Το όνειδος μιας ξεδιαντροπιάς που ξεπερνάει τα όρια

Το όνειδος μιας ξεδιαντροπιάς που ξεπερνάει τα όρια

Η παράνοια που επικρατεί αυτή τη στιγμή στον Ηρακλή, η οποία έχει ως μοναδική πηγή προέλευσης τα καμώματα του κυρ Σπύρου, αποτυπώνεται στις δηλώσεις του Γιάννη Καχριμάκη δικηγόρου του Μίλερ, ο οποίος μεταξύ των άλλων επισήμανε στο Metropolis 95.5.  «Λέει ότι πουλάει. Εύχομαι τα θέματα που υπάρχουν να τα λύσει μόνη της η οικογένεια του Ηρακλή και μετά αν ο Μίλερ είναι εύκαιρος τον ξαναφωνάζουμε να έρθει. Περιμένουμε ένα όχι που είναι το πιθανότερο ή ναι αλλά δεν θα με εκπλήξει όμως και ένα ίσως. Ζούμε στα όρια του ίσως και αυτό είναι το κουραστικό».

 

Τώρα αν εσείς θεωρείται αυτές τις αντιδράσεις, στοιχεία μια ισορροπημένης προσωπικότητας, εγώ πάω πάσο. Και εννοώ πως ενώ η κατάσταση στον Ηρακλή έχει ξεφύγει από κάθε επιτρεπτό όριο λογικής, ο θεματοφύλακας, υποτίθεται, των αρχών και των συμφερόντων του, ενεργεί εντελώς αντίθετα, καταστρατηγώντας κάθε έννοια διαφύλαξης αυτών.

 

Διακατεχόμενος από ένα απόλυτο «ψυχεδελικό» σύνδρομο υπερασπιζόμενος ένα έργο πλασμένο λες εν μέσω ονειρικών ψευδαισθήσεων, ανάλογων εκείνων που επέφεραν στα παιδιά του λουλουδιών οι διάφορες «παραισθησιογόνες» ουσίες, δεν ξέρει ούτε τι λέει, μα και τι πράττει.Να με συμπαθάτε, αλλά αδυνατώ να καταλάβω που το πάει ο Παπαθανασάκης. Όχι δεν είναι έρωτας προς την καρέκλα. Διότι αυτή πλέον κατάντησε ηλεκτρική, εκτός κι αν είναι και μαζοχιστής.

 

Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ, με την όποια ιδιοτελή (αποδείχτηκε περίτρανα πλέον) συμπεριφορά του, ποσώς με ενδιαφέρει α) τι έκανε στο παρελθόν, που οψίμως το θυμηθήκαμε απαξάπαντες απαριθμώντας τα τραγικά λάθη του, β) αν κινδυνεύει ο ίδιος και ο Θόδωρος Παπαδόπουλος να διωχθούν για χρέη προς το δημόσιο γ) αν μιλάει ή δεν μιλάει με κάποιον νέο συμπαίκτη, επενδυτή ή με όποιον πραγματικό ή φανταστικό «εραστή» της εξουσίας και γ) αν έχει αδυναμία…στις χοντρές.  Εγώ νοιάζομαι πρωτίστως για την κατάντια πρώτα αυτού του ιστορικού συλλόγου σε κάθε επίπεδο. Διότι όπως το πάει ο κυρ-Σπύρος θα καταντήσει την ΠΑΕ, όπως κατάντησαν κάποιοι όμοιοί του τον Γ.Σ.

 

Κατά δεύτερο λόγο οργίζομαι για τους τόσους ανθρώπους που πήρε και θα πάρει στον λαιμό του και κυρίως τον Νίκο Παπαδόπουλο. Αν λοιπόν είχε έστω και χιλιοστά τσίπα ντροπής πάνω του θα έπρεπε να έχει φύγει ήδη, έστω και αφήνοντας πίσω του αποκαΐδια, αλλά δυστυχώς δεν έχει.