σεζόν, τότε κάτι δεν έγινε σωστά. Οι δρόμοι των επικεφαλής της εταιρείας είναι δύο:

Η πώληση όσο... όσο ή η ελευθερία του Ισπανού. Και στις δύο περιπτώσεις μιλάμε για «μείωση χασούρας», απλώς, στην πώληση (με χαμηλότερο αντίτιμο) η προοπτική είναι καλύτερη, αλλά απέχει... εκατομμύρια από τον αν το deal τελείωνε πέρσι. Γιατί, ποιος πιστεύει, ότι ο Μορόν πιάνει στην αγορά 4-5 εκατομμύρια;

Η αναλογία δαπάνης-κέρδους και ο top Ντιαντί

Από το κρύο στο ζεστό είναι και η περίπτωση του Ντούντου Ροντρίγκεζ, ο οποίος έχει συνδεθεί με τη ρωσική Άκρον Τολιάτι, αλλά -αρχικά- η προοπτική είναι ο δανεισμός και στη συνέχεια η πώληση των δικαιωμάτων του. Ο Βραζιλιάνος πλάγιος χαφ, πάντως, είναι ο παίκτης που θα μπορούσε να φέρει «πραγματικό» χρήμα, δηλαδή, κέρδος, γιατί οι «κιτρινόμαυροι» τον έφεραν πληρώνοντας ελάχιστα χρήματα, σε αντίθεση για παράδειγμα με τον Σούντμπεργκ, ο οποίος -επίσης, έπαιζε στη Βουλγαρία.

Στους παραπάνω, ποδοσφαιριστές προσθέστε ότι «πολλά με λίγα» στην αναλογία δαπάνης-κέρδους, εντάσσονται και οι Μανού Γκαρθία, Μοντσού Ροντρίγκεθ και Σάπι Σουλεϊμάνοφ. Οι δύο Ισπανοί ήταν ακριβοθώρητοι, διότι ο Καρυπίδης τους αγόρασε πληρώνοντας εκατομμύρια στις (ισπανικές) τους ομάδες, αλλά η πώληση Μανού και ο δανεισμός Μόντσου, έγιναν, προκειμένου να περιοριστεί η ζημιά. Για τον Ρώσο πλάγιο, τα ποσά στην αγορά του από την Κρασνοντάρ (μέσω πάλι υποχρεωτικής ρήτρας αγοράς) ήταν χαμηλότερα και η ΠΑΕ «ρέφαρε» σχετικά την πώλησή του ως «πακέτο» με τον Μανού Γκαρθία.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι το παράδειγμα Ντιαντί είναι... top και το ιδανικό για ΠΑΕ, οι οποίες ξέρουν πώς να πουλούν σωστά και με τους σωστούς όρους. Η ολοκλήρωση της κίνησης αγοράς από την Αλ Ντιρίγια φέρνει απόλυτο κέρδος στους Θεσσαλονικείς, οι οποίοι τον απέκτησαν με ψίχουλα από ακαδημία της Σενεγάλης και πήραν το μάξιμουμ από εκείνον παίζοντας ουσιαστικά έναν γύρο με τα «κιτρινόμαυρα».