Το μέλλον ήταν εκεί

Ο Νίκος Παπαδόπουλος λιγόλογος, σχεδόν ψυχρός επισήμανε χθες. «Είναι μια πολύ σημαντική χρονιά. Επιστρέψαμε εκεί που ανήκει να βρίσκεται αυτή η ομάδα, έχουν μείνει κάποιες τελευταίες κινήσεις, ώστε να πάμε στο Καρπενήσι πλήρεις».

Αρα η επιστροφή του Βέλλιου δεν ήταν η τελευταία κίνηση στη μεταγραφική σκακιέρα. Για πολλούς μπορεί αυτή η δήλωση να μη σημαίνει και πολλά. Θέμα αντίληψης η ακόμη και θεώρησης.

Υποχρέωση θα πουν, άρα ασήμαντο ως γεγονός, αφού οι μεταγραφές θεωρούνται δεδομένες. Όμως. Από κάτι µικρό και ασήµαντο µπορεί να συµβεί κάτι µεγαλύτερο κι έτσι συµβαίνει ξαφνικά κάτι τόσο σηµαντικό που µοιάζει µε θαύµα. Κι, όµως, αυτό το θαύµα χτίστηκε σιγά σιγά από µικρά γεγονότα που δείχνουν άσχετα και ασύνδετα µεταξύ τους.

Μπορεί κάποιες φορές να καταλάβουµε πώς το ένα προκάλεσε το άλλο, µόνο όταν δούµε το µεγάλο και θαυµαστό γεγονός να γίνεται µπροστά µας, αν τότε κοιτάξουµε τι προηγήθηκε, είμαστε έτοιμοι για το υπέρτατο.  Κάπως έτσι άρχισε χθες ο Ηρακλής την πεπατημένη στα αρχέγονα χνάρια του. Πλήθος κόσμου βρέθηκε στο στάδιο για να παρακολουθήσει την «πρώτη» της ομάδας στην αυγή της επιστροφής του διακρίνοντας τους παλιούς ιππότες της περσινής αποκάλυψης, μετρώντας έναν- έναν  τους… νεοσύλλεκτους της φετινής.

Κάπως έτσι μέτραγαν πέρσι τους νεοφερμένους, οι οποίοι στη συνέχεια μαζί με τους παλιούς πέτυχαν το θαύμα. Η προσθήκη του Βέλλιου, προφανώς ως κερασάκι στην τούρτα, δώρο από πλευράς Παπαθανασάκη στους πιστούς και διακόνους του νέου Ηρακλή .Μπουλούτ, Λάζαρ, Καρλίτος, Χαντί και χθες Βέλλιος. Παραλήρημα, δάκρυα και δηλώσεις των «φρέσκων» με κοινό παρονομαστή την εκπληκτική παρουσία του κόσμου και το πάθος του. Και κάπου εκεί το μέλλον χαμογελούσε πάνω από το στάδιο και οι φίλαθλοι το υποδεχόταν τραγουδώντας.