Άρης: Το 2/2 είναι το αποτέλεσμα, η «κανονικότητα» είναι η πραγματική είδηση
Υπήρχαν αρκετοί λόγοι για να αντιμετωπίζεται το παιχνίδι με τον ΟΦΗ ως το πρώτο πραγματικά δυνατό τεστ του φετινού Άρη. Η πρεμιέρα στην Τρίπολη είχε φέρει τη νίκη και μάλιστα με τρόπο που αποκάλυψε χαρακτήρα, αλλά απέναντι στην Καλαμάτα ο Άρης ήταν το φαβορί. Ο ΟΦΗ ερχόταν στη Θεσσαλονίκη με περισσότερα επίσημα παιχνίδια στα πόδια του, ευρωπαϊκό ρυθμό, καλή ψυχολογία και την εικόνα μιας ομάδας που ξέρει τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Θεωρητικά, λοιπόν, το εμπόδιο ήταν αισθητά ψηλότερο. Στην πράξη, όμως, ο Άρης ήταν ανώτερος. Και ίσως αυτό να έχει μεγαλύτερη σημασία ακόμη κι από το δεύτερο διαδοχικό «τρίποντο». Όχι επειδή μία νίκη στα τέλη Αυγούστου μπορεί να αποτελέσει ασφαλές συμπέρασμα για ολόκληρη τη σεζόν. Κάτι τέτοιο θα ήταν πρόωρο. Αλλά επειδή η εικόνα απέναντι στον ΟΦΗ επιβεβαίωσε κάτι που είχε αρχίσει να φαίνεται ήδη από την προετοιμασία: φέτος υπάρχει μία βάση πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί κάτι καλό.
Ο Άρης δεν ψάχνει από την αρχή τον εαυτό του
Αυτό ίσως είναι η σημαντικότερη αλλαγή σε σχέση με προηγούμενα καλοκαίρια και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα. Ο Άρης δεν μπήκε στη σεζόν προσπαθώντας ταυτόχρονα να βρει προπονητή, αγωνιστική φιλοσοφία, βασικό κορμό και ρόλους. Ο Μιχάλης Γρηγορίου γνωρίζει την ομάδα και η ομάδα γνωρίζει εκείνον. Υπάρχουν συγκεκριμένες αρχές, μία ξεκάθαρη λογική στο παιχνίδι και μία συνέχεια από την προηγούμενη σεζόν στην προετοιμασία και από εκεί στα επίσημα, την οποία ο προπονητής προσπαθεί συνεχώς να εξελίξει. Με τον ΟΦΗ δεν χρειάστηκε να έχει απαραίτητα την μπάλα για να ελέγξει τον αγώνα. Μετά το γρήγορο γκολ του Μανού Γκαρθία επέλεξε σε διαστήματα να παίξει πιο άμεσα, να πιέσει για το λάθος, να εκμεταλλευτεί τους χώρους και να χτυπήσει με μεγαλύτερη ταχύτητα
Στο δεύτερο ημίχρονο η εικόνα έγινε ακόμη πιο καθαρή και πιεστική στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Οι 17 τελικές και οι εννέα προς την εστία αποτυπώνουν την παραγωγικότητα. Αν είχε αξιοποιηθεί το πέναλτι του Ράτσιτς (σ.σ. για το 3-0) και κάποιες από τις καθαρές ευκαιρίες, το τελικό σκορ θα περιέγραφε πολύ καλύτερα τη διαφορά των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο.
Το σημαντικό, όμως, δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι ότι ο Άρης έχει πλάνο και σχέδιο. Δεν πηγαίνει πλέον στα «τυφλά», όπως συνέβαινε για μεγάλα διαστήματα της περσινής αποτυχημένης σεζόν. Και τα πέντε γκολ στις δύο πρώτες αγωνιστικές, παρότι ασφαλώς δεν αποτελούν μεγάλο δείγμα, λένε κάτι και για τη φετινή μεσοεπιθετική ποιότητα. Ακόμη περισσότερο όταν απέναντι στον ΟΦΗ δεν χρησιμοποιήθηκε καν ο Λορέν Μορόν, ενώ ο Μιγκέλ Αλφαρελά έμεινε εκτός.
