Άρης: Χτίζει χαρακτήρα, πρέπει να μάθει να τελειώνει και τα ματς
Η νίκη με αντίπαλο την Κηφισιά, στη Λεωφόρο, έχει μεγαλύτερη αξία από τους τρεις βαθμούς. Γιατί ο Άρηςκέρδισε ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ήταν σταθερά καλύτερος, δεν είχε διαρκώς τον έλεγχο και για μεγάλα διαστήματα έδειξε ξανά τις αδυναμίες που τον συνοδεύουν από την αρχή της σεζόν. Βρήκε, όμως, τρόπο να φύγει με το 2-1. Αυτό στοιχειοθετεί πρόοδο.
Ξαφνικά δεν λύθηκαν όλα τα προβλήματα, αλλά αυτή τη φορά ο Άρης δεν λύγισε όταν το παιχνίδι στράβωσε. Η Κηφισιά ισοφάρισε, πήρε μέτρα, έβγαλε ενέργεια και για ένα διάστημα ανάγκασε τους «κιτρινόμαυρους» να αμυνθούν περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν.
Σε προηγούμενα ματς μία τέτοια εξέλιξη μπορούσε να χαλάσει εντελώς την ισορροπία της ομάδας. Στη Λεωφόρο δεν συνέβη αυτό. Ο Άρης έμεινε μέσα στο παιχνίδι, δεν πανικοβλήθηκε ολοκληρωτικά και στο τέλος βρήκε τη φάση που έκρινε τον αγώνα. Και τέτοιες νίκες χτίζουν τον χαρακτήρα μίας ομάδας.
Το 2/2 μετά τη διακοπή δίνει βαθμούς, αλλά κυρίως δίνει αυτοπεποίθηση σε ένα γκρουπ που είχε ανάγκη να νιώσει ξανά ότι μπορεί να κερδίζει και όταν δεν παίζει τέλεια.
Οι πλευρές λειτουργούν, το κέντρο ακόμη ψάχνεται
Αγωνιστικά, υπάρχουν πράγματα που φαίνεται να σταθεροποιούνται. Οι συνεργασίες στα άκρα έχουν βελτιωθεί. Πετρίς και Γκαρέ από τη μία πλευρά, Ρίτσαρντς και Μπρούμα από την άλλη, δίνουν περισσότερα τρεξίματα, καλύτερες αποστάσεις και μεγαλύτερη ένταση. Μπροστά, Κουαμέ και Καντεβέρε προσφέρουν συνεχώς κίνηση και πίεση. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι όλη αυτή η ενέργεια δεν μεταφράζεται πάντα σε σωστές αποφάσεις. Ο Άρης βγήκε αρκετές φορές στο ανοικτό γήπεδο με καλές προϋποθέσεις και θα μπορούσε να είχε τελειώσει το ματς πολύ νωρίτερα.
Το μεγάλο πρόβλημα στα παιχνίδια του Άρη, παραμένει ο έλεγχος και μεγάλο μέρος αυτού του προβλήματος περνά από τον άξονα. Όταν η ομάδα έχει ένταση, σωστές αποστάσεις και γρήγορες αντιδράσεις, η εικόνα αλλάζει. Όταν αυτά χάνονται, οι αντίπαλοι φτάνουν υπερβολικά εύκολα έξω από την περιοχή. Η φάση του γκολ της Κηφισιάς είναι χαρακτηριστική. Ο Σαγκάλ βρήκε χρόνο και χώρο για να εκτελέσει χωρίς την πίεση που θα έπρεπε να υπάρχει. Και δεν ήταν η μοναδική στιγμή. Αυτό είναι ίσως το βασικό ζήτημα που πρέπει να λύσει ο Γρηγορίου: να κάνει τον Άρη λιγότερο ευάλωτο στις μεταπτώσεις του.
Ο Γκαρέ, ο Μιρ και μία φάση που λέει πολλά
Το νικητήριο γκολ στη Λεωφόρο είχε επίσης τη δική του σημασία. Ο Γκαρέ ήταν για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι επιδραστικός και αυτή τη φορά πήρε πάνω του τη μεγάλη στιγμή. Η προσποίηση και η εκτέλεση ήταν ενέργεια ποιότητας και καθαρού μυαλού. Αλλά πρέπει να σταθούμε και στον Μιρ. Ο Ισπανός έχει ακούσει πολλά και δικαιολογημένα, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει δώσει αυτά που περίμενε ο Άρης. Στη φάση του 1-2 όμως έκανε αυτό που πρέπει να κάνει ένας παίκτης της ποιότητάς του: έβγαλε ένταση, κράτησε σωστά τη φάση και δημιούργησε τις προϋποθέσεις για το γκολ. Αυτό είναι σημαντικό γιατί ο Γρηγορίου είχε παραδεχθεί μετά τον Βόλο ότι ο πάγκος δεν βοήθησε. Αυτή τη φορά βοήθησε.
Μετά από επτά αγωνιστικές ο Άρης έφτασε τους 13 βαθμούς, με τέσσερις νίκες, μία ισοπαλία και δύο ήττες σε εκτός έδρας ντέρμπι (σ.σ. ΑΕΚ και ΠΑΟΚ). Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι έχει αρχίσει να παίρνει τα ματς με ομάδες που πρέπει να κερδίζει αν θέλει να κοιτάξει πιο ψηλά. Αυτό δεν είναι αυτονόητο. Η Κηφισιά είναι καλή ομάδα, ο Βόλος επίσης έχει δείξει πράγματα, η Καλαμάτα το ίδιο. ΑΕΚ, Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ άφησαν ήδη βαθμούς με αυτούς τους αντιπάλους.
Ο Άρης πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτό το 2/2 για να επενδύσει πάνω σε αυτό και να αποκτήσει μεγαλύτερη διάρκεια και σταθερότητα. Γιατί αυτή τη στιγμή δείχνει ότι έχει ποιότητα για να κερδίζει. Το επόμενο βήμα είναι να αποκτήσει και την ωριμότητα για να μην κάνει κάθε νίκη τόσο δύσκολη.
