Τα αυτογκόλ του Τούντορ

Η αλήθεια είναι πως ο ΠΑΟΚ από τους δέκα βαθμούς που έχει χάσει στο πρωτάθλημα, αν εξαιρέσουμε τον αγώνα με τον Ολυμπιακό που κοιμήθηκε όρθιος, στα υπόλοιπα μπορούσε να έχει ελάχιστες απώλειες.

Το αποτέλεσμα, με την εικόνα του αγώνα βέβαια, πολλές φορές δεν έχει καμία σχέση και κάπως έτσι ο ΠΑΟΚ πληρώνει τις αμαρτίες του. Για την ακρίβεια, την αδυναμία του Τούντορ να διαχειριστεί το ρόστερ του.

Στην υπόθεση Όλσεν που κακά τα ψέματα είναι μία από τις αιτίες που ο ΠΑΟΚ χάνει βαθμούς, ο προπονητής είναι υποχρεωμένος να δώσει ευκαιρίες σε έναν τερματοφύλακα που αγοράστηκε από τον αθλητικό διευθυντή. Μάλλον η κλεψύδρα αδειάζει για τον Σουηδό, όμως μακάρι να ήταν μόνο αυτός το πρόβλημα.

Στο θέμα διαχείρισης ο Τούντορ παίρνει πολύ χαμηλό βαθμό. Τον ακριβώς αντίθετο που παίρνει για το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας του.

Η επιμονή στον Σάμπο, τη στιγμή που και ο Κάτσε δεν είναι στη καλύτερη δυνατή κατάσταση – αν και στο Καυτανζόγλειο όσο έπαιξε ήταν εκπληκτικός – γίνεται εμμονή όταν στον πάγκο της ομάδας υπάρχει πχ ο Χαρίσης. Αλήθεια, πως είναι δυνατόν να μην τον υπολογίζει καθόλου όταν παραμονές πρεμιέρας με την Ξάνθη έλεγε πως τον προόριζε για βασικό;

Ο Τούντορ δεν έχει καταφέρει να ενεργοποιήσει πολλούς παίκτες που θα μπορούσε. Αλήθεια, είναι δυνατόν ο Ζάιρο να μην έχει ξεκινήσει παιχνίδι; Ο Μαλεζάς; Είναι δυνατόν να μην έχει βρεθεί ο αντί – Τζιόλης; Αυτός που θα δώσει ανάσες στον Κατερινιώτη;

Ο Τούντορ έχει θέμα γενικότερα με την διαχείριση. Φαίνεται, το αισθανόμαστε, ελπίζουμε και ο ίδιος. Έχει ελαφρυντικά, όμως η αλήθεια είναι πως ότι λάθος κάνει το πληρώνει και με το παραπάνω.

Όπως για παράδειγμα η αλλαγή του Μακ με τον Γκολάσα στο Καυτανζόγλειο. Σε εκείνο το σημείο, ο ΠΑΟΚ προηγείται 2-3, ο Μπερμπάτοφ δεν έχει δυνάμεις άλλες, το γήπεδο είναι ανοιχτό. Εκεί δεν βγάζεις τον γρήγορο φορ σου, αλλά τον μεγάλο σε ηλικία και αργό.

Και ο Τούντορ πλήρωσε αυτή του την κακή επιλογή, αφού η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να εκτελεστεί το πέναλτι από τον Μπερμπάτοφ και να χαθεί.

Ο Τούντορ πρέπει να πείσει άμεσα πως δεν είναι τόσο κακός στην ενεργοποίηση του ρόστερ. Δεν βγαίνει χρονιά με δώδεκα – δεκατρείς παίκτες, δεν υπάρχει δικαιολογία που κάποιοι παίκτες δεν έχουν πάρει χρόνο συμμετοχής.

Και ένα ακόμη στοίχημα που πρέπει να κερδίσει ο Κροάτης, είναι η ομαδικότητα παικτών που μάλλον δεν την διαθέτουν στα στοιχεία τους. Ο Ροντρίγκες, ο Μακ, καμιά φορά και ο Πέλκας όταν δεν είναι συγκεντρωμένος, τραβάνε προσπάθειες από τα μαλλιά. Ο Αφρικανός δεν έδωσε τη μπάλα στον Κλάους, στο άδειο τέρμα, ο Μακ δύο φορές στον ολομόναχο Μπερμπάτοφ, ο Πέλκας έψαξε κάτι σουτ χωρίς προϋποθέσεις ενώ είχε πάσες.

Και έτσι, χάνονται παιχνίδια.