Το πείσμα του Πρίφτη και η ζυγαριά του Παναθηναϊκού

Το πείσμα του Πρίφτη και η ζυγαριά του Παναθηναϊκού

Τελικά ο συνδυασμός της πνευματικής δύναμης με τη ψυχική ισορροπία μπορεί να οδηγήσει σε θαυμαστά αποτελέσματα. Αν σε αυτά τα δύο στοιχεία προσθέσει κανείς και την ικανότητα αποδοχής των ρόλων θα περιγράψει με λίγες λέξεις τον φετινό Αρη. Γιατί, αυτά τον χαρακτηρίζουν. Δύναμη, ισορροπία και αποδοχή.

 

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, ακόμη και η επίτευξη μιας νίκης επί του Παναθηναϊκού (μου) φαινόταν εξαιρετικά απίθανο. Με μια ρεαλιστική προσέγγιση των δεδομένων, μακριά από ουτοπίες. Αρκετούς μήνες τώρα, ο Αρης παίζει στα όριά του. Όπως σημείωσε κι ένας φίλος δεν έπιασε ταβάνι, το τρύπησε κιόλας. Προέκυψε ο σοβαρός τραυματισμός του Τζαμέλ Χάγκινς, ο προσαγωγός του Ζάρα και η οξεία αμυγδαλίτιδα του Βασίλη Ξανθόπουλου, ο οποίος κατά δήλωση του Δημήτρη Πρίφτη έχει χάσει πέντε κιλά. Και είχε να αντιμετωπίσει μια προβληματική (μεν) ομάδα, αλλά πληρέστατη σε σχέση με αυτόν. Δεν μπαίνω στις οικονομικές ανισότητες του πράγματος γιατί στον αθλητισμό υπάρχει και το συναίσθημα το οποίο αρκετές φορές το υποτιμούμε έως ότου έρθει να μας διαψεύσει.

 

Και η ανθρώπινη ψυχική δύναμη φάνηκε κυρίως στον 4ο αγώνα όπου ο Αρης δεν κέρδισε βάσει τακτικής. Δεν κατάφερε να μετατρέψει σε πλεονέκτημα, το μειονέκτημά του κάτω από τα καλάθια, καθώς ο Παναθηναϊκός είχε απαντήσεις (σ. σ. Χάντερ) στη φιλοσοφία του αντιπάλου. Ο Άρης καθοδηγήθηκε από τα εσώψυχά του. Με εξαίρεση την ασίστ του Ντόμινικ Ουότερς στον Ουάιτ (53-50), πήγε περισσότερο στην ατομική προσπάθεια με πάσα στην αδύναμη πλευρά ή όπως έλεγαν παλιά οι προπονητές, πάσα στον ελεύθερο παίκτη. Αυτό που άλλαξε σε σχέση με το πρώτο ημίχρονο – σε τεχνικό επίπεδο – ήταν οι τοποθετήσεις. Ο Πρίφτης μίλησε για την επίθεση, αδιαμφισβήτητα όμως η σπουδαιότερη αλλαγή είχε με τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας στην εξασφάλιση του ριμπάουντ.

 

Παρακολουθώντας τον αγώνα στο πρώτο ημίχρονο, θυμήθηκα ένα άλλο παιχνίδι προ 17ετίας. Ήταν ο δεύτερος ημιτελικός του Κυπέλλου Σαπόρτα με τη Βαλένθια. Ο Άρης χρειαζόταν διαφορά οκτώ πόντων για να προκριθεί, αλλά η έντονη επιθυμία για νίκη γύρισε μπούμερανγκ. Τα σουτ δεν έμπαιναν, μετά από ένα σημείο παραδόθηκε στο άγχος και οι Ισπανοί επικράτησαν με 50-58. Ακολούθησε η φασαρία της κερκίδας με τον Γιώργο Σιγάλα. Σε εκείνο το παιχνίδι, ο Σβι Σερφ κατάπιε την οδοντογλυφίδα που παραδοσιακά είχε στο στόμα.

