Eμοιαζε με τρολάρισμα της μοίρας. Με ένα σαδιστικό παιχνίδι της τύχης σε βάρος του ΠΑΟΚ. Σώνει και καλά να αποκλειστεί από το Κύπελλο με δράστη τον Ατρόμητο μέσα στην Τούμπα. Στα καλά καθούμενα, από το πουθενά, κάτω από τα δοκάρια για πρώτη φορά ο πιτσιρικάς ο Μοναστηρλής. Πέντε χαμένα γκολ από τον Κωνσταντέλια και άλλα τρία από τον Τάϊσον, τον Ζίβκοβιτς και τον Γιακουμάκη, ένα γκολ σε βάρος του από τον Μπακού, που ούτε στον ύπνο του θα ξαναβάλει παρόμοιο κι αν τυχόν ο Ζίβκοβιτς δεν περνούσε την μπάλα από την κλειδαρότρυπα για να νικηθεί επιτέλους ο Κοσέλεφ, ναι, θα μπορούσε να γίνει το απίστευτο αλλά αληθινό: Μετά την ήττα στο Πρωτάθλημα, μια ακόμη ήττα από τον Ατρόμητο και ένας ατιμωτικός αποκλεισμός στο Κύπελλο. Ομως...
...'Αλλα σχέδια είχε τελικά η μοίρα. Ήθελε να δοξάσει τον Μοναστηρλή. Να είναι αυτός που, ως ένα πολύ μεγάλο βαθμό, θα χαρίσει την πρόκριση στον ΠΑΟΚ στην παρθενική εμφάνισή του με την πρώτη ομάδα. Κι αυτό δεν το χάρηκε μόνο ίδιος, αλλά και όλοι οι οπαδοί του ΠΑΟΚ, που δεν θα πάψουν ποτέ να έχουν αδυναμία σε όλα τα παιδιά που προέρχονται από τα σπλάχνα της ομάδας.
Προφανώς αυτό που «μετράει» είναι ότι επιτεύχθηκε ο στόχος, έστω και με περιπετειώδη τρόπο, έστω και με πολύ άγχος, προφανώς είναι πολύ σημαντικό ότι ο Μοναστηρλής στα 21 του προσφέρει στον εαυτό του μια πολύ τονωτική ένεση ηθικού, προφανώς έχει την αξία της και η ενσωμάτωση στην ομάδα του Ζαφείρη και και του Γερεμέγεφ. Από εκεί και πέρα, ωστόσο, παίκτες και Λουτσέσκου πρέπει να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί αυτό το ματς δεν έληξε με 6-0, άντε 6-1. Γιατί χάθηκαν τόσο καλές ευκαιρίες με άστοχα σουτ και κεφαλιές, εκτός από τις ωραίες αποκρούσεις του γκολκίπερ του Ατρόμητου στις τελικές εντός εστίας.
Το γενικόλογο «έλειπε το καθαρό μυαλό» είναι μια εξήγηση, αλλά χρειάζεται η... εξήγηση για την εξήγηση, διότι είναι άδικο και αυτοκαταστροφικό να δημιουργεί ο ΠΑΟΚ τόσες πολλές και καλές ευκαιρίες και με τα χίλια ζόρια να σκοράρει μόνο μία φορά.
Επίσης, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένοι από την απόδοση των δύο πλάγιων μπακ, Κένι και Μπάμπα, ως προς τη συμβολή τους επιθετικά, αλλά και του Μεϊτέ και του Οζντόεφ, που ήταν ωσεί παρόντες. Ο Γερεμέγεφ και ο Ζαφείρης εύλογα θα χρειαστούν χρόνο για να αφομοιώσουν τον τρόπο παιχνιδιού και να μπολιαστούν 100% στο σύνολο. Ο Γιακουμάκης έδειξε ότι ξεπέρασε εντελώς τον τραυματισμό του. Του Ζίβκοβιτς, ενώ προσπαθούσε (όπως πάντα) φιλότιμα, δεν του «πήγαινε» το ματς, ήταν όμως αυτός που έβγαλε το φίδι από την τρύπα με την ισοφάριση. Ο Κωνσταντέλιας και ο Τάισον, ήταν ό,τι καλύτερο διέθετε ο ΠΑΟΚ σ' αυτό το παιχνίδι. Ειδικά ο Κωνσταντέλιας θα μπορούσε, αν ήταν λίγο πιο προσεκτικός και πιο τυχερός στις εκτελέσεις του, να ξεπεράσει το χατ τρικ, άφησε πάντως το αποτύπωμά του σ' αυτή την πρόκριση με πολλές «ζωγραφιές» πάνω στο χόρτο. Μαζί με τον «παππού» έδειξαν ότι παραμένουν σε εξαιρετική κατάσταση κι αυτό είναι τεράστιο αβαντάζ για τον ΠΑΟΚ.
Και τώρα τι; Τώρα νίκη στο Αγρίνιο για να μη χαθούν κι άλλοι βαθμοί στο Πρωτάθλημα και αμέσως μετά... ήταν ή επί τας στο Καραϊσκάκη, κόντρα στον Ολυμπιακό, για μια θέση στα ημιτελικά του Κυπέλλου. Μπορεί ο ΠΑΟΚ να «βγάλει» και τα δύο ματς νικηφόρα; Γιατί όχι; Αν θωρακιστεί αμυντικά κι αν εμφανιστεί δυνατός στη μεσαία γραμμή, τότε σίγουρα θα τα καταφέρει, γιατί επιθετικά ευτυχώς όλα τα ατού του βρίσκονται σε καλό φεγγάρι. Αρκεί, βέβαια, όλη η ομάδα να νιώσει το κίνητρο που υπάρχει και στα δύο παιχνίδια και να τα αντιμετωπίσει με μεγάλη, πολύ μεγάλη, πάρα πολύ μεγάλη σοβαρότητα και με ακόμη μεγαλύτερη διάθεση και ενέργεια.
