Τούρκος απόστρατος αμφισβητεί την επέκταση των Ταξιαρχιών Καταδρομών: «Οι αριθμοί δεν φέρνουν πραγματική ισχύ»

Σοβαρές επιφυλάξεις για το σχέδιο της Άγκυρας να αυξήσει τις Ταξιαρχίες Καταδρομών από 25 σε 40 εκφράζει ο απόστρατος Τούρκος ταξίαρχος Μουσταφά Κιοσέ, υποστηρίζοντας ότι η ποσοτική διεύρυνση δεν συνοδεύεται από τις απαραίτητες προϋποθέσεις σε προσωπικό, εκπαίδευση και επιχειρησιακές δυνατότητες.

Σε παρέμβασή του στον τουρκικό Τύπο, ο Κιοσέ σημειώνει ότι τα τελευταία χρόνια αρκετές συμβατικές μονάδες πεζικού μετατράπηκαν διοικητικά σε μονάδες καταδρομών, κυρίως λόγω των επιχειρησιακών αναγκών στη βόρεια Συρία και το Ιράκ. Ωστόσο, όπως τονίζει, η αλλαγή ονομασίας και συμβόλων δεν αρκεί για να δημιουργηθεί μια πραγματικά επίλεκτη δύναμη.

Ο απόστρατος αξιωματικός υπογραμμίζει ότι οι μονάδες καταδρομών απαιτούν προσωπικό με εξειδικευμένη εκπαίδευση, υψηλή επιχειρησιακή ετοιμότητα και πολυετή εμπειρία. Κατά την άποψή του, η Τουρκία δεν διαθέτει σήμερα επαρκή αριθμό επαγγελματιών στρατιωτικών που να μπορούν να στελεχώσουν αποτελεσματικά δεκάδες νέες ταξιαρχίες αυτού του τύπου.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο ζήτημα της στελέχωσης. Όπως αναφέρει, η επιλογή, η εκπαίδευση και η διατήρηση συμβασιούχων στρατιωτών, υπαξιωματικών και αξιωματικών υψηλού επιπέδου αποτελεί μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, η οποία δεν μπορεί να επιταχυνθεί με διοικητικές αποφάσεις. Κατά συνέπεια, υπάρχει ο κίνδυνος οι νέοι σχηματισμοί να εμφανίζονται ισχυροί στα χαρτιά, χωρίς να διαθέτουν την αντίστοιχη επιχειρησιακή ποιότητα.

Ο Κιοσέ επισημαίνει ακόμη ότι οι καταδρομείς έχουν σχεδιαστεί για αποστολές αναγνώρισης, διείσδυσης, ενέδρας και ταχείας κρούσης πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Η συστηματική ανάθεση στατικών καθηκόντων ασφαλείας και φύλαξης, όπως συμβαίνει συχνά σε διασυνοριακές επιχειρήσεις, περιορίζει –κατά την εκτίμησή του– τα βασικά χαρακτηριστικά που καθιστούν αυτές τις μονάδες αποτελεσματικές.

Παράλληλα, προειδοποιεί ότι καμία στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε μονάδες ειδικών επιχειρήσεων. Η ισχύς ενός σύγχρονου στρατού, τονίζει, προκύπτει από την ισορροπημένη συνεργασία τεθωρακισμένων, μηχανοκίνητων σχηματισμών, πυροβολικού, αεράμυνας, αεροπορίας στρατού και υποστηρικτικών μονάδων.

Καταλήγοντας, ο Τούρκος απόστρατος εκτιμά ότι η προσπάθεια μετατροπής ολοένα και περισσότερων μονάδων πεζικού σε καταδρομικές δεν ενισχύει απαραίτητα την αποτελεσματικότητα του στρατεύματος. Αντίθετα, όπως υποστηρίζει, υπάρχει ο κίνδυνος να υποβαθμιστεί ο ελίτ χαρακτήρας των καταδρομών και να μειωθεί συνολικά η επιχειρησιακή ποιότητα των ενόπλων δυνάμεων.