Το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ άφησε στον Άρη ένα γνώριμο - στη φετινή σεζόν - συναίσθημα: δεν έχασε, αλλά δεν κέρδισε τίποτα παραπάνω από χρόνο. Και όταν η σεζόν μπαίνει στην τελική της ευθεία, ο χρόνος δεν είναι πάντα σύμμαχος.
Υπάρχουν ισοπαλίες που μοιάζουν αποδεκτές μόνο μέχρι να σκεφτείς πού παίζονται και ποιος τις παίρνει. Το χθεσινό ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Ναι μεν, ο Αρης δεν έχασε ούτε αυτό το ντέρμπι στην έδρα του. Αλλά κάπου εδώ τελειώνουν τα θετικά και αρχίζει η πραγματικότητα.
Ναι, κράτησε ότι ο χθεσινός του αντίπαλος είναι μία από τις πιο φορμαρισμένες ομάδες του Πρωταθλήματος. Ναι, ο Αθανασιάδης επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε τρομερό μομέντουμ και κράτησε το μηδέν σε 2-3 σημαντικές ευκαιρίες προς την εστία του. Ναι, μετά το 45′ η εικόνα του Άρη έγινε πιο ισορροπημένη. Και ναι, στο τέλος θα μπορούσε ακόμη και να το κλέψει, στην ευκαιρία με τον Φαμπιάνο, όπως λίγο νωρίτερα βέβαια, στην ευκαιρία του Πέλκα, θα μπορούσε να το χάσει. Όλα αυτά ισχύουν. Απλώς… δεν αρκούν. Στον Άρη δεν πετάνε τη σκούφια τους με την ισοπαλία, αλλά ούτε τα βάφουν και μαύρα. Γιατί η προσέγγιση και αυτού του ντέρμπι ήταν συγκεκριμένη και στόχευε αρχικά στο να μη χάσει. Για μία ομάδα όπως ο Άρης, όμως, ο πήχης των προσδοκιών πρέπει να είναι μεγαλύτερος και να επικρατεί θυμός στο γκρουπ που πήρε ένα βαθμό αντί για τρεις.
Σε τέταρτο φετινό εντός έδρας ντέρμπι Πρωταθλήματος, ο Αρης έφυγε χωρίς χαμόγελο και κυρίως χωρίς ενθουσιασμό. Χωρίς το κάτι παραπάνω. Και όσο κι αν σωστά ο Χιμένεθ στάθηκε στην ποιότητα του αντιπάλου, στο τέλος της ημέρας η ισοπαλία στην έδρα σου δεν μπορεί να βαφτίζεται επιτυχία. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν ανώτερος στο ντέρμπι. Δεν κυριάρχησε μέσα από ροή αγώνα, ούτε στο σετ παιχνίδι. Αντίθετα, εκεί ο Άρης στάθηκε σωστά. Το πρόβλημα ήταν αλλού. Ότι ο Άρης αποδείχθηκε κατώτερος τον περιστάσεων και για άλλη μία φορά εμφάνισε τεράστιο ζήτημα στη δημιουργία, στην παραγωγή φάσεων, καθώς επίσης και στο χτίσιμο του παιχνιδιού από την πίσω ζώνη. Απόντος τού Μόντσου, το πρόβλημα στην κυκλοφορία της μπάλας ήταν έντονο. Ούτε ο Χόνγκλα, ούτε ο Ράτσιτς έχουν αυτή την ικανότητα. Ο Αρης φέτος δεν είναι ομάδα που διακρίνεται στο build up και αυτό είναι γνωστό. Όταν, όμως, επιμένεις να το αγνοείς, απλώς κάνεις τη δουλειά του αντιπάλου πιο εύκολη.
Με τον Ράτσιτς ή τον Γένσεν πιο κοντά, η ισορροπία επανήλθε μετά το 45′, παρότι και οι δύο κινήθηκαν σε μέτρια επίπεδα. Στο δεύτερο μέρος, η συνοχή βελτιώθηκε. Οι αλλαγές του Χιμένεθ έδωσαν ενέργεια, φρεσκάδα, μία αίσθηση ότι κάτι μπορεί να συμβεί. Όχι όμως επειδή η ομάδα ξαφνικά άρχισε να δημιουργεί, αλλά επειδή παίκτες, όπως ο Κουαμέ, παρότι με μία μόλις προπόνηση στην ομάδα, έδωσαν έναν διαφορετικό ρυθμό, μαζί με την παρουσία Δώνη και Γκαρέ. Ο Χιμένεθ επεδίωξε να επενδύσει στο απρόβλεπτο με την παρουσία των νεοφερμένων στο ντέρμπι, έχασε όμως σε ομοιογένεια και συνοχή. Το πλάνο του Αρη λίγο πολύ ήταν ξεκάθαρο και αναμενόμενο. Να παίξει τον δεύτερο ρόλο. Και αμυντικά, ειδικά μετά το 45′, το έκανε καλά.
Επιθετικά, όμως, η εικόνα ήταν γνωστή. Λίγη φαντασία, κακές αποφάσεις στις τελικές πάσες, καθυστερήσεις που έδιναν χρόνο στον ΠΑΟΚ να οργανωθεί. Όταν έβρισκε χώρους, δεν ήξερε τι να τους κάνει. Και εδώ είναι το πραγματικό «αλλά». Η δημιουργία παραμένει μόνιμο πρόβλημα. Το μηδέν πίσω είναι χρήσιμο, αλλά δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμο άλλοθι. Ο Αρης μπαίνει σε μία δυάδα αγώνων με Βόλο εκτός και με Κηφισιά εντός, όπου δεν θα υπάρχει η πολυτέλεια της υπομονής και των δικαιολογιών. Οι έξι βαθμοί είναι αναγκαίοι.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Μπείτε στην παρέα μας στο instagram
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube
Μαζί και στο spotify