Ο Κουαμέ ήρθε από τον πάγκο και τελείωσε εξαιρετικά τη φάση του 2-0. Ο Γκαρέ είχε 11/12 επιτυχημένες πάσες στο τελευταίο τρίτο. Ο Ράτσιτς ολοκλήρωσε το παιχνίδι με 90% επιτυχημένες μεταβιβάσεις, ενώ ο Καντεβέρε έδωσε πολλά με τις μονομαχίες και τα στηρίγματά του. Και μέσα σε όλα αυτά, χρειάστηκαν μόλις τρία λεπτά για να ξανασυστηθεί ο Μανού Γκαρθία στο «Κλεάνθης Βικελίδης». Το γκολ ήταν η ιδανική επιστροφή. Η συνολική παρουσία του, όμως, επιβεβαίωσε και κάτι απολύτως φυσιολογικό: ακόμη και ένας παίκτης που γνωρίζει άριστα το περιβάλλον χρειάζεται χρόνο για να ξαναβρεί αγωνιστικές συνδέσεις με ένα γκρουπ που έχει αλλάξει.
Το ίδιο ισχύει και για τον Ομάρ Ρίτσαρντς, ο οποίος έκανε το ντεμπούτο του και φάνηκε περισσότερο συγκρατημένος στα ανεβάσματά του. Λογικό κι αυτός να θέλει τον χρόνο του. Όλες αυτές οι λεπτομέρειες αυτά όμως κάνουν το 2/2 ακόμη πιο χρήσιμο.
Κερδίζει ενώ ακόμη… φτιάχνεται
Ο σημερινός Άρης δεν είναι τελειωμένο προϊόν. Για παράδειγμα, ο Μπασίρου ακόμη αναζητεί το 100% της ετοιμότητάς του. Ο Χόνγκλα μόλις επέστρεψε έπειτα από μήνες. Ο Μιρ χρειάζεται παιχνίδια. Καντεβέρε και Κουαμέ προέρχονται από προβλήματα τραυματισμών. Πετρίς και Ρίτσαρντς έχουν ελάχιστο χρόνο με την ομάδα. Ο Μανού μόλις μπήκε στην εξίσωση. Παρόλα αυτά, ο Άρης κερδίζει. Και οι νίκες σε αυτή τη φάση της σεζόν αγοράζουν ίσως το σημαντικότερο αγαθό για μία ομάδα που ακόμη διαμορφώνεται: χρόνο χωρίς πανικό.
Ο Γρηγορίου μπορεί να ενσωματώνει παίκτες, να δοκιμάζει συνδυασμούς και να ανεβάζει σταδιακά τις εντάσεις χωρίς κάθε εβδομάδα να συνοδεύεται από το βάρος χαμένων βαθμών. Η ομάδα αποκτά αυτοπεποίθηση. Και μαζί της αρχίζει να αλλάζει και η σχέση με την εξέδρα. Το χειροκρότημα προς την ομάδα και ιδιαίτερα προς τον Γρηγορίου δεν ήταν απλή λεπτομέρεια.
Ήταν μία πρώτη αναγνώριση της δουλειάς και της προσπάθειας που βλέπει ο κόσμος μέσα στο γήπεδο. Ο Άρης δεν μοιάζει πλέον με ομάδα που ψάχνει να ανακαλύψει τι θέλει να παίξει. Εχει μία κανονικότητα.
Τα ντέρμπι που ακολουθούν, με ΑΕΚ και ΠΑΟΚ εκτός έδρας, θα αποτελέσουν το επόμενο και πολύ μεγαλύτερο μέτρο σύγκρισης. Όχι απαραίτητα λόγω αποτελέσματος. Κυρίως γιατί εκεί θα φανεί πόσο μπορεί ο Άρης να υπηρετήσει τις αρχές του απέναντι σε αντιπάλους υψηλότερων απαιτήσεων. Μέχρι τότε, όμως, έχει ήδη κερδίσει κάτι πολύ σημαντικό: δεν χρειάζεται πλέον να ψάχνει από πού θα ξεκινήσει. Μπορεί να κοιτάξει πώς θα γίνει καλύτερος πάνω σε κάτι που ήδη υπάρχει.
