Το δημόσιο σχολείο δε δυναμώνει με δηλώσεις

Με αφορμή τους φετινούς διορισμούς, ακούσαμε ξανά για ένα «ισχυρό δημόσιο σχολείο» απο την κα Ζαχαράκη. 

Ωραία τα λόγια. Αλλά ένα σχολείο δεν κρίνεται από τις δηλώσεις των υπουργών. Κρίνεται από την καθημερινότητα που βιώνουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί.

Και η πραγματικότητα απέχει αρκετά από την εικόνα που προσπαθεί να παρουσιάσει η κυβέρνηση. 

Τι σημαίνει, άραγε, ισχυρό δημόσιο σχολείο όταν υπάρχουν σχολικά κτίρια με σοβαρές ελλείψεις και ανάγκες που παραμένουν άλυτες; Όταν η συντήρηση και η λειτουργία των σχολείων γίνονται καθημερινός αγώνας; Όταν οι αλλαγές στη λειτουργία των σχολικών επιτροπών έχουν δημιουργήσει ακόμη περισσότερες δυσκολίες;

Τι σημαίνει ισχυρό σχολείο όταν ένας εκπαιδευτικός καλείται να διαχειριστεί μια τάξη γεμάτη παιδιά (δεν έγινε μείωση), να διδάξει ένα απαιτητικό πρόγραμμα, να ανταποκριθεί σε ατελείωτες διοικητικές υποχρεώσεις και ταυτόχρονα να βρει χρόνο για το πραγματικό του έργο, τη διδασκαλία και τους μαθητές;

Και ας μιλήσουμε επιτέλους και για τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.
Δε γίνεται να ζητάμε ποιοτική εκπαίδευση από ανθρώπους που δυσκολεύονται να καλύψουν βασικές ανάγκες της ζωής τους. Δεν γίνεται ένας νέος εκπαιδευτικός να διορίζεται και να αναγκάζεται να υπολογίζει αν ο μισθός του επαρκεί για το ενοίκιο, τους λογαριασμούς και τα έξοδα μετακίνησης. Τα προβλήματα κάθε χρόνο είναι εμφανή. 

Δε γίνεται επίσης να θεωρούμε φυσιολογικό ένα σχολείο που κάθε Σεπτέμβρη περιμένει χιλιάδες αναπληρωτές για να λειτουργήσει.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι αριθμοί σε έναν πίνακα διορισμών. Είναι οι άνθρωποι που κρατούν καθημερινά όρθιο το δημόσιο σχολείο.
Και κάπου εδώ βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση.

Από τη μία ακούμε για «επενδύσεις στην παιδεία» και για ένα σχολείο που αλλάζει. Από την άλλη, όταν τίθεται το ζήτημα της ουσιαστικής οικονομικής στήριξης των εκπαιδευτικών, ακούμε ότι… δεν υπάρχουν χρήματα.
Τελικά, λοιπόν, ποιο δημόσιο σχολείο θέλουμε;

Ένα σχολείο που θα παρουσιάζεται ως επιτυχία μέσα από επικοινωνιακές καμπάνιες ή ένα σχολείο που θα στηρίζεται πραγματικά, με προσωπικό, υποδομές, χρηματοδότηση και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας;
Γιατί ισχυρό δημόσιο σχολείο σημαίνει ισχυρούς εκπαιδευτικούς, ασφαλείς σχολικές υποδομές και μαθητές που έχουν όλα όσα χρειάζονται για να μορφωθούν χωρίς αποκλεισμούς.

Και αυτό δεν είναι προεκλογικό σύνθημα. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας.
Η εκπαιδευτική κοινότητα δε ζητά προνόμια. Ζητά τα αυτονόητα.

Και θα συνεχίσει να τα διεκδικεί !

*Γεωργία Γεωργίου , ειδική παιδαγωγός και απόφοιτη τμήματος Ευρωπαϊκών Σπουδών ΕΑΠ