Το Champions League παραμένει η μεγάλη εκκρεμότητα του ΠΑΟΚ
Η ΑΕΚ έκανε ξανά το βήμα που ο ΠΑΟΚ δεν έχει καταφέρει να κάνει επί εποχής Ιβάν Σαββίδη – Γιατί το Champions League έχει γίνει το μεγάλο απωθημένο του κόσμου και γιατί η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τον ιδιοκτήτη
Σήμερα η ΑΕΚ κατάφερε για ακόμη μία φορά να μπει στο Champions League. Και κάπου εδώ, όσο κι αν αυτό ενοχλεί έναν ΠΑΟΚτσή, οφείλουμε να κάνουμε μια ψύχραιμη σύγκριση.
Από τη μία έχεις μια ομάδα που τα τελευταία οκτώ χρόνια έχει μπει δύο φορές στη League Stage του Champions League. Μία το 2018, σε μια σεζόν που ο ΠΑΟΚ θεωρεί ότι του κλάπηκε το πρωτάθλημα, και μία φέτος, έχοντας και την απίστευτη εύνοια της τύχης να μπει την τελευταία στιγμή στους ισχυρούς και να παίξει στα play-off με έναν αντίπαλο που, θεωρητικά τουλάχιστον, ήταν επιπέδου… καφενείου.
Όμως, όσο κι αν μπορεί κάποιος να αμφισβητεί τις συγκυρίες, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι η ΑΕΚ έχει έναν καλό τεχνικό διευθυντή και μια διοίκηση που, ανεξάρτητα από πρόσωπα και χαρακτήρες, έχει δείξει σωστή οργάνωση, προσοχή στις λεπτομέρειες και ξεκάθαρο πλάνο. Και αυτό, σε συνδυασμό με τις συγκυρίες που προέκυψαν, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην ευρωπαϊκή της πορεία.
Από την άλλη έχεις τον ΠΑΟΚ.
Μια ομάδα που επί Ιβάν Σαββίδη πήρε περισσότερους τίτλους απ’ όσους είχε κατακτήσει σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, ξεχρέωσε, μεγάλωσε και άλλαξε επίπεδο.
Όμως υπάρχει ένα τεράστιο «αλλά»: ο ΠΑΟΚ δεν κατάφερε ποτέ επί Σαββίδη να αγωνιστεί στη League Stage του Champions League.
Και αυτό δεν είναι μια λεπτομέρεια. Ήταν μία από τις βασικότερες υποσχέσεις που είχαν δοθεί στον κόσμο όταν ο Ιβάν Σαββίδης ανέλαβε την ομάδα.
Εδώ βρίσκεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα στον κόσμο του ΠΑΟΚ.
Δεν είναι μόνο οι τίτλοι.
Είναι το Champions League.
Και πλέον δεν θα το έλεγα απλώς «απωθημένο». Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Για να καταλάβει κάποιος το μέγεθος, αρκεί ένα απλό παράδειγμα: αν αύριο βγείτε στην Αριστοτέλους και ρωτήσετε 100 ΠΑΟΚτσήδες τι θέλουν περισσότερο να δουν — τον ΠΑΟΚ στο Champions League ή να πάρει τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα — η απάντηση θα είναι εκκωφαντική.
Το μεγαλύτερο ποσοστό θα πει Champions League.
Αυτό από μόνο του εξηγεί πολλές από τις αντιδράσεις του κόσμου απέναντι στη διοίκηση και στον Ιβάν Σαββίδη.
Γιατί όταν βλέπεις την ΑΕΚ, από εκεί που βρέθηκε, να πηγαίνει δύο στα δύο στο Champions League, είναι λογικό να σε πιάνει τρέλα.
Όταν την ίδια στιγμή βλέπεις και ακούς ονόματα όπως ΛΑΣΚ, Σάμπαχ, Σλόβαν Μπρατισλάβας, Πάφος και άλλες ομάδες που μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν σου περνούσε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτή τη διοργάνωση, τότε η απογοήτευση μεγαλώνει.
Και γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν έχεις έναν πρόεδρο με τεράστια οικονομική επιφάνεια, ο οποίος σου είχε υποσχεθεί ότι θα οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στο top 20 της Ευρώπης.
Κάπου εδώ, λοιπόν, δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για διαχωρισμούς.
