Βαρδινογιάννης για Θύρα 13: «Ποτέ δεν την κατήργησα»

Μια εκ βαθέων αναδρομή στα χρόνια της παρουσίας του στον Παναθηναϊκό πραγματοποίησε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές», φωτίζοντας πτυχές της διοικητικής του φιλοσοφίας, των σχέσεών του με τους φιλάθλους και των αποφάσεων που σημάδεψαν μία ολόκληρη εποχή για το «τριφύλλι».

Ο ιστορικός παράγοντας των «πρασίνων» ξεκαθάρισε πως μία από τις μεγαλύτερες παρανοήσεις που τον ακολουθούν μέχρι σήμερα αφορά τη Θύρα 13, υποστηρίζοντας ότι ουδέποτε προχώρησε στην κατάργησή της. Αντίθετα, όπως τόνισε, η απόφασή του ήταν να αναδιαρθρώσει το πλαίσιο λειτουργίας των οργανωμένων φιλάθλων, διατηρώντας τον κεντρικό πυρήνα της ιστορικής κερκίδας του συλλόγου.

Αναφερόμενος στα πρώτα του βήματα ως φίλαθλος του Παναθηναϊκού, περιέγραψε πώς η αγάπη του για την ομάδα γεννήθηκε από τα μαθητικά του χρόνια και ενισχύθηκε σταδιακά μέσα από τη συχνή παρουσία του στη Λεωφόρο. Όπως είπε, ακόμη και όταν ανέλαβε τη διοίκηση, δεν έχασε ποτέ τη νοοτροπία του φιλάθλου, κάτι που επηρέασε πολλές από τις αποφάσεις του.

Ο πρώην ισχυρός άνδρας του Παναθηναϊκού αναφέρθηκε και στη μεταγραφική πολιτική που ακολούθησε επί σειρά ετών. Σύμφωνα με τον ίδιο, προτιμούσε τη διατήρηση ενός ισχυρού αγωνιστικού κορμού αντί των μαζικών αλλαγών στο ρόστερ, θεωρώντας ότι οι μεγάλες ομάδες χρειάζονται στοχευμένες κινήσεις και όχι εκτεταμένες μεταγραφές κάθε καλοκαίρι.

Ξεχωριστή αναφορά έκανε επίσης στη συνεργασία του με τον Χουάν Ραμόν Ρότσα, περιγράφοντας μια σχέση άμεσης επικοινωνίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης, ενώ θυμήθηκε και τις επαφές του με παράγοντες άλλων συλλόγων, τονίζοντας ότι οι ποδοσφαιρικές αντιπαραθέσεις δεν επηρέασαν ποτέ τις προσωπικές σχέσεις που είχε αναπτύξει μαζί τους.

Αναλυτικά όσα είπε: «Πάντα, Παναθηναϊκός. Από το Γυμνάσιο λόγω Λινοξυλάκη. Δεν είχα κανένα φανατισμό. Μετά το 1970 ξεκίνησα να παίρνω δέκα διαρκείας, γιατί ήταν και ο Γιωργάκης του Βαρδή. Μαζί μου καθόταν ο Νανάς ο Τσαλδάρης και ο Γιώργος Κατσαρός και σιγά σιγά έγινα φίλαθλος του Παναθηναϊκού.

Ήμουν παθιασμένος πρόεδρος, αλλά δεν έχασα τη φίλαθλη ιδιότητα. Όταν υπήρχαν φωνές για να παίρνει η γηπεδούχος ομάδα όλα τα εισιτήρια, αρνήθηκα. Το ποσοστό που έπαιρναν οι μικρές ομάδες στα μεγάλα γήπεδα δεν είχε καμία σχέση με τις εισπράξεις που έκαναν στο γήπεδό τους. Η Λεωφόρος τότε ήταν μικρή για να χωρέσει τον κόσμο.

Έξω από το γήπεδο υπήρχαν μαυραγορίτες εισιτηρίων, τους οποίους κυνηγούσα. Διαπίστωσα ότι τα εισιτήρια έρχονταν από τους συνδέσμους και σε μία φάση, μετά από επεισόδια, αποφάσισα να καταργηθούν όλοι οι σύνδεσμοι, πλην της Θύρας 13 που μετατράπηκε σε ΠΑΛΕΦΙΠ με υποκαταστήματα. Ποτέ δεν κατήργησα τη Θύρα 13, αντιθέτως την ενίσχυσα.

Ο Ρότσα ερχόταν και μου έλεγε τα προβλήματα της ομάδας και συζητούσαμε για τα παιχνίδια. Δεν ήθελα μάνατζερ, έκανα ο ίδιος τις μεταγραφές.

Πολλοί διαμαρτύρονταν ότι δεν έφερνα παίκτες, αλλά δεν ήθελα να χαλάσω την ομάδα. Μετά το πρωτάθλημα είπα «συγχαρητήρια που με αναγκάζετε να μην κάνω μεταγραφές».

Η φιλοσοφία μου ήταν ότι καμία μεγάλη ομάδα δεν χρειάζεται πάνω από 4-5 μεταγραφές τον χρόνο.

Ο Νταϊφάς μου ζήτησε χίλια συγγνώμη ότι δεν μου έχει φερθεί καλά, ενώ με τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη υπήρχε πάντα φιλική σχέση, ανεξάρτητα από τις ποδοσφαιρικές κόντρες.»