Σοβαρή ομάδα, μετά από χρόνια
Μιλάμε ξεκάθαρα για τον καλύτερο Ηρακλή των «μαύρων χρόνων», αυτών που ΕΠΟ-SuperLeague και... «λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις» έστειλαν ετσιθελικά, λειτουργώντας επιλεκτικά –κάτι που επιβεβαίωσαν μόλις μήνες μετά-. Ή μήπως και παραπάνω; Δηλαδή στις τελευταίες 1-2 χρονιές της SuperLeague, καλύτερη μπάλα έβλεπε ο κόσμος στο Καυτανζόγλειο; Όχι.
Ιδιαίτερα αυτό το πρώτο χθεσινό ημίχρονο, όχι απέναντι σε μια ομάδα που θα παλέψει για να σωθεί, αλλά για να μπει στα Play Offs, ήταν πράγματι εντυπωσιακό. Βασικά και πρώτιστα ήταν... ποδόσφαιρο. Είδαμε μια ομάδα σοβαρή και με πλάνο.
Δεν ξέρω αν είχαν πέσει τόσο τα στάνταρ των απαιτήσεων λόγω των... λίτρων κολλυρίων που βάζαμε στα πρησμένα κόκκινα μάτια από το «υπερθέαμα» ή ήταν όντως τόσο εκθαμβωτικός ο Ηρακλής.
Κι όλα αυτά 2η αγωνιστική, με τον Ρομάνο να μην έχει ρυθμό-διάρκεια, Μπαρτολίνι-Μπάμπα να λείπουν και την ομάδα κι επί συνόλου προφανώς να μην έχει πιάσει «ταβάνι».
Συνδυασμοί, εκρηκτικότητα, ατομικές εμπνεύσεις, αγωνιστικό πλάνο, στοχευμένες επιθέσεις από τα άκρα και τον άξονα... Ο Ηρακλής είχε πολλά. Έκανε επιβλητικό πρώτο ημίχρονο, «στρίμωξε» τον αντίπαλο, του έδωσε να καταλάβει πως αυτός θα είναι το «αφεντικό».
Η φανέλα υπήρχε, υπάρχει και πάντα θα συνεχίσει να είναι «βαριά». Μόνη της δεν κερδίζει. Η διαφορά με τις προηγούμενες «μαύρες» χρονιές στις άγνωστες κατηγορίες, είναι πως ο Ημίθεος έχει φέτος υλικό. Και προσέξτε, έχει υλικό σε μια χρονιά που είχε περιορισμό στις μεταγραφές λόγω μη αδειοδότησης, δηλαδή θεωρητικά με πιο δύσκολο έργο μεταγραφικά!
Θυμηθείτε τις δηλώσεις Παπαδόπουλου-Μυροφορίδη στη συνέντευξη Τύπου και παρουσίαση του δεύτερου, ότι δηλαδή με τη μη αδειοδότηση, ξέρουν κυρίως που θα κινηθούν στην αγορά, δηλαδή στους κάτω των 24.
Ο Ηρακλής δεν είναι καλύτερος μόνο εξαιτίας των μεταγραφών του ως προς τους κάτω 24. Ούτε μόνο εξαιτίας του ότι πήρε τρεις άνω των 24 ή ξένους, που άνετα έπαιζαν σε αρκετές ομάδες της SuperLeague. Οι παραμένοντες από το περσινό ρόστερ, παρουσιάζουν κι εκείνοι ατομική βελτίωση.
Ούτε όμως μόνο η ατομική βελτίωση αρκεί να δώσει εξήγηση. Είναι προφανές πως ο Νίκος Παπαδόπουλος έχει σπουδαία συμμετοχή στην εικόνα αυτού του καλοδουλεμένου Ηρακλή. Και επιθετικά, με ιδέες στην ανάπτυξη παιχνιδιού, με εναλλακτικές επιλογές στη μεταφορά από την άμυνα στην επίθεση, με αξιοπιστία αναχαίτισης των αντιπάλων σε κέντρο και άμυνα, όμως και με την αγωνιστική νοοτροπία που περνάει.
Τα τελευταία χρόνια ο κόσμος και κυρίως οι οργανωμένοι στο πέταλο «σπρώχνουν» την ομάδα με τις φωνές. Ίσχυσε και με τον Ολυμπιακό Βόλου βεβαίως αυτό. Το αξιομνημόνευτο γεγονός είναι πως και η ομάδα με την παρουσία της ξεσήκωσε τον κόσμο, σε μια... μαγική αλληλεπίδραση.
Κι επειδή μια ομάδα απαρτίζεται από πολλά κομμάτια, πέραν όλων των παραπάνω, υπάρχει η εγγυήτρια δύναμη της παρουσίας Παπαθανασάκη και η απαραίτητη ηρεμία στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Είναι (επιτέλους) μια από τις ελάχιστες φορές που στην καθημερινότητα της ποδοσφαιρικής ομάδας δε συναντά κανείς προβληματισμό, γκρίνια, απληρωσιές και τα συναφή, αλλά μια φοβερά θετική αύρα, ένα όραμα και μια πίστη με ουσία όμως και βάσεις.
ΥΓ: Επιτρέψτε μου για ακόμη μια φορά να θυμήσω τις γκρίνιες του Ιουλίου-Αυγούστου και τη γκρίνια πως «η ομάδα δεν αλλάζει ούτε πάσα, που πάμε έτσι» κτλ. Η ίδια ομάδα ήταν αυτή που έπαιζε μια ταχύτητα πάνω από τον Ολυμπιακό Βόλου χθες.
ΥΓ1: Σχολιάζοντας «στο φτερό» πριν από λίγο με τον Γιάννη Πάγκο, συμφωνήσαμε στο ότι οι πανηγυρικές φωτογραφίες του Παπαθανασάκη στο Τορόντο ήταν πράγματι πολύ «δυνατές» εικόνες, κυρίως βάσει του αυθορμητισμού.
ΥΓ2: Όταν ένας πρώην φορ σαν τον Έντερσον Φοφόνκα λέει: «Πιστεύω φέτος έχουμε σέντερ φορ. Πάμε για άνοδο», τι να σχολιάσεις αφενός για τα προηγούμενα χρόνια (...) και αφετέρου για τη δεινότητα του «Μανόλη»;