Ο ΠΑΟΚ έχει κατακτήσει τίτλους, έχει αλλάξει επίπεδο, έχει δημιουργήσει υποδομές και έχει ζήσει μεγάλες στιγμές. Όλα αυτά είναι δεδομένα και κανείς δεν μπορεί να τα διαγράψει.
Όμως το Champions League παραμένει η μεγάλη αποτυχία της εποχής Σαββίδη.
Και αυτή η αποτυχία πονάει ακόμη περισσότερο όταν βλέπεις ομάδες που κάποτε είχαν βρεθεί ακόμη και στη Γ’ Εθνική να επιστρέφουν, να κατακτούν τρία πρωταθλήματα και να αγωνίζονται στο Champions League, την ώρα που ο δικός σου πρόεδρος σου υποσχόταν… λαγούς με πετραχήλια.
Το ερώτημα πλέον είναι τι μπορεί να κάνει η διοίκηση και ο ίδιος ο Ιβάν Σαββίδης για να αλλάξει το κλίμα.
Γιατί το κλίμα είναι ήδη βαρύ. Η πώληση του Κωνσταντέλια, ο αποκλεισμός από το Europa League και συνολικά η αίσθηση ότι ο ΠΑΟΚ για ακόμη μία φορά δεν έκανε το βήμα που περίμενε ο κόσμος έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Αυτό που, υποθετικά, θα μπορούσε να αντιστρέψει τα πάντα είναι η κατάκτηση του Conference League.
Πραγματικά θεωρώ ότι θα είναι το μοναδικό αντίβαρο σε όλα όσα συμβαίνουν τώρα. Ένας ευρωπαϊκός τίτλος θα μπορούσε να αλλάξει εντελώς την ψυχολογία, να δώσει ξανά πίστη στον κόσμο και να μετατρέψει μια δύσκολη κατάσταση σε μία από τις σημαντικότερες στιγμές στην ιστορία του ΠΑΟΚ.
Πέραν όμως των υποθέσεων και βάσει του τι έχουμε δει από την ομάδα μέχρι τώρα, προσωπικά δεν θέλω ούτε να προδικάσω ούτε να προβλέψω τι θα συμβεί τελικά μέσα στη χρονιά.
Μπορώ όμως να φανταστώ τι θα γίνει εάν ο ΠΑΟΚ αποκλειστεί και από την Μπραν.
Εκεί πλέον δεν θα μιλάμε απλώς για έναν ακόμη ευρωπαϊκό αποκλεισμό.
Θα μιλάμε για ένα σημείο καμπής.
Γιατί ο κόσμος του ΠΑΟΚ μπορεί να συγχωρήσει πολλά. Αυτό που δυσκολεύεται πλέον να συγχωρήσει είναι να βλέπει το μεγάλο όνειρο του Champions League να απομακρύνεται χρόνο με τον χρόνο, ενώ γύρω του ομάδες που θεωρούσε πολύ μικρότερες καταφέρνουν να φτάνουν εκεί.
Και αυτή ίσως είναι σήμερα η μεγαλύτερη πληγή του ΠΑΟΚ.
Όχι ότι δεν πήρε τίτλους.
Αλλά ότι, μετά από τόσα χρόνια, τόσα χρήματα, τόσες υποσχέσεις και τόσες ευκαιρίες, δεν έχει καταφέρει ακόμη να τον δει εκεί που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο θέλει ο κόσμος του: στο Champions League.
Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, δεν χωρούν πλέον δικαιολογίες ούτε μεταφορά ευθυνών.
Για αυτή την αποτυχία η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον Ιβάν Σαββίδη. Σε κανέναν άλλον.
Είναι ο ιδιοκτήτης της ομάδας, αυτός που όλα αυτά τα χρόνια έχει πάρει τις μεγάλες αποφάσεις, αυτός που έθεσε τους στόχους και αυτός που υποσχέθηκε στον κόσμο ότι θα οδηγήσει τον ΠΑΟΚ στο top 20 της Ευρώπης.
Οι προπονητές αλλάζουν, οι τεχνικοί διευθυντές αλλάζουν, οι ποδοσφαιριστές έρχονται και φεύγουν. Η τελική ευθύνη όμως για τη συνολική πορεία ενός οργανισμού ανήκει πάντοτε σε αυτόν που τον διοικεί.
Και στην περίπτωση του ΠΑΟΚ αυτός είναι ένας:
Ο Ιβάν Σαββίδης.
Κανείς άλλος.
