Ρονάλντο Ναζάριο: Ο παίκτης που... ζωγράφιζε με την μπάλα
Σαν σήμερα στις 18 Σεπτεμβρίου 1976 γεννήθηκε στο Ρίο Ντε Τζανέιρο ένα παιδί που ήθελαν πάντα να έχει μια μπάλα στα πόδια του. Ένας πιτσιρικάς που κατέληξε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τους επιθετικούς στο ποδόσφαιρο. Το όνομά του Ρονάλντο Ναζάριο.
Γράφει ο Γιώργος Ελευθεριάδης
Στις φτωχογειτονιές του Μπέντο Ριμπέιρο, το ποδόσφαιρο ήταν ο μοναδικός τρόπος να αλλάξει τη ζωή. Οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν 11 ετών κι ο Ρονάλντο εγκατέλειψε σύντομα το σχολείο, ώστε να κυνηγήσει το όνειρο χιλιάδων παιδιών. Εκεί, ένα αδύνατο αγοράκι, με το χαμόγελο πάντα στα χείλη, άρχισε να κάνει πράγματα με την μπάλα, τα οποία έμοιαζαν εξωπραγματικά. Δεν ήταν απλώς ένας ταλαντούχος επιθετικός, ήταν ένας παίκτης που σπάνια θα ξαναβγεί. Δυνατός, γρήγορος και με ασύλληπτη τεχνική κατάρτιση, που μάγευε όποιον τον παρακολουθούσε.
Από τα πρώτα του βήματα στην Κρουζέιρο και την άφιξή του στην Ευρώπη για λογαριασμό της Αϊντχόφεν, μέχρι την εξωπραγματική του χρονιά στην Μπαρτσελόνα και τις επικές του εμφανίσεις με Ίντερ, ο Ρονάλντο δεν ήταν απλά ο πρωταγωνιστής των γηπέδων, ήταν το «Φαινόμενο». Έκανε τους καλύτερους αμυντικούς να χάνουν την ισορροπία τους και τους τερματοφύλακες να φοβούνται στα τετ-α-τετ. Δεν σκόραρε απλά, ντρίπλαρε μέχρι και τον τερματοφύλακα με μαγικό τρόπο.
Όμως, δεν ήταν πάντα ρόδινα. Σοβαροί τραυματισμοί στο γόνατο απείλησαν να βάλουν ένα πρόωρο τέλος σε αυτόν τον «εξωγήινο». Αρκετοί πίστευαν πως δεν θα γυρίσει ποτέ στο ίδιο επίπεδο, αυτός, αντιθέτως, πείσμωσε και η αγάπη του για το παιχνίδι τον κράτησαν όρθιο.
Η μεγαλύτερη δικαίωση ήρθε το 2002 στα γήπεδα της Ιαπωνίας και της Κορέας, οδηγώντας τη Βραζιλία στην κορυφή του Μουντιάλ, υπενθυμίζοντας σε όλους γιατί θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών. Στην συνέχεια της καριέρας του πήρε μεταγραφή σε Ρεάλ Μαδρίτης και Μίλαν, στις οποίες επιβεβαίωσε την κλάση του.
Ο Ρονάλντο Ναζάριο κατέκτησε δύο Παγκόσμια Κύπελλα με τη Βραζιλία (1994, 2002) και δύο Κόπα Αμέρικα (1997,1999), ένα Κύπελλο Κυπελλούχων με τη Μπαρτσελόνα (1997) και ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο με την Ίντερ (2005). Επιπλέον, η συλλογή των ατομικών του βραβείων περιλαμβάνει: Δύο Χρυσές Μπάλες (1997, 2002). Τρία Βραβεία Παίκτη της Χρονιάς της FIFA (1996, 1997, 2002). Ένα Χρυσό Παπούτσι (1996–97 με 34 γκολ στην Πριμέρα Ντιβιζιόν). Χρυσή Μπάλα Παγκοσμίου Κυπέλλου (1998). Ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1991 με την ΠΣΒ, ως νεαρός παίκτης).
