Το νου σας, την ομάδα και τα μάτια σας

Το νου σας, την ομάδα και τα             μάτια σας

Τελικά το αποφάσισα. Τέρμα για μένα ο Παπαθανασάκης. Αφού το άτομο αποφάσισε να τραβήξει κάρο (κοινώς αραμπά) μόνος με τις πατροπαράδοτες μεθόδους (αλόγα, γαϊδούρια ή μουλάρια) και όχι να οδηγήσει car (αυτοκίνητο) με καπάτσο συνοδηγό, εγώ θα του υποδείξω ότι βρίσκεται εκτός τόπου και εποχής;

 

Στο κάτω-κάτω υπάρχουν άλλοι, στο γενικότερο πλαίσιο του κυανόλευκου κόσμου, οι οποίοι οφείλουν να ψάξουν τρόπους να του αλλάξουν μυαλά με το καλό ή με το ζόρι. Αλλοι (και δεν αναφέρομαι σε φιλάθλους) οι οποίοι δήθεν διαρρηγνύουν (οψίμως) τα ιμάτια τους ή πράγματι ανησυχούν και πάσχουν πρέπει, οι μεν πρώτοι να κάνουν τουμπεκί, οι δε δεύτεροι να προχωρήσουν σε έργα, κόβοντας τα λόγια. Αύριο η ομάδα, έστω κουτσουρεμένη, έστω κάτι σαν ρεμπέτ ασκέρι (όχι από δική της ευθύνη), αρχίζει ένα πραγματικό Γολγοθά με σίγουρη κατάληξη, λυπάμαι που το λέω, τη «σταύρωσή» της.

 

Ο κόσμος λοιπόν πρέπει να τη στηρίξει, παραμερίζοντας κάθε Γραμματέα και Φαρισαίο και μαζί της να κουβαλήσει τον σταυρό, με απώτερο σκοπό βέβαια, πριν κάποιος αλέκτωρ λαλήσει τρις, να τη σώσει και να μη την απαρνηθεί.

 

Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται, μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει, εκτός κι αν συμβούν τέρατα και σημεία, τα οποία μπορεί να τα υποψιάζομαι, αδυνατώ όμως να τα τεκμηριώσω και άρα δεν τα αναφέρω.

 

Επομένως τα δύσκολα βρίσκονται μπροστά και εκείνοι που θα κληθούν να τα αντιμετωπίσουν είναι οι παίκτες ,ο Παπαδόπουλος και βεβαίως ο Σέμος αν φυσικά λειτουργήσει ως αρωγός τους και όχι ως τοποτηρητής του… μπος.

 

Αυτοί λοιπόν πρέπει να στηριχθούν τώρα στην αρχή, ώστε να μην αναγκαστούν βιώνοντας καταστάσεις απαξίωσης-πλην των γνωστών του Παπαθανασάκη- διαλυθούν ψυχολογικά. Ακόμη και όταν αρχίσει με το καλό το Πρωτάθλημα και τα πράγματα εξακολουθούν να στραβώνουν η ομάδα χρειάζεται να προστατευτεί ως κόρη οφθαλμού.

 

Πέρσι στηρίχθηκε, στα πάνω και κάτω της, με συνθήκες σχέσεων ιδανικές, φέτος θα αφεθεί μόνη της με τόσα προβλήματα; Όχι. Μάγκες η χρονιά να σωθεί κι αφήστε τον κυρ Σπύρο να κουρεύεται. Κάποτε, που θα πάει, τρίχα δεν θα μείνει στην κούτρα του να ξύνει.