Άρης: Η Λιβαδειά επανέφερε ένα ερώτημα που δεν έχει βρει… απάντηση

Η βαριά ήττα από τον Λεβαδειακό δεν προβλημάτισε τον Άρη μόνο για το 3-0. Προβλημάτισε κυρίως γιατί επανέφερε στην επιφάνεια κακή νοοτροπία κι ένα πρόβλημα που είχε εμφανιστεί έντονα πριν από τη διακοπή και έδειχνε να έχει περιοριστεί το τελευταίο διάστημα: την αδυναμία της ομάδας να αντιδρά όταν το παιχνίδι στραβώνει.

Αυτό ακριβώς συνέβη (και) στη Λιβαδειά. Από τη στιγμή που οι Βοιωτοί βρήκαν γρήγορο γκολ, ο Άρης δεν βρήκε ποτέ τρόπο να ξαναμπεί πραγματικά στο ματς. Ακόμη κι αν υπήρχαν διαστήματα που ανέβασε την έντασή του, δεν πίεσε με συνέπεια, ήταν άτολμος, δεν βρήκε διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης και διάσπασης της μαζικής άμυνας και κυρίως δεν έδειξε την προσωπικότητα που απαιτεί ένα παιχνίδι όταν το αρχικό σχέδιο χαλάει από τόσο νωρίς.

Το συγκεκριμένο μοτίβο δεν είναι καινούργιο. Τα δείγματα είχαν φανερωθεί πριν από τη διακοπή σε συγκεκριμένα παιχνίδια, όπου το επίπεδο ανταπόκρισης ήταν ελάχιστο. Για παράδειγμα, στο ματς με την ΑΕΚ ο Μιχάλης Γρηγορίου είχε παραδεχθεί μετά το 5-0 ότι μετά το δεύτερο γκολ οι παίκτες «έχασαν το μυαλό τους» και ουσιαστικά παράτησαν το παιχνίδι. Με τον ΠΑΟΚ είχε ξαναφανεί η ίδια δυσκολία, όταν μετά το 1-0 ο Άρης έχασε την αγωνιστική του κατεύθυνση. Και απέναντι στον Ηρακλή, σε διαφορετικές συνθήκες, το πρόβλημα είχε πάρει άλλη μορφή: όσο το γκολ δεν ερχόταν, η υπομονή μετατράπηκε σε βιασύνη και οι αποφάσεις έχασαν την καθαρότητά τους.

Η Λιβαδειά έφερε ξανά μπροστά το ίδιο ερώτημα. Τι κάνει ο Άρης όταν το παιχνίδι δεν εξελίσσεται όπως έχει σχεδιαστεί;

Η απάντηση αυτή τη φορά ήταν απογοητευτική. Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με την Κηφισιά που η ομάδα έβγαλε τόλμη και χαρακτήρα για να φτάσει να βρει το γκολ της νίκης με τον Γκαρέ.

Η απουσία του Ράτσιτς, στο ματς της Κυριακής (1/11) επηρέασε ξεκάθαρα τη λειτουργία του άξονα, αφαιρώντας σιγουριά στη μεταφορά, καλύτερη δημιουργία και ισορροπία. Ομοίως η απουσία του Μπρούμα ταυτόχρονα με τη μέτρια βραδιά του Γκαρέ. Όμως αυτά εξηγούν μόνο ένα κομμάτι της εικόνας και σίγουρα δεν μπορεί ν’ αποτελούν άλλθοθι.

Δεν εξηγούν γιατί ο Λεβαδειακός βγήκε τόσο εύκολα αρκετές φορές στο transition. Δεν εξηγούν την αργή ανάπτυξη, τις μεγάλες αποστάσεις και την έλλειψη καθαρού δεύτερου πλάνου. Και κυρίως δεν εξηγούν γιατί μία ομάδα που ήξερε όλη την εβδομάδα πόσο επικίνδυνο ήταν το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν κατάφερε να βγάλει αντίδραση, ακόμη κι όταν το ματς στράβωσε από νωρίς.

Γι’ αυτό και οι δηλώσεις του Γρηγορίου μετά το τέλος είχαν μεγαλύτερη σημασία από μία τυπική απολογία για μια βαριά ήττα.

Το «δεν ξέρω για ποιο λόγο ήμασταν εδώ» και το «πρέπει να αναθεωρήσω πολλά» δείχνουν ότι ο προβληματισμός δεν αφορά μόνο πρόσωπα ή επιλογές. Αγγίζει και τη νοοτροπία, συνολικά και ατομικά σε κάποια περιπτώσεις, με την οποία η ομάδα διαχειρίζεται τις δύσκολες στιγμές μέσα στα παιχνίδια.

Αυτό πρέπει είναι το πραγματικό καμπανάκι της Λιβαδειάς. Ο Άρης είχε δείξει το τελευταίο διάστημα ότι μπορεί να γίνει πιο σταθερός, πιο σκληρός, πιο συνεπής και λιγότερο ευάλωτος όταν το παιχνίδι στραβώνει. Στη Βοιωτία όμως επέστρεψε σε ένα σημείο που θεωρητικά είχε αρχίσει να ξεπερνά.

Γι’ αυτό και το επόμενο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό δεν είναι απλώς μία ευκαιρία επιστροφής στις νίκες. Είναι και ένα πρώτο τεστ για να φανεί αν η Λιβαδειά ήταν μία κακή παρένθεση ή αν προβλήματα που εμφανιζόταν πριν τη διακοπή, παραμένουν ακόμη άλυτα.