Η Λιβαδειά χτύπησε καμπανάκι στον Άρη: Άλλο φιλοδοξία κι άλλο πραγματικότητα

Το 3-0 στη Λιβαδειά δεν ήταν απλώς μία κακή βραδιά για τον Άρη. Ήταν ένα παιχνίδι που αποκάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη παραμένει ακόμη η πρόοδος που είχε δείξει το τελευταίο διάστημα.

Οι τρεις συνεχόμενες νίκες δεν διαγράφονται. Ούτε η βελτίωση της εικόνας στα προηγούμενα παιχνίδια. Αυτό όμως που φάνηκε απέναντι στον Λεβαδειακό είναι ότι ο Άρης εξακολουθεί να εξαρτάται υπερβολικά από συγκεκριμένα πρόσωπα, δεν έχει βρει ακόμη το απαιτούμενο βάθος και, όταν στραβώσει το παιχνίδι, δεν διαθέτει πάντα τον δεύτερο δρόμο για να το αλλάξει.

Ο Άρης πήγε σε ένα ματς που ήξερε από πριν ότι ήταν πονηρό. Απέναντι σε μία ομάδα χωρίς νίκη και χωρίς γκολ στο Πρωτάθλημα, που κάποια στιγμή θα έψαχνε με λύσσα την αντίδρασή της. Το ήξερε ο Μιχάλης Γρηγορίου, το είχε επισημάνει στους ποδοσφαιριστές του και το παραδέχθηκε ο ίδιος μετά το τέλος.

Κι όμως, ο Άρης παρουσιάστηκε σαν να μην είχε αντιληφθεί τίποτα από όλα αυτά.

Το πρώτο ημίχρονο ήταν (πιθανότατα) το χειρότερο 45λεπτο της σεζόν. Χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς σωστές αποστάσεις και κυρίως χωρίς αντίδραση μετά το πρώτο χτύπημα.

Ο Λεβαδειακός σκόραρε στην πρώτη ουσιαστική του στιγμή, εκμεταλλευόμενος την αδράνεια στην άμυνα, και αντί ο Άρης να ξυπνήσει, συνέχισε στον ίδιο αργό και προβληματικό ρυθμό.

Καμία ουσιαστική ανάπτυξη από τον άξονα, ελάχιστη δημιουργία, κακές αποφάσεις και μεγάλα κενά όταν η μπάλα χανόταν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι γηπεδούχοι βρήκαν αρκετές φορές εύκολο χώρο στο transition, ειδικά στο δεύτερο μέρος, κάτι που για μία ομάδα που θέλει να εμφανίζεται ανταγωνιστική πρέπει να αποτελεί σοβαρό καμπανάκι.

Η απουσία του Ράτσιτς φάνηκε πολύ περισσότερο απ' όσο ίσως θα ήθελε ο Άρης να παραδεχθεί. Χωρίς εκείνον, η ομάδα έχασε τη σιγουριά στη μεταφορά της μπάλας, τον παίκτη που μπορεί να δώσει ρυθμό και ισορροπία, αλλά και έναν βασικό κρίκο ανάμεσα στις γραμμές. Αντίστοιχα, χωρίς τον Μπρούμα και με τον Γκαρέ μακριά από τις τελευταίες του εμφανίσεις, έλειψε το ένας εναντίον ενός και η δυνατότητα να δημιουργηθεί ρήγμα απέναντι σε μία άμυνα που από τη στιγμή που προηγήθηκε έκλεισε ακόμη περισσότερο τους χώρους.

Εδώ όμως χρειάζεται μία καθαρή γραμμή. Οι απουσίες εξηγούν, δεν δικαιολογούν. Μία ομάδα που θέλει να λέει ότι κοιτάζει ψηλότερα δεν μπορεί να αλλάζει τόσο πολύ πρόσωπο όταν λείπουν δύο-τρεις βασικοί ποδοσφαιριστές. Και αυτό ακριβώς είναι ένα από τα βασικά συμπεράσματα που άφησε η Λιβαδειά.

Ο Άρης αυτή τη στιγμή δείχνει να έχει έναν σταθερό κορμό… μίας ενδεκάδας ποδοσφαιριστών από τους οποίους παίρνει πράγματα, αλλά πίσω από αυτούς το επίπεδο της συνεισφοράς δεν είναι ακόμη το ίδιο. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς ποσοτικό, είναι λειτουργικό. Όταν λείπουν συγκεκριμένα κομμάτια, αλλάζει ολόκληρη η δομή.

Το δεύτερο ημίχρονο δεν άλλαξε ιδιαίτερα αυτή την εικόνα. Ο Άρης πήρε περισσότερο γήπεδο και κατοχή, όμως αυτό είχε να κάνει και με το γεγονός ότι ο Λεβαδειακός είχε πλέον δύο γκολ να διαχειριστεί.

Κατοχή χωρίς σχέδιο δεν είναι πίεση και μπορεί ο Άρης να κυκλοφορούσε μπάλα, αλλά χωρίς κάθετο παιχνίδι, χωρίς υπεραριθμίες, χωρίς συνεργασίες που να αναγκάζουν τον αντίπαλο να μετακινείται και να χάνει τις ισορροπίες του, δύσκολα ν’ αλλάξεις την ιστορία της αναμέτρησης.

Η εικόνα της ομάδας ήταν από την αρχή του ματς και έγινε ακόμη πιο προβληματική επειδή κανείς δεν κατάφερε να τραβήξει την ομάδα μπροστά. Ούτε κάποιος από τους βασικούς, ούτε κάποιος από όσους μπήκαν από τον πάγκο.

Γι' αυτό και η ατομική κριτική έχει μικρό νόημα μετά από τέτοιο παιχνίδι. Η αποτυχία ήταν συνολική και ευθύνη έχουν άπαντες.

Οι παίκτες, γιατί δεν γίνεται να λείπει τόσο πολύ η ένταση και η συγκέντρωση από ένα ματς που όλοι γνώριζαν πόσο επικίνδυνο ήταν.

Και ο προπονητής, γιατί η συνολική λειτουργία, η διαχείριση μετά το 1-0 και η αδυναμία να βρεθεί διαφορετικός δρόμος όταν το αρχικό σχέδιο δεν λειτούργησε ανήκουν και στη δική του ευθύνη.

Ο Γρηγορίου τουλάχιστον δεν κρύφτηκε. Μίλησε για «ντροπιαστική εμφάνιση», ζήτησε συγγνώμη και είπε ότι πρέπει να αναθεωρήσει πολλά. Το πώς θα το κάνει; Θα φανεί προϊόντος του χρόνου.

Ο αγώνας στη Λιβαδειά δεν ακύρωσε όσα έχτισε τις προηγούμενες εβδομάδες, αποκάλυψε όμως πόσα ακόμη πρέπει και χρειάζεται να χτίσει.