Σε αδιέξοδο η Τουρκία: Εμπλοκή στο ζήτημα των Eurofighters

ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ 

Μαθηματικού. Δρ. ΑΠΘ Επί 10ετία Συμβούλου ΥΠ.ΕΘ.Α των HAE

Το ζήτημα των Eurofighters για την Τουρκία παραμένει μεν ανοιχτό αλλά -με βάση τις εκτιμήσεις σοβαρών και έγκριτων αναλυτών, εξαιρετικά αβέβαιο. Χωρίς να έχει τιναχτεί οριστικά στον αέρα, δεν δείχνει να «κλείνει» …. Και οι αμφιβολίες των διεθνών ειδικών είναι απολύτως δικαιολογημένες. Η Άγκυρα επιδιώκει την προμήθεια ~40 μαχητικών Eurofighters Typhoon, κυρίως από τα αποθέματα και τις γραμμές παραγωγής των χωρών του κονσόρτσιουμ.

Το όλο πρόβλημα εστιάζεται στο ότι η έγκριση, θα πρέπει να είναι ομόφωνη από όλες τις χώρες του Eurofighter και η όλη αυτή διαδικασία δείχνει να «μπλοκάρει»….

Το κονσόρτσιουμ αποτελείται από: Την Γερμανία (ο βασικός φραγμός), το Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία , Ισπανία ( θετικές). Και βέβαια, χωρίς γερμανική έγκριση δεν μπορεί να υπάρξει σύμβαση. Η Γερμανία έχει επανειλημμένα εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις, επικαλούμενη ανθρώπινα δικαιώματα στην γειτονική Χώρα και επιθετική στάση της Τουρκίας σε Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειο. Ωστόσο, άπαντα τα ανωτέρω αποτελούν «προφάσεις εν αμαρτίαις».

Οι πραγματικές αιτίες -μεσούσης της κρίσεως με την Ρωσία- εδράζονται στον φόβο χρήσης τους, κατά κράτους-μέλος της ΕΕ και στο ενδεχόμενο οι S-400 να μην παραμένουν ΕΚ/ΕΝ ( εκτός ενεργείας). Το στοιχείο αυτό αξιολογείται ως ιδιαίτερα σοβαρό , αφού αναμφίβολα δεν επηρεάζει μόνο τις ΗΠΑ (F-35),αλλά δημιουργεί και ευρωπαϊκές ανησυχίες διαλειτουργικότητας και διαρροής δεδομένων.

Παράλληλα, η γερμανική κυβέρνηση δέχεται έντονες πολιτικές πιέσεις από κοινοβούλιο και κοινή γνώμη, καθώς δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι το πολιτικό κόστος- αν εγκρίνει βαριά οπλικά συστήματα προς την Άγκυρα- θα είναι αρκετά μεγάλο.

Η Τουρκία θέλει “γρήγορα και πολλά”. Ζητά: μεγάλους αριθμούς, προηγμένες διαμορφώσεις και χαλαρούς περιορισμούς χρήσης. Και αυτό τρομάζει τους Ευρωπαίους.

Η επικρατούσα εκτίμηση σήμερα κατευθύνεται προς μία “κουτσουρεμένη” λύση, αποκλείει μια πλήρη και άνευ όρων πώληση ενώ προβλέπει και ιδιαίτερα μεγάλες καθυστερήσεις (έτη)

Στα κέντρα λήψης αποφάσεων, οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ, δεν αποκλείουν: περιορισμένο αριθμό, παλαιότερα Tranche,αυστηρούς όρους χρήσης, ή ακόμη και ναυάγιο, αν η Γερμανία παραμείνει ανένδοτη.

Από την άλλη, οι Τούρκοι επιτελείς γνωρίζουν πως ακόμα κι αν τελικά πάρει Eurofighters η γειτονική Χώρα , αυτά δεν θα είναι F-35, δεν θα είναι άμεσαπαραδοτέα και δεν θα τα παραλάβουν χωρίς όρους, αλλά κάτω από « βαριές ρήτρες»…Κοντολογίς δεν θα προσδώσουν στην ΤΗΚ καμία ποιοτική υπεροχή απέναντι στην Π.Α. Με Rafale, F-16 Viper και F-35 σε εξέλιξη, το ισοζύγιο θα παραμείνει συντριπτικά υπέρ της Ελλάδας, ειδικά σε δικτυοκεντρικό πόλεμο και BVR (πέραν του οπτικού ορίζοντα) εμπλοκές.

