Τα «ματ» του Παπαδόπουλου που οδήγησαν στη νίκη
Το ποδόσφαιρο περικλείει πολλά περισσότερα από το αγωνιστικό 90λεπτο. Άλλωστε μια ποδοσφαιρική ομάδα, είναι μια μικρή κοινωνία, που «ζει», δουλεύει κι εξελίσσεται καθημερινά. Είναι πάθος και θέληση, είναι τακτική, είναι ψυχολογία, είναι παιχνίδι του μυαλού, είναι «διάβασμα» του αντιπάλου... Πολλά. Κι ένας προπονητής πρέπει να σκεφτεί... τα πάντα πριν από ένα παιχνίδι. Από την κατάσταση του αγωνιστικού χώρου, τις καιρικές συνθήκες, ως τον υψομετρικό μέσο όρο του αντιπάλου.
Ο Νίκος Παπαδόπουλος δεν έχει δείξει τάσεις «αποδείξεων» για τη δουλειά του και «διαψεύσεων» των αμφισβητιών του, παρά μόνο εστιάζει στη δουλειά του με την ομάδα. Το φορμάρισμα της ομάδας στο τελευταίο χρονικό διάστημα που πιστοποιεί η βαθμολογική συγκομιδή της, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο και με το φορμάρισμα του ίδιου του 45χρονου τεχνικού. Ιδανική αντιμετώπιση των ατού των αντιπάλων, εκμετάλλευση των αδυναμιών του κι επαναφορά της έννοιας «ομάδα». Το ίδιο έκανε και στην Τρίπολη κόντρα στον Αστέρα.
Πέραν της δεδομένης εξαιρετικής παρουσίας συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών του Ηρακλή σε ατομικό επίπεδο (Χουάντερσον, Περόνε, Βέλλιος, Ζιαμπάρης, Μπαρτολίνι κτλ), ο Ημίθεος είχε συγκεκριμένους επιμέρους στόχους στην τακτική του στο γήπεδο. Στόχοι που είχε θέσει ο Νίκος Παπαδόπουλος, που επιτεύχθηκαν στη διάρκεια του 90λεπτου, που οδήγησαν στον απώτερο σκοπό του αγώνα, την κατάκτηση της νίκης.
Πέραν πάσης αμφιβολίας ο εορτάζων χθες, 45χρονος τεχνικός του Ηρακλή έχει σπουδαίο μερίδιο στην επιτυχία, με κινήσεις «ματ», απέναντι σ' έναν καλό αντίπαλο στην προπονητική... σκακιέρα, τον Στάικο Βεργέτη, κινήσεις που «βγήκαν» και που δημιούργησαν για τους «κυανόλευκους» τις προϋποθέσεις για την τελική σπουδαία επικράτηση.
Περόνε, το «δεκάρι»
Το έχει σκεφτεί από καιρό. Ο Ρομάνο ήταν τιμωρημένος. Ο Περόνε (φωτό) παίζοντας ακόμη και μόνος του ως «καθαρός» φορ, πολλές φορές «αφήνει» το χώρο που συνήθως κινείται, προκειμένου να υποδεχθεί την μπάλα, να ανοίξει χώρους στους εξτρέμ και να τους τροφοδοτήσει στις διαγώνιες κινήσεις τους. Ο «Παπ» έβαλε τον «Μανώλη» πίσω από τον Βέλλιο και ο Περόνε είχε τρεις επιλογές για να μοιράσει ασιστς. Είχε εξαιρετική παρουσία, καταλυτική στη νίκη με την ποιότητά του.
Κόντρες «φαρμάκι»
Ο Νίκος Παπαδόπουλος ανέμενε «φυσιολογικά» παίζοντας με τον Αστέρα στην Τρίπολη πως ο αντίπαλος θα επέλεγε να παίξει επιθετικά πιέζοντας, κάτι που θα δημιουργούσε χώρους στο δικό του μισό γήπεδο. Πασάς-Μπουλούτ από τα άκρα και Βέλλιος (φωτό) στην «κορυφή» είναι τρεις παίκτες με ταχύτητα απέναντι στο ασταθές δίδυμο των στόπερ του αντιπάλου και το «μοιρογνωμόνιο» του Περόνε δούλεψε στην εντέλεια στο να μοιράζει το παιχνίδι.
Εναλλαγή των μπακ
Ο Σαραμαντάς έπαιζε με πρόβλημα στους κοιλιακούς. Αντικαταστάτης του ο Καρλίτος (φωτό). Ο οποίος παίζοντας αριστερά δεν προσφέρει στην ομάδα τα αναμενόμενα. Αγωνιζόμενος δεξιά στο παιχνίδι με την Αναγέννηση Καρδίτσας φάνηκε πιο σταθερός. Η εσωτερική μετατόπιση του Μπουκουβάλα ως αριστερού μπακ φαινομενικά μπορεί να αποτέλεσε έκπληξη όμως ο Αγρινιώτης αμυντικός έχει παίξει τη θέση στο παρελθόν, αλλά τον δοκίμασε εκεί ο «Παπ» στο φιλικό με το Ν. Αγιονέρι...
Τον οδήγησε αριστερά
Οδήγησε τον Αστέρα να παίξει από την αριστερή του πλευρά. Μπουκουβάλας, Καρλίτος και Μπουλούτ (φωτό) ακολούθησαν την τακτική και ανασταλτικά. Το συμπέρασμα από τη μελέτη του πάνω στο παιχνίδι των Αρκάδων ήταν πως η δεξιά πλευρά τους ήταν η καλή. Βάζοντας και το καλό transition game επιθετικά (αποτέλεσμα αυτού τα γκολ) κι αμυντικά (όπου δεν άφησε κενούς χώρους η ομάδα) ο Ηρακλής έφτασε στο σκοπό του.
Ανάγκασε σε γεμίσματα
Η αποβολή του Μπουλούτ στο 68' ανέβασε το βαθμό δυσκολίας εκ των πραγμάτων. Ο Ηρακλής αμύνθηκε καλύπτοντας χώρους, «οχυρώθηκε» σωστά και δεν άφησε τον αντίπαλο να παίξει χαμηλά για να «σπάσει» την άμυνά του. Ουσιαστικά οδήγησε τον Αστέρα σε «γεμίσματα» στην περιοχή, κάτι που ήθελε, διότι -όπως κι αποδείχθηκε- ήταν «βούτυρο στο ψωμί» των πανύψηλων και ικανότατων στο ψηλό παιχνίδι Ζιαμπάρη (φωτό)-Μπαρτολίνι.
Ομαδικό πνεύμα
Αυτό είναι ένα στοιχείο που δεν αφορά αποκλειστικά στο προχθεσινό παιχνίδι. Είναι ένα στοιχείο που είχε ο Ηρακλής, που φάνηκε να το χάνει για λίγο και το επανακτά. Είχε ομαδικότητα, είχε αλληλοκαλύψεις σε καίρια σημεία του παιχνιδιού και συμμετοχή όλων στη γενικότερη τόσο επιθετική τακτική, όσο και στο ανασταλτικό κομμάτι με την πίεση να ξεκινά από ψηλά.
