Άρης: Παίρνεις τόσα και ούτε ευρώ παραπάνω
Αν κάτι διέκρινε τον Άρη του Θόδωρου Καρυπίδη, από το 2018 και μετά, ήταν τα εκατομμύρια που σκορπούσε δεξιά-αριστερά, θαμπωμένος από ξεφτισμένα βιογραφικά, ξεχασμένες καριέρες και επειδή άκουγε -με συνέπεια που μόνο ο ίδιος μπορεί να δικαιολογήσει- διάφορους τυχάρπαστους, τυχοδιώκτες και αρειανάρχες.
Εξαίρεση αποτελεί η πρώτη του σεζόν στη Super League, το 2018-19, όταν πήγε με σφιχτό μπάτζετ, αλλά όχι επειδή... τσιγγουνευόταν, αλλά επειδή είχε καλύτερη και πιο στοχευμένη ποδοσφαιρική φιλοσοφία στα μεταγραφικά. Και μόνο σε κακό δεν του βγήκε η επιλογή. Εκ τότε, ο Καρυπίδης άνοιξε την κάνουλα και την ξέχασε ανοιχτή, γιατί ακουμπούσε τον αγκώνα στο γραφείο του θαυμάζοντας τις αερολογίες συνεργατών που εκείνος επέλεξε να έχει δίπλα του. Δεν του έφταιγε κανείς, ο ίδιος έφταιγε.
Στη λήξη της ποδοσφαιρικής σεζόν του 2026 και με τον Άρη να διαθέτει παίκτες εκατομμυρίων και πολλούς τραυματίες εκατομμύριων, χωρίς Ευρώπη και με επενδυτολογία πιο έντονη από κάθε άλλη φορά, ο Καρυπίδης φέρεται πως θέλει να κάνει στροφή. Η στροφή έχει διάφορες εννοιλογικές προσεγγίσεις.
Η βασικότερη στροφή, γιατί ποτέ κανείς δεν ξέρει μέσα σε πόσα λεπτά μπορεί να αλλάξει άποψη, έχει να κάνει με το γεγονός ότι σκέφτεται σοβαρά (;) να γίνει σφιχτός στις διαπραγματεύσεις. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αφήνει «φίλους και συνεργάτες» να αλωνίζουν, τάζοντας «λαγούς με πετραχήλια» και ότι ο ίδιος θα είναι πιο κοντά στις διαπραγματεύσεις, ελέγχοντας τις τιμές από τον παραγωγό στο ράφι.
Αν μπορούσε, θα απέφευγε και τους λογής λογιών μεσάζοντες, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που το βρίσκεις εύκολα. Επίσης, δε σημαίνει ότι θα επιλέξει ποδοσφαιριστές β' διαλογής, για ευνόητους λόγους. Το ακριβές μοντέλο δεν έχει αποσαφηνιστεί, αλλά δε θα έρθει η στιγμή που θα συμβεί κι αυτό.
Σφιχτές διαπραγματεύσεις είναι οι διαπραγματεύσεις που ο βασικός παίκτης δεν πιάνει κορόιδο, γιατί ελέγχει την κατάσταση και δε γυρίζει το κεφάλι, σνομπάροντας παίκτες των 250-350 χιλιάδων. Παίκτες, δηλαδή, οι οποίοι είχαν έρθει το καλοκαίρι του 2018 και αποτέλεσαν την αρχή μιας περιόδου που είχε ταξίδια στην Ευρώπη και ωραίο ποδόσφαιρο.
Άλλο, λοιπόν, να πληρώνεις την πραγματική τιμή του ποδοσφαιριστή, έχοντας ψάξει και ο ίδιος μέσω των κατάλληλων ανθρώπων, και άλλο να περιμένεις το συμβόλαιο στο γραφείο σου, χωρίς να κοιτάζεις τι σου χρέωσαν οι... δικοί σου.
Αν καταλάβει ποιοι είναι «δικοί» του και ποιοι, θα έχει αργήσει, αλλά δεν είναι και άλλοθι για όσα «καλύτερα» είχε τη δυνατότητα να κάνει στον Άρη, αλλά δεν έκανε, γιατί κοιτούσε κοντόφθαλμα και το πρόσκαιρο κέρδος, αγωνιστικό και μη. Ακούγοντας οπαδογράφους, ατζέντηδες χωρίς ατζέντα και άδεια εργασίας, το φετινό αδιέξοδο ήταν η μόνη... διέξοδος.
Και για να μην πηγαίνουμε μακριά, η στάση Καρυπίδη στην περίπτωση Αθανασιάδη, δείχνει τάση και θα διαπιστώσουμε αν η τάση γίνει μόνιμη. Ο επικεφαλής της ΠΑΕ, δεν έδωσε λευκή επιταγή στον MVP της σεζόν, που ολοκληρώθηκε, και αποτελεί σημείο αναφοράς. Τόσο τον κοστολόγισε, τόσα του είπε ότι δίνει και ούτε ευρώ παραπάνω.
