Από την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής στην πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου

Από την εποχή που το ποδόσφαιρο γνώριζε την απαξία των διανοούμενων και των ανώτατων κοινωνικών τάξεων, είχε επικρατήσει η έκφραση «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής». Ηθελε να καταδείξει ότι η πολιτική στη χώρα διακρίνεται από ένα πνεύμα άμιλλας και στο ποδόσφαιρο επικρατούν ακραίες καταστάσεις.

 Αυτή η αντίληψη υποχώρησε στην ελληνική κοινωνία σε τέτοιο βαθμό που έφτασαν οι πολιτικοί άνδρες να αντιγράφουν ποδοσφαιρικές εικόνες. Για παράδειγμα δείτε το σποτ του Αλέξη Τσίπρα με την ημερομηνία της ίδρυσης του νέου κόμματός του, όπως αποτυπώνεται στις αθλητικές φανέλες δύο παιδιών.

 
Ο ηγέτης της Αριστεράς χρησιμοποίησε πολλές φορές το ποδόσφαιρο ως εφαλτήριο πολιτικού λόγου. Γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τον διεμβολισμό του στις πλατιές μάζες και την επιρροή του σε κάθε κοινωνική τάξη. Εχει γράψει ιστορία η επίσκεψη Τσίπρα στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρο Ντογιάκο όταν πρωτοανέλαβε τα καθήκοντά του. Μπαίνοντας στο γραφείο του κ. Ντογιάκου, ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κοντοστάθηκε στο παράθυρο πριν καν τον χαιρετήσει. Ατένισε κάποια δευτερόλεπτα και γυρίζοντας στο μέρος του εισαγγελικού λειτουργού του είπε: «Τώρα κατάλαβα γιατί θέλατε τόσο πολύ να γίνετε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου». Αυτό που έβλεπε ήταν το γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κυριολεκτικά στο πιάτο. Τσίπρας και Ντογιάκος, αμφότεροι Παναθηναϊκοί!

 Και αν αυτό το ευφυολόγημα κινείται στα όρια της αστικής ευγένειας, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο όρος «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής» έχει αλλοιωθεί πλήρως. Μάλλον αντιστράφηκαν οι ρόλοι. Πλέον στη Βουλή επικρατούν οι ακραίες καταστάσεις και στον αγωνιστικό χώρο διαχέεται το πνεύμα άμιλλας.

 Εκείνο που έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι η «πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου». Δείτε για παράδειγμα τη στάση του προέδρου της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο. Ο Ιταλοελβετός ποδοσφαιρικός παράγοντας κατάφερε με τους χειρισμούς του να ισορροπήσει ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν εν καιρώ πολέμου. Η εθνική ομάδα του Ιράν θα ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα δώσει κανονικά τους αγώνες της και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ο Ινφαντίνο έχει ένα μοναδικό τρόπο να πείθει τους συνομιλητές του ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να μένει έξω από οποιασδήποτε μορφή εχθροπραξίας. Βέβαια φροντίζει και για τα έσοδα της FIFA.

 Αλγεινή εντύπωσε προκάλεσε το γεγονός ότι έφτασε στο σημείο να θεσμοθετήσει το ανύπαρκτο Βραβείο Ειρήνης της FIFA για να το παραδώσει στα χέρια του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ένιωθε σφόδρα ενοχλημένος που δεν μπορούσε να κερδίσει το Νόμπελ Ειρήνης. Με αυτόν τον τρόπο έχτισε στενές σχέσεις με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, όπως έκανε και με τους σεΐχηδες του Κατάρ όταν για πρώτη φορά στην ιστορία του το Μουντιάλ άλλαξε εποχή και έγινε χειμώνα αντί για καλοκαίρι.

 
Κι αν υποθέσουμε ότι ο Τζιάνι Ινφαντίνο κάνει πολύ καλά τη δουλειά του και γι’ αυτό θα του εμπιστευτούν και τέταρτη θητεία οι συνάδελφοί του, υπάρχουν πολιτικοί που επιχειρούν να αντλήσουν κέρδη από το ποδόσφαιρο.  Είναι κοινός τόπος ότι ομάδες και ποδοσφαιρικές Ενώσεις χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις προεκλογικές εκστρατείες βουλευτών και δημοτικών αρχόντων. Μάλιστα θεωρούνται οι καλύτερες και ασφαλέστερες δεξαμενές ψήφων. Εδώ δεν μιλάμε πλέον για «πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου», αλλά για «κομματικοποίηση του ποδοσφαίρου». Και αυτό αποτελεί κυρίαρχη στρέβλωση.