Άρης: Ένα πλαφόν για τους παίκτες στην επίθεση
Η μορφή της επιθετικής γραμμής του Άρη, η οποία -φέτος- είναι φορτωμένη θα αποτελέσει πεδίο συζήτησης και δράσης, όταν έρθει η στιγμή για το «πάρε-δώσε», όπως θα συμβεί και στο σύνολο του ρόστερ των «κιτρινόμαυρων». Στη γραμμή κρούσης, όμως, παρατηρείται συνωστισμός, ο οποίος έχει και οικονομική ανάγνωση.
Συγκεκριμένα, το ρόστερ του Άρη αριθμεί τέσσερις ποδοσφαιριστές. Μορόν, Καντεβέρε, Κουαμέ και Αλφαρέλα έχουν συμβόλαια σε ισχύ, αλλά το ζητούμενο είναι στο αναπροσαρμοσμένο (προς τα κάτω) μπάτζετ, το οποίο θα έχει, το καλοκαίρι. Το ζητούμενο δεν είναι -μόνο- η ποιότητα, αλλά και τα συμβόλαια, τα οποία θα... χωρέσουν στην εντεκάδα, ώστε να μην παρατηρηθεί το φαινόμενο της σεζόν, που ολοκληρώθηκε, δηλαδή να κάθονται, στον πάγκο, ποδοσφαιριστές, οι οποίοι -βάσει ετήσιας αποζημίωσης- προορίζονται ως βασικοί.
Αν λάβουμε υπόψη ότι ο Μορόν ξεκίνησε εκεί όπου είχε συνηθίσει την προηγούμενη διετία, αλλά στη συνέχεια έμεινε εκτός, για να παίξει ο Καντεβέρε, τότε γίνεται κατανοητό ότι ο Άρης είχε ήδη στον πάγκο του βαρύ συμβόλαιο, το οποίο είναι... πολυτελείας. Αν δε, συνυπολογιστεί το γεγονός ότι τον Ιανουάριο ήρθε και ο Κουαμέ, ο οποίος είχε ορίζοντα για βασικός, αλλά πέρασε περισσότερα ματς στον πάγκο, τότε το μισθολόγιο στον πάγκο είναι μεγαλύτερο από το αντίστοιχοι που πατούσε χορτάρι.
Με... πρόχειρους υπολογισμούς, ο Άρης είχε έναν βασικό (ασχέτως ποιος), οι αμοιβές του οποίου ανέρχονται αρκετά πάνω από τις 500 χιλιάδες (αν υποθέσουμε ότι είναι η βάση για βασικό ποδοσφαιριστή αξίας) και ανάλογα συμβόλαια έχουν και οι αναπληρωματικοί.
Στο πρόσφατο παρελθόν, ο Άρης είχε παραδείγματα, τα οποία θα μπορούσαν να αποτελέσουν «οδηγό», όπως η ταυτόχρονη παρουσία, τη σεζόν 2019-2020, των Μπράουν Ιντέγε, Χαμζά Γιουνές και Νικολά Ντιγκινί.
Ο Ιντέγε ήταν ο παίκτης για τον οποίο δαπανήθηκε ποσό άνω των 500.000, ενώ οι υπόλοιποι δύο (αν και ο Ντιγκινί έπαιζε περισσότερο στα πλάγια της επίθεσης), είχαν πιο γήινα συμβόλαια, διατηρώντας οικονομική ισορροπία. Επομένως, η λογική για παραμονή στον πάγκο ήταν -πράγματι- λογική και η ΠΑΕ δεν πλήρωνε δυσανάλογα ποσά, όπως συμβαίνει φέτος.
Παρόμοιο είναι και το παράδειγμα της ερχόμενης σεζόν (2020-21), όταν ο Άρης είχε φέρει (ως πρώτη επιλογή) τον Κριστιάν Λόπεθ. Ο Ισπανός δεν τράβηξε, μένοντας στο γκολ της πρεμιέρας, και τα κάστανα από τη φωτιά έβγαζε ο Δημήτρης Μάνος, ο οποίος είχε υπογράψει 3ετές συμβόλαιο, με max αποζημίωσης τις 100.000 ευρώ. Τον Ιανουάριο έγινε και η (καταστροφική) κίνηση με απόκτηση Κώστα Μήτρογλου, ο οποίος είχε έρθει με συμβόλαιο άνω των 500 χιλιάδων, για να παίζει και πάλι ο Μάνος. Ακόμη κι έτσι, η ΠΑΕ τήρησε ισορροπία στο «ποιος έρχεται για βασικός» και ποιοι θα έρχονται από τον πάγκο.
Αν επιβεβαιωθεί το σενάριο ότι το μπάτζετ της επόμενης σεζόν θα είναι αισθητά χαμηλότερο, τότε είναι πρακτικά δύσκολο να κρατήσει ο Άρης παίκτες με μεγάλες αμοιβές, για να παίζει ο ένας ή το πολύ δύο, αναλόγως τι σχηματισμό θα προτιμήσει ο προπονητής.
