Το πρόβλημα δεν είναι ο Γκαλίτσιος
Σε μία αγωνιστική περίοδο πολλά προκύπτουν. Μπορεί να δημιουργηθούν και ανάγκες που δεν τις υπολόγιζες. Το κάθε πλάνο τριετίας, δεν βάλλεται εξαιτίας μίας προσθήκης που μπορεί να μην αρέσει.
Η περίπτωση Γκαλίτσιου είναι μία από αυτές που πληρώνεις λίγο, ρισκάρεις όχι πολλά και ελπίζεις πως μπορεί να αξίζει το κόστος του βάσει απόδοσης. Δεν σε αλλάζει επίπεδο και σίγουρα δεν δίνει όραμα. Αλλά είναι μία κίνηση απλά. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Δημιουργήθηκε ένα κενό λόγω του τραυματισμού του Κωνσταντινίδη, ένας επιπλέον προβληματισμός λόγω των δύο θλάσεων του Κίτσιου, είναι σαφές πλέον πως ο Σκόνδρας δεν είναι μία επιλογή αρεστή στον Τούντορ και αποκτήθηκε ένας παίκτης για να υπάρχει μία λύση για το δεξί άκρο της άμυνας αν η ομάδα το γυρίσει σε τετράδα ή ως δεξί στόπερ αν διατηρήσει την τριάδα. Μακάρι το πρόβλημα του ΠΑΟΚ να ονομαζόταν Γκαλίτσιος.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στον τρόπο λειτουργίας. Από την κεφαλή που αρνείται να μιλήσει εξ αρχής για μπάτζετ, από τον αθλητικό διευθυντή που ακόμη ψάχνεται για το πώς θα πείσει τον μεγαλομέτοχο για ενίσχυση του πρότζεκτ, από τον προπονητή που όπως όλοι οι συνάδελφοί του έχουν εμμονές, από τον αντιπρόεδρο που πρόσφατα μπήκε που ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεκαθαρίσει ο ρόλος του.
Ο ΠΑΟΚ δεν είναι ένα. Δεν λειτουργεί ως ένας οργανισμός που έχει κοινό στόχο. Υπάρχει ένα εσωτερικό έλλειμα εμπιστοσύνης που πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ πως κάμπτεται.
Δεν ξέρω αν αποτελεί βίτσιο του μεγαλομετόχου το διέρρεε και βασίλευε, όμως σε ένα ποδοσφαιρικό κλαμπ αυτό δεν είναι αποτελεσματικό γιατί απλούστατα δεν αρέσει στο κοινό το οποίο δεν είναι ο κλασικός πελάτης, αλλά συναισθηματικά δεμένος με το προϊόν.
Το πρώτο πράγμα που επιζητά από έναν οργανισμό, είναι η σοβαρότητα. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Το αν θα μπει η μπάλα μέσα είναι σημαντικό, αλλά δευτερεύον. Γιατί η σοβαρότητα είναι η απαρχή του να μπει η μπάλα μέσα και οι ποδοσφαιρικά μυημένοι το γνωρίζουν καλά αυτό.
Πραγματικά, έχω πάντα καλή διάθεση απέναντι στον οργανισμό ΠΑΟΚ και δεν είμαι επιθετικός. Απλά θα πρέπει να κατανοήσουν όσοι έχουν τουλάχιστον πρόσβαση στον μεγαλομέτοχο, πως η εποχή που η Τούμπα θα αδειάσει, πλησιάζει επικίνδυνα. Όχι πως τώρα σφύζει από ζωή αλλά δεν είναι και τόσο δραματικά τα πράγματα. Αναμένονται πολύ χειρότερα. Τζάμπα οι εορτασμοί για τα 90 χρόνια.