 

Ο Δημήτρης Πρίφτης δεν καπνίζει, δεν πίνει, αποφεύγει και τις οδοντογλυφίδες. Βασικός συνοδοιπόρος του είναι η ταπεινότητα, νιώθει ότι είναι ο πατέρας των παιδιών που προπονεί. Δε λογαριάζει από ηλικίες, ακόμη κι αν η ηλικιακή διαφορά του με παίκτες όπως οι Πελεκάνος, Σίμτσακ δεν είναι μεγαλύτερη των 12 ετών. Σαν πατέρας τους μίλησε και στα αποδυτήρια. Η τακτική μπορούσε να περιμένει, είχε διακρίνει ότι το πρόβλημα ήταν αλλού. Ο Πρίφτης ξέρει ότι οι πιθανότητες πρόκρισης στον τελικό του πρωταθλήματος παραμένουν λίγες. Δύσκολα παρασύρεται από τον ενθουσιασμό της στιγμής, από το χειροκρότημα του κόσμου. Αντιμετωπίζει τα πάντα με ένα ανέκφραστο βλέμμα, νιώθεις ότι σε υποβάλλει σε ακτινογραφία. Γνωρίζει ότι οι πιθανότητες πρόκρισης της ομάδας του στον τελικό παραμένουν λίγες. Είναι ρεαλιστής και πεισματάρης. Το απέδειξε και στο ζήτημα ενίσχυσης της ομάδας. Εμείς βλέπουμε ότι με έναν παίκτη υψηλής ποιότητας ο Αρης θα είχε σήμερα λιγότερες αγωνιστικές αδυναμίες, θα μπορούσε να καλύψει το κενό του Χάγκινς. Ο Πρίφτης εκτιμά ότι σε αυτή την περίπτωση ο Αρης δεν θα διακρίνονταν από τα υψηλότατα επίπεδα συσπείρωσης.

 

Ο Παναθηναϊκός είδε τον ουρανό ανάποδα γιατί – όπως είπε και ο Αργύρης Πεδουλάκης μετά τον 3ο αγώνα – κάποιοι παίκτες δεν γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα των ελληνικών πλέι οφ. Νόμιζαν ότι ήταν σε σχολική πενταήμερη. Ο Παναθηναϊκός απέδειξε όμως ότι είναι μεγάλη ομάδα γιατί πρέπει να έχεις μεγάλα κότσια για να αποφασίσεις τον αποκλεισμό τριών παικτών από 4ο αγώνα πλέι οφ. Ακόμη και με το δεδομένο του τελευταίου αγώνα στην έδρα σου. Δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθεί. Μπορεί μεθαύριο ο Παναθηναϊκός να έχει 2/17 τρίποντα.

 

Το μόνο λάθος που εντοπίζω στην απόφαση αποκλεισμού των Γκιστ, Φελντέιν και Χέινς είναι ότι διοίκηση και Αργύρης Πεδουλάκης κράτησαν (περισσότερο απ’ ότι έπρεπε) τα δεδομένα στη ζυγαριά. Ο αποκλεισμός των παικτών στοιχειοθετεί μαγκιά. Διότι ένας σύλλογος οφείλει να α) σέβεται την ιστορία του, β) τον κόσμο του, γ) να τιμάει τους άγραφους νόμους μιας ομάδας και κυρίως αυτόν της ισότητας μεταξύ των παικτών. Ο Παναθηναϊκός έκανε μόνο ένα λάθος. Θα έπρεπε να τους είχε στείλει στην Αθήνα από την επομένη του 3ου αγώνα. Να γνωρίζουν οι υπόλοιποι ότι δεν υπολογίζονται οι τρεις συγκεκριμένοι παίκτες ούτως ώστε να δημιουργήσει καταστάσεις πλήρους συσπείρωσης. Διότι, είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό να βλέπεις τον Διαμαντίδη να σκίζεται στο παρκέ, να παλεύει για κάθε μπάλα και να καταθέτει τη ψυχή του και άλλοι να γλεντούν στα μπαρ. Σε τελική ανάλυση, όσους τίτλους, ατομικές διακρίσεις και αναγνωρισιμότητα έχει ο Διαμαντίδης, οι τρεις μαζί δεν θα αποκτήσουν ακόμη κι αν κάνουν… από δέκα καριέρες.

 

Ο σεβασμός είναι απαραίτητο συστατικό για να προχωρήσεις στη ζωή σου. Ακόμη και να τιμήσεις την προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων. Στον χθεσινό αγώνα, είδα σεβασμό στο περιεχόμενο της ανακοίνωσης που εξέδωσε η διοίκηση Λάσκαρη. Μερικοί όμως ήθελαν να κάνουν το κομμάτι τους και ήταν έξω από τα αίθουσα Τύπου και από το Παλέ, βρίζοντας τον Πεδουλάκη. Δεν με ενδιαφέρουν οι απόψεις περί δράσης και αντίδρασης που εκφράστηκαν και στους δύο αγώνες στη Θεσσαλονίκη. Αν όμως δεν έχετε τη δύναμη να σεβαστείτε τον κάθε Πεδουλάκη, δείξτε σεβασμό στον άνθρωπο που γλίτωσε την ομάδα από βέβαιο υποβιβασμό στη Β’ Εθνική και απαίτησε δημόσια να τελειώσουν τα… παρατράγουδα. Τόσο απλά