Η όλη πραγματική εικόνα λοιπόν εσωκλείεται στην παρακάτω πρόταση: « Η Τουρκία προσπαθεί, το Λονδίνο πιέζει, αλλά το Βερολίνο κρατά το κλειδί – και μέχρι στιγμής δεν το γυρίζει».

Το άκρως δυσάρεστο για τους πέραν τους Αρχιπελάγους «νταήδες» είναι το ότι και η παράπλευρη λύση (Ομάν-Κατάρ) είναι επίσης αδιέξοδη . Τα Eurofightersτου Ομάν είναι TyphoonTranche 1, σχεδιασμένα κυρίως για αεράμυνα (airpolicing). Αυτό συνεπάγεται , ιδιαίτερα περιορισμένες δυνατότητες κρούσης, παλαιότερη αρχιτεκτονική avionics, δύσκολη και πανάκριβη αναβάθμιση. Θεωρούνται τεχνολογικά ξεπερασμένα για σύγχρονο πόλεμο «υψηλής έντασης» και δεν θα μπορούσαν επ΄ουδενίνα αποτελέσουν ρεαλιστικό πρότυπο για μια Τουρκία που αναζητά «ποιοτικό άλμα».

Ta Eurofighters του Κατάρ είναι νεότερα, με CAPTOR-E AESA, Meteor, και σύγχρονα EW, αλλά όχι “freeofconstraints”(χωρίς νομικούς, πολιτικούς, επιχειρησιακούς ή τεχνικούς περιορισμούς).Κυρίως δε, είναι αυστηρά προσαρμοσμένα στις ανάγκες του Κατάρ, συνοδεύονται από βρετανική τεχνική εξάρτηση, περιορισμούς χρήσης και βαριά υποστήριξη τρίτων. Επομένως είναι μεν ποιοτικά ανώτερα από εκείνα του Ομάν, αλλά όχι “λευκή επιταγή” για μεταπώληση ή επαναδιάθεση.

Το κύριο λοιπόν ερώτημα που ανακύπτει με βάση τα παραπάνω, είναι το αν υπάρχει Plan Bγια την Τουρκία στην διαφαινόμενη περίπτωση που θα “ναυαγήσει” οριστικά η υπόθεση Eurofighter.

Δυστυχώς για την Άγκυρα /και εκεί/ το τοπίο είναι νεφελώδες.. Η υπόθεση των F-16 παραμένει εισέτι ασαφής και όχι ξεκάθαρη/κλεισμένη. Δεν είναι απλώς “ζήτημα χρόνου” ή “μια συμφωνία που υπάρχει και ολοκληρώνεται”. Τόσο οι ειδικοί όσο και οι διπλωματικές πηγές επισημαίνουν μια σειρά αβεβαιοτήτων και καθυστερήσεων. Οι περιορισμοί από τις ΗΠΑ είναι αβάσταχτοι και τα χρονοδιαγράμματα χρονοβόρα.

Από την άλλη, αναφορικά με το τουρκικό εθνικό μαχητικό, TF-X Kaan, αυτό παραμένει και θα παραμείνει - επί μακρόν–ένα πολιτικό σύμβολο. Τα ερωτήματα σχετικά με κινητήρα, ραντάρ, stealth υλικά και χρονοδιαγράμματα, οδεύουν μαζί με το όραμα για μετά το 2035 – και αν...

Εν κατακλείδι, λόγω απίστευτων έως ολέθριων επιλογών του Ερντογάν, η Τουρκία αποδυναμώνεται συγκριτικά με την Ελλάδα. ΤοEurofighterδενείναιgamechanger, δεν υπάρχει ορατό εναλλακτικό σχέδιο, το τεχνολογικό χάσμα μεγαλώνει υπέρ της Ελλάδας και η καθυστέρηση λειτουργεί υπέρ της ΠΑ.

Η Άγκυρα κυνηγά χρόνο. Η Αθήνα κερδίζει βάθος...Αν συνυπολογίσει κάποιος τα 3–4 κρίσιμα ισραηλινά συστήματα που θα ενταχθούν στο ελληνικό οπλοστάσιο και F-35 /Belharra, τότε δεν μιλάμε πια για δόγμα αποτροπής αλλά για αρχιτεκτονική άρνησης περιοχής (A2/AD) που καθιστά κάθε πιθανό επιθετικό εγχείρημα της Άγκυρας «αυτοκτονία».

Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news

Μπείτε στην παρέα μας στο instagram

Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook

Εγγραφείτε στο κανάλι του metrosport.gr και του Metropolis 95.5 στο youtube

Μαζί και στο spotify